Εντυπώσεις από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Annecy και κάποιες σκέψεις για το Evrytania Trail Races!

By 04 Ιουν 2024

Στον απόηχο της επίσκεψης μου στο Annecy της Γαλλίας, στηρίζοντας τους Έλληνες πρωταθλητές, είδα εκ των έσω τις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν από την διοργάνωση για να στηθούν αυτοί οι αγώνες και να φιλοξενήσουν αθλητές από όλη την Ευρώπη. Στα πλαίσια των συζητήσεων, που γίνονται αυτήν την περίοδο για να αναλάβουμε δύο μεγάλες ευρωπαϊκές διοργανώσεις στα μονοπάτια του Evrytania Trail Races και στην Ευρυτανία, ήταν μία καλή ευκαιρία για σκέψη και προβληματισμό, για το τι θα αλλάζαμε, θα προσθέταμε, θα αφαιρούσαμε και γενικότερα οτιδήποτε θα έβαζε τις βάσεις για μία διοργάνωση εδώ στην Δομνίστα, καλύτερη προς τους Έλληνες αθλητές, που μας στηρίζουν με την παρουσία τους αφενός και αφετέρου έτοιμη να φιλοξενήσει Ευρωπαϊκού επιπέδου αγώνες.

 

 

Μονοπάτια: Ο φυσικός πλούτος και το τερέν στα δικά μας μονοπάτια δεν υπολείπεται σε τίποτα! Σε χαλί τρέχεις μόνο εδώ!

 

Σηματοδότηση: Ταμπελάκια με λογότυπο, ταμπελάκια κατεύθυνσης, βέλη κατεύθυνσης με σπρέι χρώματος ροζ και κορδέλες πάνινες με τα λογότυπα του αγώνα. Τις συγκεκριμένες κορδέλες θα υιοθετήσουμε και εμείς από την επόμενη διοργάνωση, ώστε να τοποθετούνται πριν τον αγώνα και να αφαιρούνται μετά, μειώνοντας αισθητά το αποτύπωμα των αγώνων του ETR στα δάσος (φώτο)

 

Τροφοδοσία αθλητών: Θα έλεγα τα απαραίτητα για την κάλυψη μόνο των βασικών αναγκών των αθλητών. Οι ομάδες υποστήριξης έπρεπε να έχουν μεριμνήσει για τα πάντα. Στον τερματισμό η τροφοδοσία ήταν πλήρης!

Αφετηρία: Έγινε σε ένα στάδιο στίβου, όπου όλα λειτούργησαν τέλεια. Στο ίδιο σημείο ήταν ο 1ος σταθμός μετά από 14Κ που έτρεξαν οι αθλητές στο δάσος!

 

Τερματισμός: Σε ένα πανέμορφο μέρος δίπλα στην λίμνη, στην οποία έμπαιναν οι αθλητές για να πλυθούν από τις λάσπες. Τα μονοπάτια είχαν πολύ λάσπη καθώς έβρεχε τις τελευταίες μέρες πολύ. Πάρα πολλοί χορηγοί, δεκάδες καταστήματα και Brands, που πουλούσαν τα προϊόντα τους. Τεράστιος χώρος με ξαπλώστρες, όπου παρακολουθούσες σε live streaming την προσπάθεια των αθλητών (τροφή για σκέψη για κάτι αντίστοιχο στο δασύλλιο του Πρ. Ηλία).

 

Δυο αστοχίες θα έλεγα ότι παρατήρησα, η πρώτη στο Ιατρείο όπου δεν υπήρχε καρέκλα να κάτσει ο αθλητής που χρειαζόταν βοήθεια και η δεύτερη τα κιόσκια που άλλαζαν οι αθλητές, τα οποία ήταν αρκετά μακρυά και χωρίς ενημέρωση για την ακριβή τοποθεσία τους.

 

Γιώργος Τσακίρης

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