Ένα ταξίδι που θα κρατούσε δύο ώρες ανάμεσα στα βουνά ώστε να διασχίσουμε κάθετα την μεγαλόνησο και να βρεθούμε από την Βόρεια πλευρά στην ζεστή Νότια πλευρά προς το Λιβυκό πέλαγος. Προορισμός, οι Μύθοι Ιεράπετρας. Η διάθεση μέσα στο πούλμαν εκδρομική, με πληροφορίες ξενάγησης από τους ευδιάθετους Κρητικούς δρομείς για τα χωριά και τα εκπληκτικής ομορφιάς τοπία που βλέπαμε. Κάποια στιγμή ξέχασα εντελώς ότι πήγαινα για να τρέξω αγώνα, ήταν τόσο εκδρομικό το κλίμα και απολάμβανα το ταξίδι ανάμεσα από τοπία που πρώτη φορά επισκεπτόμουνα!

Φτάνοντας στο χωριό μια ώρα νωρίτερα από την ώρα της εκκίνησης, υπήρχε άπλετος χρόνος για κουβέντα με τους διοργανωτές, με αθλητές,  και με ανθρώπους που παρότι γνωριζόμαστε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είχα την χαρά να γνωρίσω για πρώτη φορά από κοντά. Το κλίμα στον χώρο της εκκίνησης γιορτινό, με dj να φροντίζει για τον μουσικό στολισμό των προ-αγωνιστικών συναισθημάτων και η γραμματεία του αγώνα σε εγρήγορση για να εξυπηρετήσει τους αθλητές που έφταναν από όλη την Κρήτη αλλά και την υπόλοιπη Ελλάδα.

Αφού λίγα λεπτά πριν ξεκινήσουμε τον αγώνα έγινε και η τεχνική ενημέρωση, δεν μπορούσα να μην νιώσω τον ενθουσιασμό μιας ακόμα εκκίνησης αγώνα,  όταν για δύο ολόκληρα λεπτά ενώ εμείς ήμασταν αμίλητοι ο Νίκος Φερετζάκης μας ετοίμαζε για την εκκίνηση με ευχές και ο dj είχε στη διαπασών ένα κομμάτι που εμπνέει πολύ, το «Titans» του Βαγγέλη Παπαθανασίου.

Ξεχυθήκαμε οι 162 αθλητές (93 στον  αγώνα των 26 χλμ και 69 στον αγώνα των 12,5χλμ) για να κάνουμε έναν κύκλο μέσα στο χωριό πριν εισέλθουμε στα πρώτα μονοπάτια που θα μας οδηγούσαν στο γνωστό Μινωικό Μονοπάτι μέσα σε πεύκα και πρίνους. Στο σημείο διαχωρισμού των δύο αγώνων υπήρχαν εθελοντές ώστε να μην γίνει λάθος και μπει σε λάθος διαδρομή κάποιος αθλητής. Η διαδρομή μέχρι το 13^ο χλμ είναι σχεδόν όλη ανηφορική, με εξαίρεση ένα τμήμα πριν το Μεταξοχώρι στο 6^ο χλμ όπου βγαίνει σε δασικό δρόμο, και μπορεί ο αθλητής  να απολαύσει τη θέα από τα αγέρωχα Λασιθιώτικα βουνά. 

Μετά τον πρώτο σταθμό στο χωριό αυτό η διαδρομή συνέχιζε για να μπει στο φαράγγι Μπουφάνι, ή γνωστό ως «το φαράγγι των γυπαετών», ένα τοπίο απαράμιλλης ομορφιάς καθώς οι αθλητές αντικρίζουν τα απότομα κάθετα τοιχώματα του φαραγγιού.  Δεν μπόρεσα να μην ψάξω κι εγώ τους γυπαετούς ψηλά στον ουρανό, μιας και ο Δημήτρης του Advendure που έχει τρέξει στον αγώνα με είχε συμβουλέψει να μην χάσω την ευκαιρία να απολαύσω το φαράγγι. Στη συνέχεια η διαδρομή έχει διαρκή ανεβοκατεβάσματα σε αρκετά πετρώδες μονοπάτι μέσα σε πευκοδάσος.

Φέτος η διαδρομή είχε αλλάξει σε σχέση με τις δύο προηγούμενες χρονιές αυξάνοντας τον βαθμό δυσκολίας και όσοι δεν είχαν ακούσει την τεχνική ενημέρωση βρέθηκαν προ εκπλήξεως καθώς στο 18^ο χλμ ξεκινούσε “vertical” μονοπάτι σε ξέφωτο, στο οποίο οι κατακτούσαμε +200μ θετικής υψομετρικής σε απόσταση μόλις 700μ! Βγαίνοντας από το μονοπάτι εθελοντής ρωτούσε αν υπήρχε κάποιο τσίμπημα από μέλισσα, καθώς η διαδρομή περνάει και από εγκαταλειμμένους δρόμους μελισσοκόμων, που δεν χρησιμοποιούνται (ευτυχώς!) την περίοδο του αγώνα.

