Στην Ελλάδα η βιβλιογραφία για την ορειβασία περιοριζόταν για πολλά χρόνια σε πολύ λίγα βιβλία τα οποία εκτός των άλλων απείχαν χρονικά πάρα πολύ μεταξύ τους με αποτέλεσμα να θεωρούνται ξεπερασμένα αφού οι εξελίξεις, οι τεχνικές και η τεχνολογία τα προσπερνούσαν πολύ γρήγορα. Ήταν φανερό ότι έλειπε από την σχετική βιβλιογραφία ένα τεχνικό εγχειρίδιο που θα καθοδηγούσε τον πιο αρχάριο να μυηθεί στο βουνό αλλά και τον προχωρημένο να εξελίξει τις γνώσεις και τις τεχνικές του. Αυτό το κενό ήρθε να καλύψει η «Τέχνη του Βουνού». Εξάλλου τα ονόματα των συγγραφέων, του Γιώργου Βουτυρόπουλου και του Χρήστου Μπελογιάννη εγγυώνται για το αποτέλεσμά του. Ορειβάτες παγκοσμίου επιπέδου και οι δύο, με σπουδαία επιτεύγματα στο βιογραφικό τους και το κυριότερο για την συγγραφή ενός τέτοιου βιβλίου, τεράστια εκπαιδευτική εμπειρία.

του Χρήστου Μπελογιάννη

Τη δεκαετία του 1920 ο Δρ Νορντάου συνέγραψε ένα βιβλίο το οποίο πραγματευόταν καταστάσεις, έννοιες, “αλήθειες” και κοινωνικούς κώδικες, που η τότε κοινωνία είχε αποδεχθεί σαν αξιώματα και δεν προχωρούσε στην περαιτέρω μελέτη και ανάλυσή τους.

Στο ριζοσπαστικό του αυτό πόνημα ο συγγραφέας έβαλε κατά της οικογένειας, της θρησκείας, της κατεστημένης μόρφωσης του κράτους και πολλών άλλων. Το συμπέρασμά του εστιαζόταν στο ότι ο απλός λαός δεχόταν αμάσητα τους πνευματικούς ορισμούς που του σερβίρονταν χωρίς να ενδιαφέρεται αν όντως ήταν έτσι τα πράγματα, ή αν έπρεπε να ήταν έτσι.

Στη δική μας μικρή κοινωνία του βουνού, πολλή από την γνώση μας πηγάζει από τα εγχώρια γραπτά, αυτά που “μένουν”. Άρα η αλήθεια μας διαμορφώνεται από το τι γράφει ο συγγραφέας ενός άρθρου, μιας είδησης, ή μιας στήλης.