Το Panetoliko Mountain Trail Run – η αφορμή που λέγαμε - είναι μια από εκείνες τις διοργανώσεις που σου δίνουν την ευκαιρία να γνωρίσεις τέτοια μέρη. Όχι μόνο μέσα από έναν αγώνα, αλλά μέσα από μια συνολική εμπειρία, βιώνοντας τα χωριά, τους ανθρώπους, τα μονοπάτια και την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε έναν τόπο όπου το βουνό εξακολουθεί να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας και δεν είναι ένα “σκηνικό” όπως σε πολλές τουριστικές περιοχές της χώρας μας.

Η άφιξη στην έδρα της διοργάνωσης, τον Άγιο Βλάσιο αργά το βράδυ της προηγούμενης ημέρας ήταν η πρώτη μικρή έκπληξη. Ένα μικρό ορεινό χωριό, χαμένο μέσα στο πράσινο, αλλά η κεντρική του πλατεία και το καφενείο του χωριού να σφύζουν από ζωή. Οι περισσότεροι ντόπιοι που ανέβηκαν για το Σαββατόβραδο από το Αγρίνιο και τριγύρω αλλά και λίγοι αθλητές είχαν που ήδη αρχίσει να καταφθάνουν. Εμείς βέβαια θα τρέχαμε το επόμενο πρωί, αλλά οι άνθρωποι της διοργάνωσης έτρεχαν συνεχώς μέσα στη νύχτα, προσπαθώντας να τα έχουν όλα έτοιμα για την επόμενη ημέρα, ενώ συζητώντας μαζί τους υπήρχε αυτή η γνώριμη αγωνία που συνοδεύει κάθε αγώνα ορεινού τρεξίματος … θα πάνε όλα καλά;

Σκέφτομαι ότι αυτό το μικρό ή μεγάλο “άγχος” πριν από την εκκίνηση είναι ίσως ένα από τα πιο όμορφα στοιχεία των μικρών και ανερχόμενων διοργανώσεων – για εμάς τους “απέξω” τουλάχιστον. Γιατί οι άνθρωποι που τις οργανώνουν είναι – ακόμη - μέλη μιας κοινότητας που θέλει να δείξει το σπίτι της στους επισκέπτες. Αυτό αλλάζει πολλές φορές όταν περνούν τα χρόνια και όλα γίνονται πιο ρουτίνα και για τους διοργανωτές και για τους αθλητές, αλλά ο αγώνας στο Παναιτωλικό είναι μόλις στην τρίτη του χρονιά …

Το πρωινό ξύπνημα στον όμορφο ξενώνα που φιλοξενήθηκα επιβεβαίωσε την πρώτη εντύπωση μου. Ένας καφές στο μπαλκόνι με θέα το πυκνό δάσος πάνω από το χωριό, τις μακρινές πεδιάδες και τις λίμνες της Αιτωλοακαρνανίας, συνοδευόμενος από το αδιάκοπο πέταγμα και το τιτίβισμα των χελιδονιών, ήταν μια μικρή υπενθύμιση μιας Ελλάδας που σταδιακά χάνεται … της ήρεμης, της πράσινης, της μακριάς από τον θόρυβο των πόλεων αυθεντικής Ελλάδας.

Για να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα το βουνό να πούμε ότι το Παναιτωλικό είναι η μεγαλύτερη οροσειρά της Αιτωλοακαρνανίας και ένας από τους σημαντικότερους ορεινούς όγκους της Στερεάς Ελλάδας. Αποτελεί το νοτιότερο τμήμα της Πίνδου και απλώνεται από την περιοχή της λίμνης Κρεμαστών μέχρι τον Εύηνο και την Τριχωνίδα.

Η ψηλότερη κορυφή του είναι ο Κατελάνος στα 1.924 μέτρα, ενώ στις πλαγιές του κυριαρχούν τα μεγάλα ελατοδάση, τα ρέματα με τα κρυστάλλινα νερά, οι καταρράκτες και ένα εκτεταμένο δίκτυο μονοπατιών, πολύ όμορφων και άγριων όπως διαπιστώσαμε.

Ο αγώνας κινείται στη βορειοδυτική πλευρά του βουνού, κάτω από κορυφές όπως το Νεραϊδοβούνι, ο Κούτουπας και ο Προφήτης Ηλίας, σε διαδρομές που έχουν ενταχθεί στο Εθνικό Δίκτυο Μονοπατιών και τις οποίες θαυμάζεις σε αρκετά σημεία της διαδρομής των 21Κ.

