Μια συγκινητική τριλογία μέσα από τα μάτια του Ηλία Καλαϊτζή

Ο Ηλίας Καλαϊτζής, πατέρας 4 παιδιών και αθλητής ορεινού τρεξίματος, ήταν ενθουσιώδης με ό,τι καταπιανόταν. Τελευταία, είχε βάλει έναν στόχο: να βρει το χαμένο μονοπάτι προς την «Θρυλική Καλύβα» των πρωτοπόρων Μυστακίδη & Ρήγου*. Κι αυτό γιατί επιθυμούσε να την επισκευάσει μυστικά, ως αντίδωρο στην προσφορά τους στον χώρο του ορεινού τρεξίματος και της ορειβασίας στην Ελλάδα. Με το ορεινό τρέξιμο ο Ηλίας ασχολήθηκε πιο εντατικά τα τελευταία χρόνια. Από παιδί όμως, αγάπησε τη φύση και το βουνό· οι γονείς του φρόντισαν για αυτό. Κι έτσι όλα του τα χρόνια ασχολούνταν προσωπικά με την ορειβασία και το trekking, αλλά και οργάνωνε διαρκώς ποικίλες εξορμήσεις, ξεσηκώνοντας τους φίλους του και τις οικογένειές τους. Κύριο μέλημά του, να προσφέρουν κι αυτοί στα παιδιά τους τις καθοριστικές για τον ίδιο εμπειρίες για τις οποίες τόσο ευγνωμονούσε τους γονείς του.

Το 1986 ξεκίνησε σαν τα προηγούμενα χρόνια εκείνης της εποχής, όπου όλα έμοιαζαν να πηγαίνουν καλύτερα. Η Ελλάδα διήγε ήδη τη δεύτερη τετραετία του ΠΑΣΟΚ και της περίφημης «Αλλαγής», ενός έξυπνου, επικοινωνιακού τρυκ του δημιουργού της Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος φορούσε πλέον γραβάτα και συνομιλούσε -εξ ανάγκης?- και με πολιτικούς που δεν χαρακτηρίζονταν επαναστάτες. Το «Εοκικό» (από την ΕΟΚ) χρήμα ήδη έρεε προς την άτακτη παρέα του νότου, με τους γλεντζέδες κατοίκους της, που πήγαιναν για ύπνο όταν ξημέρωνε, ενώ οι Ευρωπαίοι έτριβαν τα μάτια τους με το εξωπραγματικό φαινόμενο! Στους δρόμους οι περαστικοί σιγοψιθύριζαν τα σουξέ της εποχής, που είχαν αλλάξει πλέον ύφος και άγγιζαν περισσότερο τη νέα γενιά. Στον κόσμο κυριαρχούσε η Περεστρόικα του τελευταίου Σοβιετικού ηγέτη, Μιχαήλ Γκορμπατσώφ,την ώρα που ΗΠΑ και Βρετανία ήταν κάτω από την εξουσία υπερσυντηρητικών ηγετών. Ο κόσμος της τέχνης είχε ξεσηκωθεί μαζί με τους μαύρους Νοτιοαφρικάνους για την αποφυλάκιση του εμβληματικού ηγέτη Νέλσον Μαντέλα. Τα βράδια η Ελλάδα έβγαινε ταβέρνα και τραγούδαγε Παιδιά της Πάτρας, στο σπίτι έβλεπε βιντεοκασέτες και έγχρωμη τηλεόραση και προσκηνούσε το αστέρι του Νίκου Γκάλη στα παρκέ του μπάσκετ. Η ελληνική κοινωνία ζούσε μια γενικότερη ανεμελιά και ελαφρότητα που χάριζε η ευημερία των οικονομικών δεικτών. Ο νεοέλληνας αποκτούσε και πάλι καινούργιες συνήθειες χάρη στις ...«καλύτερες μέρες» των Σοσιαλιστών, οι οποίοι όπως όλοι οι πολιτικοί εξάλλου, έκαναν μνημόσυνο με …ευρωπαϊκά κόλλυβα.