Το αργό τρέξιμο δεν είναι πάντοτε η ιδανική επιλογή. Το σώμα μας, σε έναν βαθμό, λειτουργεί όπως τα αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού: αν τα περιορίσεις αποκλειστικά σε κυκλοφορία μέσα στην πόλη με 30 χλμ./ώρα, αργά ή γρήγορα θα “μπουκώσουν”. Κάτι αντίστοιχο μπορεί να συμβεί και στους δρομείς, όταν η υπερβολική επιβράδυνση οδηγεί σε αλλοίωση της φυσικής τεχνικής τρεξίματος και τελικά σε προβλήματα. Φυσικά, οι έννοιες του “αργού” και του “γρήγορου” ρυθμού είναι σε μεγάλο βαθμό υποκειμενικές. Το αργό τρέξιμο είναι σχετικό. Ωστόσο, ένα στοιχείο παραμένει αδιαμφισβήτητο. Όσο μειώνεται η ταχύτητα κίνησης, τόσο αυξάνεται ο χρόνος στήριξης του ποδιού στο έδαφος. Αυτή η παρατεταμένη στήριξη ενισχύει τις εμβιομηχανικές αδυναμίες του πέλματος και ενεργοποιεί μια αλυσίδα φορτίσεων που καταπονούν το πόδι, φορτίσεις που δεν είναι πάντοτε εύκολα διαχειρίσιμες από τον οργανισμό.

Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που τρέχουν σε αγώνες δρομικούς σε άσφαλτο ή ορεινού τρεξίματος έχει μικρή “προπονητική ηλικία”. Οι περισσότεροι προσανατολίζονται σε μικρές και γρήγορες αποστάσεις, ενώ άλλοι μαγεύονται από τις υπεραποστάσεις και καταλήγουν εκεί. Πολλές φορές σε “δρομικές παρέες” ακούμε συγκρίσεις για το τι τελικά είναι πιο δύσκολο σαν στόχος για έναν νέο σε “προπονητική ηλικία αθλητή”, με επικρατέστερη σύγκριση αν είναι πιο δύσκολο να τρέξει κάποιος κάτω από 40 λεπτά ένα δεκάρι (ή σε παρόμοια σύγκριση κάτω από 3 ώρες έναν μαραθώνιο) σε σχέση με το να τερματίσει απλά εντός ορίου ένα αγώνα υπεραπόστασης, ας πούμε με διάρκεια πάνω από 24 ώρες. Απευθύναμε το ερώτημα σε δυο εξαιρετικούς προπονητές και συνεργάτες του Advendure, τον Ιωάννη Δαγκόγλου και τον Ιωάννη Τζανετάκη και ας δούμε τι μας απάντησαν.

Μια συζήτηση με τον κόουτς Ιωάννη Δαγκόγλου - επί χρόνια συνεργάτη μας και καταξιωμένο προπονητή δρόμων αντοχής - είναι πάντα ενδιαφέρουσα, πόσο μάλλον τώρα που γύρισε από το Saint – Moritz που βρισκόταν με τους αθλητές του για προετοιμασία, αλλά και μετά από αυτά που είδε στο Μόναχο που παρευρέθηκε στο εξαιρετικά πετυχημένο για τα ελληνικά χρώματα Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου. Γιατί στο βάδην επιτυχίες και όχι στο Μαραθώνιο; Οι προπονήσεις είναι μόνο ταλαιπωρία και πόνος ή πρέπει να δίνουν και χαρά; Γιατί οι Έλληνες αθλητές γίνονται και “αθλητές αγώνων” πλέον; Τι μέλλον έχουν οι Αφρικανοί στα βουνά και γιατί αρχίζουν να τα επιλέγουν αγωνιστικά; Είναι χόμπι ή άθλημα το ορεινό τρέξιμο; Πως βλέπει την κατάσταση στο ορεινό τρέξιμο στην χώρα μας και γιατί ανέλαβε τεχνικά τον Ημιμαραθώνιο στην Πάτρα προς τιμήν του μεγάλου μαραθωνοδρόμου Φάνη Τσιμιγκάτου; Όπως έχουμε γράψει και παλιότερα, είτε συμφωνεί, είτε διαφωνεί κάποιος, μια κουβέντα με τον Γιάννη πάντα ταράζει τα νερά και ξεσηκώνει συζητήσεις!

Η Αλεξία Παππά είναι ένα από τα “βαριά” χαρτιά της χώρας στον κλασσικό αθλητισμό, μιας και κατέχει το εθνικό ρεκόρ στα 10 χιλιόμετρα στο στίβο (31.36.16) και πλησίασε πρόσφατα την καλύτερη πανελλήνια επίδοση στο μαραθώνιο με χρόνο 2.34.26 στο Χιούστον. Μένει μόνιμα στο Los Angeles των ΗΠΑ, αλλά πριν λίγο καιρό μας ξάφνιασε πολύ θετικά, αφού αποφάσισε και ήρθε στην Πάτρα, όπου κάτω από την καθοδήγηση του Ιωάννη Δαγκόγλου ξεκίνησε προετοιμασία για να συμμετάσχει σε κάποιον μεγάλο ανοιξιάτικο μαραθώνιο και να κυνηγήσει το όριο πρόκρισης για την Ολυμπιάδα του Τόκυο. Όσο θετικά όμως μας ξάφνιασε η Αλεξία, άλλο τόσο δυσάρεστα τα έφερε η ζωή, μιας και το ξέσπαμα της πανδημίας του κορωνοϊού ανέτρεψε τα πάντα στη ζωή μας και φυσικά στον αθλητισμό, με τους Ολυμπιακούς να μεταφέρονται στο 2021. Πως αλήθεια να αισθάνεται ένας αθλητής υψηλού επιπέδου όταν όλα ανατρέπονται στον σχεδιασμό του; Τι πρόσθετα προβλήματα βάζει στην προετοιμασία του η πανδημία; Γιατί ήρθε στην Πάτρα για προετοιμασία και τι διαφορές βρήκε προπονητικά σε σχέση με τις ΗΠΑ. Χάνεται το όνειρο ή μένει πάντα ζωντανό; Ποιοι είναι οι νέοι στόχοι; Μια μεγάλη συνέντευξη της πρωταθλήτριας μας Αλεξίας Παππά και του προπονητή της Ιωάννη Δαγκόγλου, αποκλειστικά στο Advendure!

Μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνεται περίεργο, αλλά το πρώτο πράγμα που θα επιθυμούσε να κάνει ένας προπονητής για τον αθλητή του, είναι να είχε τη δυνατότητα να διαλέξει τον πατέρα του και την μητέρα του. Αυτό θα είχε σαν αποτέλεσμα να προκαθορίσει γενετικά με φυσικό τρόπο τον τύπο του αθλητή που θα είχε για να γυμνάσει. Αν επικεντρωθούμε περισσότερο στην περίπτωση ενός μαραθωνοδρόμου, θα μπορούσε ο προπονητής αν είχε αυτή τη δυνατότητα να προκαθορίσει τον τύπο και την περιεκτικότητα των μυϊκών ινών που θα είχε στους μύες του ο μελλοντικός αθλητής αντοχής και ειδικά το ποσοστό των ερυθρών η κόκκινων που είναι υπεύθυνες για τις δραστηριότητες μακρού χρόνου όπως ο μαραθώνιος.