Anton Krupicka: Ωδή στο ευρωπαϊκό mountain running

Από 30 Μάι 2012

Ο Anton Krupicka βρέθηκε στις αρχές του μήνα στην Ευρώπη σε δύο πολλούς σημαντικούς αγώνες, στον Transvulcania και στον Zegama Aizkorri καθώς και στο σεμινάριο της ISF το "Less Cloud-More Sky", όπου γνώρισε από κοντά την ευρωπαϊκή κουλτούρα του ορεινού τρεξίματος. Σε ένα πολύ ωραίο άρθρο του μας εξομολογείται τι είναι αυτό που τον δελεάζει στον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζονται και διεξάγονται οι αγώνες στην Ευρώπη και κάνει μία σύγκριση με την αμερικάνικη φιλοσοφία των αγώνων βουνού.

"To προηγούμενο Σαββατοκύριακο στεκόμουν μέσα στο κρύο και στην βροχή στην πλατεία του Zegama στην χώρα των Βάσκων στην Β.Ισπανία. Ο Mike Wolfe, ο γνωστός δρομέας της North Face από την Μοντάνα έχει μόλις περάσει την γραμμή του τερματισμού του Zegama-Aizkorri SkyMarathon, 1ος αμερικάνος αλλά μόλις 14ος στην γενική κατάταξη. Καταβεβλημένος από τον καιρό, την διαδρομή και τον αγώνα μου είπε «Πέρναγα κόσμο σαν τρελός στις ανηφόρες και θεωρώ τον εαυτό μου πολύ καλό σε τεχνικά τεραίν αλλά αυτοί οι τύποι πάνε στις κατηφόρες σαν τρελοί. Δεν έχω ξαναδεί ανθρώπους να κατεβαίνουν έτσι!» Το να το ακούς αυτό από έναν ολοκληρωμένο αθλητή σαν τον Mike Wolfe με έκανε να συνειδητοποιήσω την χαώδη διαφορά των αγώνων βουνού στις ΗΠΑ σε σχέση με την Ευρώπη.

Όσον αφορά τον Zegama αλλά και την ευρωπαϊκή σκηνή skyrunning γενικότερα θα μπορούσα να απαριθμήσω έναν σωρό από διαφορές: το βάθος στον ανταγωνισμό στις πρώτες θέσεις, την φοβερή ατμόσφαιρα που επικρατεί στην εκκίνηση και στον τερματισμό, τον κόσμο που σε αποθεώνει στα ψηλά του βουνού και πολλά άλλα. Σαν δρομέας παρόλα αυτά, αυτό που πρωτίστως με απασχολεί και μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση (και νομίζω κάνει την μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο ευρωπαϊκό skyrunning και στο offroad running στις ΗΠΑ) είναι το πνεύμα, η ηθική και η φιλοσοφία της σχεδίασης των αγώνων στην Ευρώπη.

Στις ΗΠΑ, οι περισσότεροι δεν μπορούν να αντιληφθούν έναν μαραθώνιο με υψομετρική διαφορά μεγαλύτερη του «δύσκολου» Pikes Peak Marathon, ο οποίος ανεβαίνει 2600μ στο πρώτο μισό πριν αρχίσει να κατηφορίζει πίσω στον τερματισμό. Αν τον συγκρίνουμε με τον Zegama, θα δούμε ότι έχει πάνω από 3000 υψομετρική διαφορά, τραβερσάροντας τις 4 κορφές του Aizkorri και σε πολύ πιο δύσκολο τερέν σε σχέση με το μαλακό και εύκολο τεραίν του Pikes Peak Marathon. (Η πραγματική πρόκληση του Pikes Peak είναι το υψόμετρο, αλλά το προφίλ και το τερέν είναι τόσο εύκολα που επιτρέπουν ακόμα και σε έναν δρομέα δρόμου να τα πάει αρκετά καλά).

