Ήταν μέσα Νοέμβρη όταν άνοιξα το Αγιορείτικο ημερολόγιο για να δω τις αργίες του Δεκέμβρη. Εργάζομαι στο Άγιον Όρος και περνάω τις μισές ημέρες της εβδομάδας εκεί και επειδή οι μοναχοί “πηγαίνουν” με το παλιό ημερολόγιο, οι αργίες μας δεν συμπίπτουν. Βρήκα την Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου και όπως συνήθως σε αντίστοιχες περιπτώσεις, άρχισα να σκέφτομαι τι θα μπορούσα να κάνω. Μια ανάβαση στον Άθωνα ίσως, ένα μεγάλο long run, μια διάσχιση με διανυκτέρευση…μήπως να έκανα τον γύρο του ποδιού; Μου φάνηκε εξαιρετική ιδέα αλλά σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς θα βρισκόμουν νύχτα στις περιοχές των Μοναστηριών «Βατοπέδι – Εσφιγμένου – Χιλανδαρίου», με την σύνδεση των παραπάνω να κρύβει ασάφειες, να μην έχω ξαναπεράσει από εκεί, και το σήμα στο κινητό σε αρκετά σημεία να μην πιάνει.

Ποτέ δεν μπορείς να είσαι απόλυτα σίγουρος για τον λόγο που σε έλκει κοντά του ο Άθωνας, αν και σχεδόν πάντα καταλήγεις στην ουσία, προσκυνητής στα χρώματα της δύσης και της ανατολής. Η θέωση μέσα από τα χρώματα της Πίστης. Η παρέα και αυτήν την φορά ξεκίνησε το οδοιπορικό της από τις Καρυές, την πρωτεύουσα της Αθωνικής Πολιτείας. Το πρωινό μας βρήκε στο τοπικό καφενέ με το μυλοποταμινό τσίπουρο και το μυδοπίλαφο που επιβάλλει η νηστεία της Παρασκευής. Μετά από την "σύντομη" επίσκεψη μας στο "Σεράϊ", καταλύσαμε στην φιλόξενη μονή Κουτλουμουσίου.