Κronio Skyrace 2024: Το να μπεις στην ψυχή του βουνού είναι μια τέχνη, το να μείνεις εκεί για πάντα είναι αριστούργημα!

Ό,τι επιθυμείς να το φωνάζεις δυνατά, αγρίμι να γίνεσαι. Δεν ταιριάζει η μετριότητα με τη λαχτάρα” … Νίκος Καζαντζάκης 

Τι είναι αυτό που διεγείρει τις στρατιές των εφησυχασμένων  μας αισθήσεων; Μήπως είναι τα πάνσκληρα αλλά πανέμορφα τοπία που κρύβονται κάπου στην φύση εκεί έξω;  Μήπως βρίσκεται μονάχα στα μάτια σου που με κάνουν να σε ερωτεύομαι κάθε φορά που σε κοιτώ; Μήπως είναι η “μυρωδιά” του κινδύνου καθώς αιωρούμαι τρέχοντας σε απόκρημνο μονοπάτι με συντροφιά μου τα γεράκια; Μήπως είναι η αίσθηση, η σκέψη, ότι στα  δύσκολα ή χάνομαι ή ξαναγεννιέμαι; Μήπως είναι ότι σήμερα θέλω  να “χορτάσω” την Κρήτη, τρέχοντας στην οροσειρά της Δίκτης και φτάνοντας στα όρια μου για ένα και μόνο λόγο: για να τα ξεπεράσω!

 

 

Μια παρέα από βουνοκορφές αποτελούν την οροσειρά της Δίκτης που τόλμησε να υψώσει το ανάστημα της και να εναντιωθεί, να αναμετρηθεί με τον Θεό των Θεών, το Δία. Ο Δίας κρατώντας την ασπίδα του, φτιαγμένη από χιτώνα από δέρμα κατσίκας, την Αιγίδα, την έσεισε δυνατά και προκάλεσε αντάρα, θύελλα, τόσο δυνατή που ανάγκασε τις βουνοκορφές να γονατίσουν στο διάβα της. Εκεί που γονάτισαν υποκλινόμενες οι βουνοκορφές σχηματίστηκε το οροπέδιο, το μεγαλύτερο της Κρήτης στα 850 μέτρα υψόμετρο.  Στα κορυφοτόπια του αποφάσισαν να στεριώσουν και  να προκόψουν οι πρώτοι κάτοικοι του οροπεδίου.  Διαπίστωσαν κάτω από ακραίες καιρικές - και όχι μόνο – συνθήκες, ότι το να μπεις στην ψυχή του βουνού είναι μια τέχνη, το να μείνεις εκεί για πάντα είναι αριστούργημα. Ξημερώνει και εγώ βρίσκομαι σε στενή, τρυφερή περίπτυξη με το αριστούργημα, το χωριό  Τζερμιάδο, που σήμερα μαζί με τους Αετούς που διαφεντεύουν τον ουρανό του θα “πετάξουν” και οι  μονοπατοεθισμένοι δρομείς για την ανακάλυψη όχι καινούργιων εικόνων, αλλά εικόνων με καινούργια μάτια. 

Η ανάβαση, η προσέγγιση προς την κορυφή Σελένα σε υψόμετρο 1.556 μέτρων μοιάζει με αγώνα ανωμάλου δρόμου, αρχικά τουλάχιστον, αφού ήπιοι δασικοί δρόμοι με έλκουν προκλητικά και με προτρέπουν να ανεβάσω το ρυθμό μου. Ο νους μου όμως είναι το εσωτερικό μου βασίλειο. Μέσα στο νου μου νιώθω την γαλήνη των ελεύθερων επιλογών μου και  όσο κι αν το σώμα μου δρα παρορμητικά σαν ατίθασο άλογο, το “ταΐζω”  με την πραγματικότητα της διαδρομής του αγώνα και το χαλιναγωγώ στα μέτρα του δυνατού, γιατί αυτό το άλογο ζει και αναπνέει με μια και μόνο αρχή: Κοίτα να το απολαύσεις ακόμα κι αν δεν οδηγεί πουθενά! 

Ένα πυκνό δίκτυο μονοπατιών ξανοίγεται και κοσμεί την  ποικιλομορφία των πλαγιών του βουνού που σίγουρα θα ήταν αδιάβατες χωρίς αυτά τα έργα της φύσης και εν μέρει της ανθρώπινης δραστηριότητας, αφού στα παλαιότερα χρόνια αποτελούσαν τον μοναδικό τρόπο μετακίνησης ζώων και ταξιδευτών. Σπάνιοι γεωλογικοί σχηματισμοί χιλιάδων, εκατομμυρίων ετών, εμφανίζονται εμπρός μου.