Στην Ευρώπη όταν αναφέρονται στο ορεινό τρέξιμο, πράγματι εννοούν ορεινό τρέξιμο! Η εκκίνηση και ο τερματισμός γίνονται συνήθως σε πόλεις ή χωριά που βρίσκονται στους πρόποδες των βουνών τα οποία καλούνται οι αθλητές να ανέβουν και να κατέβουν όσο πιο γρήγορα γίνεται…και όχι πάντα από μονοπάτια. Οι διαδρομές είναι σχεδιασμένες έτσι ώστε να παίρνουν τις πιο direct γραμμές για τα ψηλά και να πατάνε τις περισσότερες κορυφές. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι θα βάλεις και τα χέρια σου στο βράχο για να σκαρφαλώσεις ή την γλώσσα στο χώμα για να καταφέρεις να φτάσεις στην κορυφή, προφανώς περπατώντας.

Ενώ το Skyrunning σαν ομοσπονδία και σειρά αγώνων επίσημα δημιουργήθηκε το 1993 από τον Marino Giacometti και την Lauri Van Houten (και συνεχίζει να εξελίσσεται χάρις στις δικές τους ανιδιοτελείς προσπάθειες και την αφοσίωσή τους στο άθλημα), πολλοί υποστηρίζουν ότι η ανάβαση-κατάβαση του Matterhorn από τον Valerio Bertoglio σε χρόνο ρεκόρ το 1990 σηματοδότησε την απαρχή του skyrunning και της ανάβασης σε μια κορφή όσο το δυνατόν γρηγορότερα, σε μια μορφή περίπου όπως την γνωρίζουμε σήμερα. Πέντε χρόνια αργότερα, το 1995, ο Bruno Brunod έκανε το αδιανόητο, σπάζοντας το ρεκόρ αυτό κατά μία ώρα, ρεκόρ που παραμένει ένα από τα πιο αξιοσημείωτα γεγονότα στην ιστορία του mountain running.



O Valerio Bertoglio κάνει το ρεκόρ ανάβασης-κατάβασης του Matterhorn το 1990. Ρεκόρ που καταρρίπτει 5 χρόνια αργότερα ο Bruno Brunod...

Στην αρχή σκοπός της International Skyrunning Federation (αρχικά γνωστής ως Federation for Sport at Altitude) ήταν να βρει και να βάλει κάποιες φόρμες και κανόνες σε αυτού του τύπου τις αναβάσεις ταχύτητας, δημιουργώντας και υποστηρίζοντας αγώνες που ανέβαιναν στις ψηλότερες κορφές της Ευρώπης (Mont Blanc, Monte Rosa), πριν εξαπλωθεί γρήγορα και σε άλλα μέρη του κόσμου, όπως Κολοράντο, Μεξικό και Αφρική. Το Skyrunning κράτησε αποστάσεις από το παραδοσιακό trail running με την έννοια του ότι ζητούσε από τους συμμετέχοντες να σκαρφαλώνουν πολύ τεχνικές διαδρομές που μπορεί να περιλάμβαναν και αναρρίχηση 3ου ή 4ου βαθμού καθώς και διαδρομές σε χιόνι.

Ο Marino Giacometti μου εξομολογήθηκε την περασμένη εβδομάδα όσον αφορά τον θρυλικό πια δρομέα βουνού από το Colorado, Matt Carpenter (έναν από τους πρώτους αθλητές Skyrunner και πολλάκις νικητή των αγώνων Skyrunning Series στην δεκαετία του Ά90): «O Matt ήταν πολύ καλός δρομέας». Αυτό που δεν ειπώθηκε στην κουβέντα ήταν ότι ο συγκεκριμένος, τόσο πετυχημένος δρομέας ήταν επίσης και ορειβάτης. Ο Matt συχνά οδηγούσε κούρσες που έβγαζαν σε δύσκολες κορφές και στην κατάβαση ήταν οι διαδρομές έτσι ώστε έπρεπε να χρησιμοποιήσεις σκοινί για ασφαλή κατάβαση.

