Για περισσότερα από πενήντα χρόνια, η αθλητική διατροφή στηρίζεται σε μια σχεδόν αδιαμφισβήτητη παραδοχή: όταν “τελειώνει το γλυκογόνο”, πέφτει και η απόδοση. Η θεωρία της μυϊκής εξάντλησης γλυκογόνου διαμόρφωσε στρατηγικές φόρτωσης υδατανθράκων, ενεργειακών gels και ποτών και ολόκληρη τη φιλοσοφία τροφοδοσίας των αθλητών αντοχής. Ωστόσο, μια πρόσφατη meta - ανάλυση στο περιοδικό Endocrine Reviews, με επικεφαλής τον Timothy Noakes, γνωστό οπαδό της κετονικής δίαιτας και της περιορισμένης πρόσληψης υδατανθράκων, έρχεται να αμφισβητήσει ριζικά αυτή τη θεμελιώδη υπόθεση, προκαλώντας σφοδρή αντιπαράθεση στην κοινότητα των δρομέων και αθλητών αντοχής σε όλο τον κόσμο.

Εδώ και μια εικοσαετία περίπου, ο περίφημος Tim Noakes, έχει ταράξει τα νερά όσο αφορά τις καθιερωμένες θεωρίες και πρακτικές για τα αγωνίσματα αντοχής και ιδιαίτερα για τον χώρο των υπεραποστάσεων. Τρανό παράδειγμα το βιβλίο του “WaterLogged”, με το οποίο έφερε τα πάνω-κάτω στο βασικότατο ζήτημα της ενυδάτωσης σε αγώνες αντοχής. Βρισκόμαστε λιγότερο από ένα μήνα πριν το Olympus Mythical Trail 100K, ενώ η χρονιά αναμένεται εκρηκτική στον χώρο των υπεραποστάσεων, με το TERA στο Ζαγόρι να ακολουθεί στο τέλος Αυγούστου, το Σπάρταθλο και τους τρείς αγώνες υπεραπόστασης βουνού στην Ροδόπη το Φθινόπωρο, με τους δυο μάλιστα να είναι κούρσες 100 μιλίων. Με βάση λοιπόν το ότι πλησιάζει η “ώρα της αλήθειας” για πολλούς από εμάς, θα επιχειρήσουμε να αναλύσουμε την περίφημη θεωρία του Noakes (1997) περί του ρόλου του μυαλού μας ως “Κεντρικού Κυβερνήτη”, και θα προσπαθήσουμε να την εκμεταλλευτούμε ώστε να μεγιστοποιήσουμε την απόδοση μας για τους αγώνες που έρχονται.