Αφιερωμένο σε εκείνους που έχασαν τη ζωή τους σε κάποιον αγώνα δρόμου

 

Συχνά γινόμαστε μάρτυρες ειδήσεων για τον θάνατο αθλούμενων κατά τη διάρκεια της άσκησης, σε στάδια και γυμναστήρια, δρόμους ή μονοπάτια, σε προπονήσεις ή αγώνες δρόμων αντοχής. Ενώ οι ετήσιοι θάνατοι στη χώρα μας είναι περισσότεροι από 125.000 (1), δεν αποτελεί αξιοπρόσεκτη είδηση η πλειονότητα αυτών, όταν γίνονται μέσα σε νοσοκομεία ή σπίτια ανθρώπων κι ας οφείλονται σε παχυσαρκία, κάπνισμα, αλκοόλ, κακή διατροφή και άλλα αίτια. Αντίθετα είναι ιδιαίτερα δελεαστική, «πιασάρικη» και επικοινωνιακή η προβολή κάποιου θανάτου που συνέβη, για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια ενός αγώνα δρόμου, παρόλο που αυτές οι περιπτώσεις μετρούνται σε λίγες μόνο μονάδες ανά έτος.

 

Ο Αμερικανός αθλητής Zach Miller, εκτός από κορυφαίος σε επιδόσεις στο ορεινό τρέξιμο, αρθρογραφεί πολύ φιλοσοφημένα στο irunfar, θέτοντας καίρια ζητήματα πάνω στο άθλημα και το outdoor γενικότερα. Σε πρόσφατο άρθρο του, ασχολήθηκε με το τρέξιμο στα μονοπάτια σε σύγκριση με το διάδρομο στο γυμναστήριο, από μια σκοπιά όμως που θεωρώ ότι είναι ιδιαίτερα σημαντική. Ουσιαστικά για να το πω με δικά μου λόγια, τονίζει (χρησιμοποιώντας και το παράδειγμα του κορυφαίου Νορβηγού δρομέα του στίβου Jakob Ingebrigtsen, ο οποίος έχει γράψει πρόσφατα πως ενσωματώνει το τρέξιμο στο διάδρομο, τον χειμώνα, στην προπόνηση του) ότι το τρέξιμο στον διάδρομο ή η ποδηλασία σε στατικό ποδήλατο προσφέρουν την πολυτέλεια του ελέγχου του χρόνου, όμως αν τα συγκρίνουμε με την εμπειρία του τρεξίματος στα μονοπάτια, παρατηρούμε μια ουσιαστική διαφορά: την έλλειψη κίνησης στον χώρο.

 

Περίπου μισό αιώνα πριν, σε ένα αρχαιολογικό σκάμμα στην Αιθιοπία, οι αρχαιολόγοι δούλευαν πυρετωδώς σε μια ανασκαφή, ενώ για μουσική υπόκρουση είχαν το τραγούδι των Beatles “

”. Το τραγούδι από το θρυλικό άλμπουμ τους "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band", είχε άλλωστε και πάλι μεγάλη δημοτικότητα εκείνη τη χρονιά, το 1974, κυρίως λόγω μιας διασκευής από τον Elton John. H ανακάλυψη που έκαναν εκείνη την ημέρα είναι από αυτές που αλλάζουν την θεώρηση των πραγμάτων για την ιστορία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, για το είδος μας. Τα εκατοντάδες κομμάτια οστών που έφεραν στο φως ανήκαν σε ένα μόνο άτομο του είδους Australopithecus Afarensis, ενός προγόνου των ανθρώπων και αντιστοιχούσαν σε ένα εντυπωσιακό ποσοστό 40% του σκελετού του ατόμου, το οποίο πήρε το παρατσούκλι του από το τραγούδι των Beatles που άκουγαν οι ανασκαφείς. Η Lucy λοιπόν, αυτό το απολίθωμα ηλικίας 3,2 εκατομμυρίων ετών, εκτός από πλήθος πληροφοριών για την καταγωγή μας τις οποίες δίνει σταθερά τα χρόνια που πέρασαν, φανέρωσε και σημαντικά στοιχεία για την προέλευση της κίνησης αλλά και του τρεξίματος στους σύγχρονους ανθρώπους.

 

Οι μέρες περνούν, άλλοτε γρήγορα και άλλοτε αργά, μια ακόμη χρονιά πλησιάζει στο τέλος της και ξανά από την αρχή, στην αέναη διαδοχή ημερών, μηνών και χρόνων στην ζωή κάθε πλάσματος πάνω στη Γη. Ο χρόνος είναι - μάλλον - μια τέταρτη “μαγική” διάσταση που αποτελεί ένα μυστήριο, ιδιαίτερα για τους φυσικούς και την κατανόηση του κόσμου μας. Αν υπάρχει όμως μια ομάδα ανθρώπων που ζει και αναπνέει με το χρόνο σε κάθε μορφή του, είναι εμείς οι δρομείς.

 

Πριν μερικούς μήνες ολοκληρώθηκε μια όμορφη πλατεία / παιδότοπος κοντά στο σπίτι μου στην Πάτρα, κάτι που είναι αξιοσημείωτο όταν συμβαίνει μιας και στη χώρα μας ντουβάρια ξεπετάγονται συνήθως εκεί που ήταν ανοιχτοί χώροι, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Από αυτή την πλατεία λοιπόν περνάω σχεδόν καθημερινά και χαζεύοντας τα παιδάκια να παίζουν πάντα σκεφτόμουν πόσο πολύ τρέχουν και κυρίως πόσο τυχαίες είναι οι κατευθύνσεις τους όταν τρέχουν. Η χαρά του παιχνιδιού και της κίνησης χωρίς πλαίσια. Αυτό το τρέξιμο χωρίς σκοπό, στόχο και με την αναζωογονητική του επίδραση είναι βασική χαρά της ζωής. Μόνο για τα παιδιά όμως ή και για εμάς τους ενήλικες συστηματικούς δρομείς;