Σαν κάποιος που απολαμβάνει όχι μόνο το τρέξιμο στα βουνά αλλά και την αναρρίχηση, την ορειβασία και το να κάνω κορφές, το άθλημα του Skyrunning μου γίνεται πιο εύκολα αντιληπτό και κατανοητό. Στα τέλη του Ά90 θυμάμαι που διάβαζα μικρά ρεπορτάζ στις πίσω σελίδες του RunnerΆs World Magazine από αγώνες σε μεξικάνικα ηφαίστεια ή κορφές του Colorado. O Matt συνήθως τους κέρδιζε, και ήξερα ότι κάποια μέρα ήθελα και εγώ να αναμετρηθώ με αυτά τα τερέν. Όντας έφηβος που διέμενα στην επίπεδη Nebraska, άρχισα να ψάχνω ότι πιο απότομο λόφο ή κορφούλα μπορούσα να βρω και κατευθείαν μετά το λύκειο μετακόμισα στο Colorado για σπουδές στο Colorado Springs, στους πρόποδες του Pikes Peak βρίσκοντας επιτέλους αυτό που αναζητούσα.

Με τέτοιο background λοιπόν αποφάσισα να παρευρεθώ σε ένα 3ήμερο σεμινάριο που διεξήγαγε η ομοσπονδία του Skyrunning στο Λα Πάλμα, μετά τον Transvulcania, λίγο πριν τον Zegama-Aizkorri. O Marino και η Lauri έχουν ένα σωρό νέες ιδέες που δουλεύουν, έτσι θεώρησα χρέος μου να συμμετάσχω και εγώ στην κουβέντα αυτή.

Η μεγαλύτερη αλλαγή που συνέβη φέτος στην σειρά αγώνων World Skyrunning Series ήταν η προσθήκη της σειράς Ultra SkyMarathon Series, που περιλαμβάνει αγώνες από 50-85 χλμ σε απόσταση. Εμείς στις ΗΠΑ μας αρέσει να αλληλοσυγχαιρόμαστε όταν κάνουμε με επιτυχία ας πούμε τον Zane Grey 50 miler ή τον San Juan Solstice 50 miler και τους ανακηρύσσουμε σαν τους «πιο σκληρούς 50 miler στο κόσμο. Μην βιάζεστε φίλοι μου. Ο Ultra Cavalls del Vent στα Πυρηναία τον Σεπτέμβριο ο οποίος είναι μια νέα προσθήκη στην σειρά Skyrunning Series, είναι 85 χιλιόμετρα και έχει θετική υψομετρική περίπου 6.800μ! Το μισό HardRock έχει λιγότερα από 5500μ θετικής υψομετρικής διαφοράς.

Παρόλα αυτά θα ήταν λάθος να σκεφθεί κανείς ότι αυτοί οι τύποι απλά το κάνουν για να βασανίσουν τους αθλητές. Όχι, αντιθέτως, η έμπνευση της σχεδίασης των διαδρομών αντλείται από την επιθυμία να συνδυαστεί αρμονικά το τρέξιμο με την ορειβασία, να συνδέσει κορφές, διάσελα και κόψεις με μία λογική σειρά. Η διαδρομή του at Cavalls del Vent είναι ένας απλός κύκλος, ανεβοκατεβαίνει μια κορφή και περνάει από μια σειρά από καταφύγια. Δεν υπάρχουν ούτε πέρα δώθε, ούτε πάνω κάτω, ούτε 5 φορές πχ ο ίδιος κύκλος για να συμπληρωθεί μία συγκεκριμένη απόσταση. Ο αγώνας είναι 85 χιλιόμετρα απλά γιατί τόσο χρειάζεται για να συνδέσει κάποιος σε μια λογική διαδρομή τα καταφύγια και να ολοκληρώσει τον κύκλο. Το ότι δεν είναι 50 μίλια, 100 χιλιόμετρα ή 100 μίλια στρογγυλεμένα δεν ενδιαφέρει κανέναν!