Μια ακατανίκητη επιθυμία με καλεί να σκαρφαλώσω στις υψηλές κορυφές της Δίκτης, τρέχοντας, περπατώντας, με κάθε τρόπο, αρκεί να φτάσω στην κορυφή της σκάλας της Γης που οδηγεί στον Ουρανό! Μου συμβαίνει πάντα, ανέκαθεν. Νιώθω δέος, σαν μικρό παιδάκι που περνάει για πρώτη φορά την πόρτα του σχολείου όταν πρωτοπατώ σε ένα μονοπάτι. Αρχέγονες σκέψεις κατακυριεύουν την ύπαρξη μου, τα κύτταρα μου δραπετεύουν από το 2024 κάτι που το έχω τόσο μα τόσο πολύ ανάγκη! Σήμερα, τώρα, ξύπνησε μέσα μου ο Άνθρωπος του Νεάντερταλ. Ναι αυτός που εμφανίστηκε στη γη 300.000 - 350.000 χρόνια πριν και εξαλείφτηκε ολοκληρωτικά πριν 41.000-39.000 χρόνια, είναι εδώ, εντός μου, σε αυτό το απίστευτης άγριας ομορφιάς βουνό, τη Δίκτη.

Η τόλμη μου περίσσια, θα καθορίσει την έκβαση της προσπάθειας μου. Οι αμέτρητες φυτευτές ή σεργιανιστές πέτρες κάθε μεγέθους και σχήματος αυτής της μονοπατοανηφόρας των 10 χιλιομέτρων, από το 15ο έως το 25ο χιλιόμετρο μου φωνάζουν: “Δημήτρη, προχώρα σ' αυτό που σου λέει η καρδιά σου, όπως και να το κάνεις το τίμημα που θα βιώσεις θα είναι πολύ καλύτερο από τα απωθημένα σου”.

Στα βορειοδυτικά της Σελένας “βουτάω”  ψυχή και σώματι στο Αζιλακόδασος, ένα δάσος από Άριες, είδος αειθαλούς βελανιδιάς που στην Κρήτη ονομάζεται Αζίλακας. Στα κλαδιά τους τιτιβίζουν χαρούμενα τα πουλιά κάνοντας τη διαδρομή μου ονειρική. Στην ανελέητη ανηφοριά δεν είμαι μόνος. Στα ποιο απόκρημνα σημεία των σχεδόν κάθετων πλαγιών διακρίνω αγέλες με Αίγαγρους τα αγριοκάτσικα της Κρήτης. Ζώα απίστευτα ευκίνητα και θαρραλέα σκαρφαλώνουν, καταπίνουν τις κατακόρυφες βραχώδεις πλαγιές ρίχνοντας  μου ματιές κατανόησης, αφού μπροστά τους μόλις μπήκα στο νηπιαγωγείο, ενώ αυτά τα περήφανα ζώα είναι πτυχιούχοι του “Πανεπιστημίου των βράχων και των χαραδρών”.

Στα 23 χιλιόμετρα, λίγο πριν την κορυφή Σελάνα, κυριολεκτικά πετάω στα σύννεφα. ‘Ενας παγωμένος δυνατός άνεμος τα χρήζει συναθλητές μου, συνοδούς μου προς την ποθητή βουνοκορφή. Μια απόκοσμη, πρωτοφανής μυσταγωγία μου δημιουργεί μια υπέρτατη έκσταση.  Τα “καινούργια μου” μάτια  διακρίνουν πρωτόγνωρες εικόνες. Βρίσκομαι εν μέσω μιας μυστηριακής τελετής που σκοπό έχει την μύηση μου σε συννεφοπαρμένο αέναο ταξιδιώτη στα σοκάκια του σύμπαντος.

