Άλλο ένα άτυχο περιστατικό σε αγώνα βουνού μετά την εξαφάνιση του Άγλλου John Lawton κατά την διάρκεια του Taygetos Challenge. Στον Mount Marathon Race στην Αλάσκα, ένας αθλητής αγνοείται για πάνω από 72 ώρες και ένας άλλος νοσηλεύεται σοβαρά τραυματισμένος σε νοσοκομείο της περιοχής μετά από πτώση από πλαγιά ύψους 10 μέτρων.

Ο τραυματισμένος 41χρονος αθλητής ονομάζεται Matthew Kenney, πατέρας δύο κοριτσιών και κάτοικος Anchorage, πόλης της Αλάσκα κοντά στην οποία διεξαγόταν ο αγώνας. Παρότι έμπειρος δρομέας βουνού, ο άτυχος αθλητής έχασε την ισορροπία του πέφτοντας από ένα εκτεθειμένο σημείο ύψους 10 μέτρων. Εντός ολίγων ωρών μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου μετά από τιτάνιες προσπάθειες των γιατρών, η κατάστασή του ομαλοποιήθηκε μιας και υπέφερε από πολλαπλές κρανιοεγκαφελικές κακώσεις και εσωτερική αιμορραγία.

Στο blog του και στο iRunFar στο οποίο έχει "ανεβάσει" πλήρες race report για την περιπέτειά του στην Αλάσκα ο Geoff Roes που πάλεψε μέχρι το τέλος με τους ποδηλάτες του αγώνα, περιγράφει την εμπειρία του αυτή ως "the most challenging, satisfying, profound, and EPIC adventure I have ever been involved in". Να θυμίσουμε ότι είχε έρθει 4ος γενικής αλλά 1ος "πεζός", ενώ μέχρι λίγο πριν το τέλος ήταν μόνος πρώτος εξαιτίας των καιρικών συνθηκών (χιονοθύελλες, πολύ φρέσκο χιόνι) που είχαν καθηλώσει τους ποδηλάτες και τους είχαν υποχρεώσει να σπρώχνουν τα ποδήλατά τους στο πρώτο μισό του αγώνα. Στο YouTube έχει ανεβάσει μερικά βιντεάκια από τον αγώνα του στα οποία μπορείτε να δείτε τις συνθήκες που επικρατούσαν ή να ακούσετε εντυπώσεις για τον αγώνα του από πρώτο χέρι. Δείτε πως εξελίχθηκε ο αγώνας, βίντεο από τον τερματισμό και φωτογραφίες...

Πριν αρκετό καιρό είχαμε δημοσιεύσει μια [url=http://www.a-z.gr/index.php?name=News&file=article&sid=3301][color=red]είδηση[/color][/url] σχετικά με την συμμετοχή του Geoff Roes στον Iditarod του 2012. Στο blog του ο πασίγνωστος αμερικάνος ultra trailer μας εξομολογείται μια διαφορετική προσέγγιση σχετικά με την προετοιμασία του για αυτήν την δύσκολη και επίπονη δοκιμασία. Θα δώσει βάρος στην ψυχολογική προετοιμασία βλέποντάς τον ως μια περιπέτεια, ένα ταξίδι, ένα "προσκύνημα" όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, παρά ως μια αθλητική δοκιμασία. Αναφέρει χαρακτηριστικά...

(Όλα άρχισαν στις 29 Σεπτεμβρίου 2000, κάπου στην California)

…φεύγω από τον 4ο σταθμό βοήθειας 39 μίλια μέσα στον αγώνα και νιώθω πάλι καλά, αφού πριν από δύο ώρες τα πόδια μου τα ένιωθα βαριά σαν μολύβι.
-" Έτσι είναι οι αυτοί οι αγώνες", λέω και ξαναλέω στον εαυτό μου, "την μια νιώθεις χάλια και την άλλη πετάς".
Και πράγματι, δεν είναι η πρώτη φορά που τρέχω τέτοια απόσταση αλλά σήμερα κάτι δεν πήγε καλά από την αρχή του αγώνα. Φεύγω λοιπόν από τον σταθμό βοηθείας χαρούμενος που βρήκα πάλι τον εαυτό μου και μπαίνω στο λεγόμενο Cooper Canyon με δυο λίτρα νερό, παρά τις παροτρύνσεις των ανθρώπων που βρισκόταν εκεί να πάρω περισσότερο νερό και Cytomax (διάλυμα υδατανθράκων) μιας που το επόμενο σκέλος περιλάμβανε 11 "ζεστά" μίλια μέσα στο φαράγγι, αλλά εγώ σαν μικρό παιδί ή ακόμα καλύτερα σαν τελείως άπειρος τους λέω: "It's OK, I will be fine…"