Στη διάρκεια του «πειράματος» Breaking 2 της Nike το 2017, οι αποκαλούμενοι ως επιστήμονες αντοχής αντιμετώπισαν αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε το πρόβλημα του “Zersenay Tadese”. Ο Tadese είχε εξαιρετικές εργαστηριακές τιμές, συμπεριλαμβανομένης της καλύτερης οικονομίας τρεξίματος που έχει μετρηθεί ποτέ, αλλά αντιμετώπιζε επανειλημμένα δυσκολίες στην απόσταση του μαραθωνίου. Ενώ ο συναθλητής του Eliud Kipchoge είχε σχετικά μέτριες εργαστηριακές τιμές, αλλά αποδείχθηκε ο κυρίαρχος μαραθωνοδρόμος της δεκαετίας και αυτός που εντέλει επιλέχθηκε από την Nike ως φαβορί για το εγχείρημα. Οι ειδικοί πιστεύουν ότι η διαφορά, πιθανώς, ήταν ότι ο Kipchoge είχε καλύτερη αντοχή στην κόπωση.

Αν συγκρίνουμε το χρονικό διάστημα που η επιστήμη μελετάει τα δεδομένα των δρομέων αποστάσεων μικρότερων του μαραθωνίου – σε οποιοδήποτε τύπο τερέν – σε σχέση με τις υπεραποστάσεις, θα δούμε ότι για τους πολύωρους ή και πολυήμερους αγώνες σχετικά πρόσφατα προκύπτουν δεδομένα που είναι καινούργια και ανατρεπτικά. Ας πάρουμε για παράδειγμα τις περιπτώσεις δρομέων που ενώ σε μικρότερες αποστάσεις είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο, όταν μπαίνουν σε αγώνες υπεραποστάσεων δεν έχουν την ίδια απόδοση, ή ακόμη μια φράση που ακούμε συχνά σε προχωρημένους σταθμούς ανεφοδιασμούς τέτοιων αγώνων από αθλητές που εγκαταλείπουν ότι “έχασαν τη θέληση τους”. O Alex Hutchinson, με ένα άρθρο του στο περιοδικό Outside, έδωσε μια απάντηση που ήδη είναι αντικείμενο μελέτης από τους ειδικούς και γίνεται όλο και περισσότερη αποδεκτή, με τον όρο "αντοχή στην κόπωση – fatigue resistance”.