Ξάφνου, ακούω γέλια και κελαηδιστές φωνές. Αναθαρρεύω και τραβώ γοργότερα προς τα πάνω και ξάφνου το γκρίζο τοπίο χρωματισμένο από το ψιλόβροχο αποτραβιέται αφήνοντας στη θέση του ένα ηλιόλουστο ξέφωτο ανάμεσα στους πρίνους το κυρίαρχο δασικό είδος στη Δίκτη. Πέντε πανέμορφες κοπέλες κρατούν στα χέρια τους, στην αγκάλη τους, τα αρπακτικά που έχουν ως τόπο διαμονής το Αγριοβούνι. Με βλέπουν και με καλούν κοντά τους. Στα ξέπλεκα μακριά μαλλιά τους που σαν ποτάμια ρέουν στο κορμί τους, επιπλέουν Κρητικές ίριδες, ένα λουλούδι που κάνει την ομορφιά τους ανείπωτη, απαστράπτουσα, ίδια με την ανατολή του Ήλιου. Ποιες είστε εσείς κοπέλες  μου, τι γυρεύετε μόνες εδώ στις ερημιές, τις  ρωτώ. “Είμαστε οι άγγελοι που συνδέομαι τον ουρανό με τη Γη και η καθεμία μας κρατά τον αγγελιοφόρο της”. Πείτε μου σας παρακαλώ τα ονόματα σας, θέλω να σας θυμάμαι για πάντα!  “Εγώ είμαι η Χαρά και κρατώ ένα Χρυσαετό, εγώ είμαι η Ελευθερία και κρατώ ένα Γύπα, εγώ είμαι η Χρυσοβαλάντη και κρατώ έναν Πετρίτη, εγώ είμαι η Κατερίνα και κρατώ ένα Χρυσογέρακο, εγώ είμαι η Ειρήνη και κρατώ ένα Γυπαετό.  Σε περιμέναμε εδώ  Δημήτρη, εσένα και τους συναθλητές σου για να γίνετε εσείς σήμερα οι αγγελιοφόροι μας”. Τι μήνυμα θέλετε να μεταφέρουμε τις ρωτώ. “Τρέξτε  διαλαλώντας το παντού : “Όποτε ο θεός θέλει να σώσει έναν άνθρωπο, στέλνει κάποιον να τον αγαπήσει ... “.

Το Τζερμιάδο, το αριστούργημα που η φύση τόσο το ζήλεψε που το ενσωμάτωσε στα κάλλη της, με υποδέχεται στολισμένο με χαμόγελα. Ολάνοιχτες οι πόρτες των σπιτιών και κάθε σπίτι μια γιορτή! Οι κυράδες  του χωριού ντυμένες με τις παραδοσιακές φορεσιές τους κρατούν ταψιά με τις ανεπανάληπτες Κρητικές λιχουδιές. Οι ντελικανήδες του χωριού μας περιμένουν στον τερματισμό με ρακή στα ξέχειλα ποτήρια και τη λίρα να βαρεί τη λεβεντιά τους. 

Ζώντας αυτές τις πανέμορφες στιγμές φέρνω στο μυαλό μου τα λόγια του Πλάτωνα στο ''Συμπόσιον'': “Οι άνθρωποι κανονικά δημιουργήθηκαν με τέσσερα πόδια και δυο κεφάλια. Ο Δίας φοβούμενος την δύναμη τους, τους χώρισε σε δυο κομμάτια καταδικάζοντας τους να ζουν όλη τους την ζωή ψάχνοντας το άλλο τους μισό”.

Στην γραμμή του τερματισμού σε αντικρίζω να κρατάς στα γλυκά σου χέρια το Κρητικό δίκταμο τον έρωτα και να με προσμένεις Χριστίνα μου και τότε το συνειδητοποιώ, εσύ  είσαι το άλλο μου μισό!

 

Δημήτρης Ραυτόπουλος

 

Δημήτρης Ραυτόπουλος

Γεννήθηκα στον Πειραιά από νησιώτες γονείς. Η πρώτη μου ουσιαστική επαφή με τα βουνά ήταν κατά τη διάρκεια της θητείας μου στο στρατό ως αλεξιπτωτιστής. 

Ένα από τα μεγάλα όνειρα - όραματα μου είναι να τρέξω σ´ όλα τα βουνά της Ελλάδας κ όχι μόνο. Πιστεύω ότι κάθε μέτρο που διανύει κανείς στο βουνό πρέπει να μετατρέπεται σε μεταδιδόμενη σοφία.

Οταν τρέχω στη φύση είμαι ένας άνθρωπος χωρίς ηλικία ή μάλλον ένας ιδρωμένος εικοσάρης που καταγράφει σαν Η/Υ κάθε εικόνα της, στιγμή της, ευωδία της κ  που έχει σαν στόχο - σκοπό να μεταδώσει αυτή τον οργασμό μεταξύ της φύσης κ της  ζωής, σε όποιον δέκτη - άνθρωπο είναι ανοικτός.

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