Αντιθέτως, η γραμμή όπως την βλέπουμε στον χάρτη και στον τερέν είναι εμπνευσμένη και ελκυστική και στο τέλος αυτό είναι που βρίσκω δελεαστικό στο όλο concept. Οι Skyraces αγώνες γενικά φαίνεται να ακολουθούν γραμμές που θα επέλεγα και εγώ ο ίδιος για την προπόνησή μου. Γραμμές που θα ήθελα να τρέξω ακόμα και χωρίς την πίεση του ανταγωνισμού, έτσι απλά για την αισθητική τους αξία. Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν, το Skyrunning δείχνει τον δρόμο, δείχνει τον λόγο για τον οποίο θα έπρεπε να τρέχουμε στα βουνά. Συμπερασματικά –ειδικά τώρα που το ορεινό τρέξιμο γίνεται όλο και πιο δημοφιλές- νομίζω ότι είναι μια σωστή προσέγγιση που αξίζει να ακολουθήσουμε και εμείς στις ΗΠΑ, στα δικά μας βουνά…"

Πηγή: blog.ultimatedirection.com

Τάκης Τσογκαράκης

Η αγάπη του για το βουνό ξεκινάει πολλά χρόνια πίσω με τις πρώτες αναβάσεις στην αγαπημένη του Πάρνηθα και μετέπειτα με την σχολή Ορειβασίας του ΕΟΣ Αχαρνών. Το 2007 έτρεξε τον πρώτο του αγώνα ορεινού τρεξίματος και από τότε ονειρεύεται "όλο και ψηλότερα, όλο και μακρύτερα". Ελπίζει να το κάνει για πολλά χρόνια ακόμα...

www.advendure.com

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

Mairhofer, Kocar win @XTERRAplanet Short Track Czech: https://t.co/qbLzdnukWj https://t.co/HenAG87DVt
@XTERRAplanet Short Track Czech Republic on Saturday and Sunday, August 13-14 - Read more at:… https://t.co/z7TJrRIP54
The charge of the thousand in Stralivigno 2022: https://t.co/iOy4ic4czY #trailrunning #Stralivignio https://t.co/trAdgIerOY
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Θρίαμβος της Κένυας στο Sierre – Zinal 2022 με νίκες του Mark Kangogo και της Esther Chesang!

Η C.A.M.P. χορηγός του Arc’teryx Alpine Academy!

Salewa Olympus Mythical Τrail, η απόλυτη περιπέτεια!

Olympus Ultra 2022: Ανακαλύπτοντας την ομορφιά της βόρειας πλευράς του Ολύμπου

Kilian Jornet και Courtney Dauwalter νικητές στο Hardrock 100 με εκπληκτικά ρεκόρ διαδρομής!

5Hours - Αγώνας αφιερωμένος στη μνήμη του Θεοφάνη- Ερμή Θεοχαρόπουλου...

BADWATER 135 - Ένας αγώνας για λίγους στη Κοιλάδα του Θανάτου, φέτος και με ελληνική συμμετοχή!

Φορητή ενέργεια από την Nitecore: Power Station NES1200 και ηλιακό πάνελ FSP100!

Μπατόν ορεινού τρεξίματος & πεζοπορίας C.A.M.P.

La Sportiva Akasha II: Το δημοφιλές μοντέλο της Ιταλικής εταιρείας επιστρέφει βελτιωμένο!

Στην εξαιρετική 15η θέση και 2ος στην κατηγορία του ο Κώστας Παραδεισόπουλος στο Marathon du Mont Blanc!

Zach Miller: Kατάθεση ψυχής, σε μια μεγάλη επιστροφή ενός κορυφαίου αθλητή!