Προφανώς, έτρεξα τη μεγάλη διαδρομή της διοργάνωσης, τα 21K, η οποία έχει ιδιαίτερο χαρακτήρα, αφού δεν είναι κυκλική, αλλά point-to-point, ξεκινώντας από το χωριό Πεντάκορφο και καταλήγοντας για τερματισμό στον Άγιο Βλάσιο.

Τα πρώτα πέντε χιλιόμετρα ήταν ίσως το πιο χαρακτηριστικό κομμάτι της διαδρομής. Από την πλατεία του Πεντακόρφου, η πορεία περνά αρχικά από δρόμο και στη συνέχεια μπαίνει σε ένα πανέμορφο φυσικό περιβάλλον με γεφυράκια, νερά και πυκνή βλάστηση. Το μονοπάτι δίπλα στον ποταμό Ζέρβα και τα περάσματα μέσα στο δάσος δημιουργούν από την αρχή την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε έναν τόπο πολύ ιδιαίτερο, με καταπληκτικό δάσος γύρω σου καθώς “μπαίνεις” σιγά – σιγά στον αγώνα.

Στη συνέχεια η διαδρομή ανεβαίνει με μεγάλες ανηφόρες προς τη θέση Κυνηγός, στα περίπου 1.400 μέτρα υψόμετρο. Είναι ένα κομμάτι που απαιτεί υπομονή και σωστή διαχείριση, αφού η κλίση είναι μεγάλη και η θετική υψομετρική κερδίζεται πολύ γρήγορα. Η λογική λέει λοιπόν ότι ένας αγώνας 21 χιλιομέτρων με πάνω από +1.179 μέτρα θετικής υψομετρικής δεν αφήνει πολλά περιθώρια για βιασύνη. Ειδικά εδώ, όπου περίπου στα πρώτα 5 χιλιόμετρα κερδίζεις περισσότερα από 700 μέτρα ανάβασης.

Ο μακρύς χωματόδρομος που ακολουθεί λειτουργεί σαν μια ανάσα. Μπορεί να μοιάζει λιγότερο συναρπαστικός σε σχέση με τα μονοπάτια, όμως προσφέρει κάτι εξίσου σημαντικό: φοβερή θέα! Οι κορυφές του Παναιτωλικού ανοίγουν μπροστά σου, ενώ οι πεδιάδες και οι λίμνες της Αιτωλοακαρνανίας δημιουργούν ένα εντυπωσιακό σκηνικό.

Το δεύτερο μισό της διαδρομής επιστρέφει στα τεχνικά μονοπάτια, μέσα στα έλατα, το χώμα και την πέτρα, με συνεχείς και επίπονες εναλλαγές ανηφόρας και κατηφόρας. Σε κάποια σημεία νιώθεις κυριολεκτικά χαμένος μέσα στη σκιά των μεγάλων δέντρων, ενώ λίγο αργότερα το τοπίο ανοίγει και σου αποκαλύπτει απίστευτο ορίζοντα.

Χαρακτηριστικά, η θέα προς τις λίμνες Κρεμαστών και Καστρακίου, λίγο πριν τον τέταρτο σταθμό ανεφοδιασμού, είναι από τις στιγμές που αποτυπώνονται βαθιά. Αν και όπως το σκέφτομαι τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, στη διαδρομή υπάρχουν πολλά σημεία που θα μπορούσαν να διεκδικήσουν αυτόν τον τίτλο.

Στο τεχνικό κομμάτι, η διαδρομή δεν είναι τόσο εύκολη όσο δείχνει επί χάρτου. Εκτός από την υψομετρική (ιδιαίτερα των πρώτων 5Κ), αρκετά σημεία έχουν ιδιαίτερα τεχνικό έδαφος και απαιτούν προσοχή. Η δική μου έλλειψη συγκέντρωσης είχε κόστος: τρία διαδοχικά διαστρέμματα στο αριστερό πόδι με ανάγκασαν να περπατήσω μεγάλο μέρος της διαδρομής και μέχρι τον τερματισμό. Ο αργός ρυθμός μου βέβαια μου επέτρεψε να απολαύσω περισσότερο τη διαδρομή, να κοιτάξω γύρω μου περισσότερο και να σταθώ σε λεπτομέρειες και τοπία που πολλές φορές χάνονται όταν τρέχεις γρήγορα.

Επίσης, σίγουρα η ζέστη έκανε τον αγώνα δυσκολότερο, κάτι που αύξησε ακόμη περισσότερο τον πήχη της δυσκολίας.

Η σήμανση ήταν εξαιρετική, τα μονοπάτια προσεγμένα και καθαρισμένα με ιδιαίτερη φροντίδα, ακόμη και στα σημεία με ψηλή βλάστηση, που είχε φτιαχτεί ολόκληρος “δρόμος” μέσα στα χόρτα και τα φυτά. Οι έξι σταθμοί ανεφοδιασμού ήταν επαρκείς και οι εθελοντές αποτέλεσαν ένα από τα δυνατά σημεία της ημέρας, πάντα χαμογελαστοί, πρόθυμοι και πραγματικά χαρούμενοι που βρίσκονταν εκεί και προσέφεραν.

Ο τερματισμός στον Άγιο Βλάσιο είχε την ατμόσφαιρα που θέλουμε να βλέπουμε στους αγώνες βουνού. Κόσμος, φαγητό, κέφι και χαμόγελα και φυσικά το καφενείο του χωριού να γνωρίζει μεγάλες στιγμές με ψητά και μπύρες μετά τον αγώνα.

Το Panetoliko Mountain Trail Run ολοκλήρωσε μόλις την τρίτη του διοργάνωση, αλλά δείχνει πολύ καλά στοιχεία και δυναμική, κάτι που επιβεβαιώνεται από την αύξηση των συμμετοχών σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές, αλλά και τα καλά λόγια και τα χαμόγελα όσων αθλητών συμμετείχαν.

Σημαντικό στοιχείο επίσης για το μέλλον της διοργάνωσης είναι και η υποστήριξη από την τοπική κοινωνία και τους θεσμούς της περιοχής, με παρουσία των κορυφαίων εκπροσώπων της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας και των τοπικών αρχών.

Τα αποτελέσματα των αγώνων μπορείτε να τα δείτε εδώ. Δείτε τους νικητές των αγώνων και άλλες πληροφορίες στο μεταγωνιστικό δελτίο τύπου της διοργάνωσης.

Μια σκέψη για το μέλλον

Κάθε νέα διοργάνωση έχει περιθώρια βελτίωσης. Στην περίπτωση του Panetoliko Mountain Trail Run, ίσως αξίζει να επανεξεταστεί το format της μεγάλης διαδρομής.

Η εκκίνηση από διαφορετικό χωριό είναι όμορφη ως ιδέα, αφού δίνει τη δυνατότητα να γνωρίσει ο αθλητής περισσότερα μέρη της περιοχής. Όμως πρακτικά δημιουργεί δυσκολίες και αυξάνει την πολυπλοκότητα για διοργανωτές και αθλητές, όπως φάνηκε και φέτος με την καθυστέρηση της εκκίνησης λόγω της μεταφοράς των αθλητών, κάτι που τελικά επηρέασε την ώρα διεξαγωγής και την έκθεση στη ζέστη.

Ίσως στο μέλλον μια μεγαλύτερη κυκλική διαδρομή με επίκεντρο τον Άγιο Βλάσιο να αποτελούσε μια ενδιαφέρουσα επιλογή...

Όπως έχουμε αναφέρει πολλές φορές, ένας εξαιρετικός τρόπος να γνωρίσεις την Ελλάδα είναι μέσα από το ορεινό τρέξιμο. Κάθε αγώνας μπορεί να γίνει μια αφορμή για να βρεθείς σε τόπους που διαφορετικά ίσως δεν θα επισκεπτόσουν ποτέ.

Το Παναιτωλικό Όρος ήταν για μένα μια τέτοια ανακάλυψη. Ένα βουνό με άγρια ομορφιά, πανέμορφα μονοπάτια και ανθρώπους που, με μεράκι και τις δικές τους δυνάμεις, προσπαθούν να δημιουργήσουν κάτι όμορφο για τον τόπο τους.

Αξίζει να το τρέξετε κάποια χρονιά. Αλλά ακόμη κι αν δεν το κάνετε αγωνιστικά, αξίζει να επισκεφτείτε τον Άγιο Βλάσιο και το Παναιτωλικό για να περπατήσετε ή να τρέξετε τα μονοπάτια του. Προσωπικά θα το προσπαθήσω σίγουρα!

ΥΓ … Ένα μικρό αλλά σημαντικό κομμάτι της εμπειρίας ήταν η φιλοξενία. Όταν έφτασα βράδυ στον Άγιο Βλάσιο, ομολογώ ότι δεν περίμενα κάτι ιδιαίτερο από έναν ξενώνα σε ένα μικρό ορεινό χωριό. Έκανα λάθος. Ο ξενώνας “Τέσσερεις Εποχές” με εξέπληξε με το μεράκι, το σύγχρονο στυλ και την ομορφιά των δωματίων του και κυρίως με τη μοναδική του θέα. Ευχαριστώ θερμά τον κ. Αντώνη για τη φιλοξενία και τη διοργάνωση για την όμορφη συνολική εμπειρία. Αν βρεθείτε στον Άγιο Βλάσιο, αναζητήστε τον.

Δημήτρης Τρουπής