Κάπου εκεί ξεκίνησε και η κατάβαση προς τα τελευταία χιλιόμετρα, αφού πρώτα κάναμε περίτεχνα την διαδρομή γύρω από το όμορφο ξωκλήσι του Μιχαήλ Αρχάγγελου. Τα τελευταία χιλιόμετρα είναι πολύ τεχνικά σε πέτρινο μονοπάτι, σαθρό σε αρκετά σημεία και με  διαρκή ζιγκ- ζαγκ που θα δυσκόλεψε όσους δεν έχουν δουλέψει τέτοιες κατηφόρες στις προπονήσεις τους.

Αξιοσημείωτη είναι η αναφορά του σημείου στο οποίο περίπου 4 χλμ πριν τον τερματισμό αφού βγήκα για λίγο σε χωματόδρομο ελαφρώς ανηφορικό, φτάνοντας στην στροφή  όπου ξεκινάει να κατηφορίζει, απλώθηκε ξαφνικά μπροστά μου το χαοτικό μπλε του Λιβυκού πελάγους… εκεί στην κυριολεξία με την ξαφνική θέα μου κόπηκε  η ανάσα!

Τα τελευταία 300 μέτρα μόνο είναι μέσα στο χωριό (όντως βγαίνεις από το μονοπάτι και είσαι σχεδόν στον τερματισμό)! Εκεί με περίμενε η αψίδα του τερματισμού με τις μουσικές του dj και την αναγγελία του ονόματός μου από τον ενθουσιώδη Νίκο Φερετζάκη.

Ανακεφαλαιώνοντας  μπορώ να πω πως η διοργάνωση ήταν σχεδόν άψογη. Η σηματοδότηση εκπληκτική, δεν χωρούσε περιθώριο χασίματος ή αμφιβολίας σε κάποιο σημείο. Οι σταθμοί ήταν σε σημεία κατά τη γνώμη μου σωστά επιλεγμένα, με επάρκεια σε ποικιλία τροφοδοσίας και πόσιμων υγρών. Οι εθελοντές πολλοί, σκορπισμένοι σε διάφορα σημεία της διαδρομής. Χιλιομετρική ένδειξη υπήρχε σε κάθε χιλιόμετρο της διαδρομής, λεπτομέρεια που νομίζω δεν έχω συναντήσει σε πολλούς άλλους αγώνες.

Όταν τερμάτιζε ο κάθε αθλητής είχε πρόσβαση σε πλούσιο γεύμα συσκευασμένο σε ατομική μερίδα, καθώς και διάφορα αναψυκτικά και νερό. Τέλος, στα συν της διοργάνωσης ο χώρος φύλαξης των προσωπικών αντικειμένων που υπήρχε, όπως επίσης και εξασφάλιση χώρων υγιεινής και για αλλαγή ρούχων πριν και μετά τον αγώνα.

Ίσως να φάνηκε η έλλειψη συμμετοχής των κατοίκων του χωριού των Μύθων στην γιορτή του αγώνα, αλλά ας μην ξεχνάμε πως το χωριό δεν έχει πολλούς κατοίκους πια.

Μια επισήμανση δική μου, ίσως καλό θα ήταν για ασφάλεια των πιο άπειρων δρομέων να αναφέρεται στην προκήρυξη ως υποχρεωτικό εξοπλισμό υδροδοχείο έστω 200ml. Διότι καθώς ο πρώτος σταθμός όπως και όλοι ήταν ανά 5-6 χλμ, ειδικά στα ανηφορικά σημεία όπου χρειάζεται περισσότερο χρόνο ο δρομέας για να φτάσει (έως και +1ώρα για κάποιους πιο αργούς) εντόπισα δυσκολίες στους αθλητές αυτούς και κατά τη διάρκεια και συζητώντας μετά τον αγώνα με αρκετούς.

Τέλος, επειδή οι προτάσεις γίνονται πάντα με γνώμονα την βελτίωση του αθλήματος και την μεγιστοποίηση της ικανοποίησης των αθλητών που τρέχουν έναν αγώνα, πιστεύω πως στις απονομές είναι πιο σωστό να γίνεται απονομή της γενικής κατάταξης αντρών και γυναικών και μετά των ηλικιακών κατηγοριών, και  ας  εξαιρούνται από τις ηλικιακές κατηγορίες οι νικητές των γενικών κατηγοριών. Γενικά υπάρχει ένα θολό τοπίο στους αγώνες και δεν υπάρχει κοινή γραμμή για τον τρόπο των απονομών, ελπίζω στο μέλλον (έστω και μακροπρόθεσμα) να είναι πιο κοινές οι συνιστώσες.

Καθώς ο αγώνας αυτός ήταν ένα μεγάλο τεστ για εμένα, χάρηκα τόσο την διαδρομή όσο και τον βαθμό δυσκολίας του. Τον συνιστώ ανεπιφύλακτα και λόγω των τεχνικών του χαρακτηριστικών, όσο και για την απαράμιλλη φυσική ομορφιά της διαδρομής. Ο αθλητής σίγουρα φεύγει πλουσιότερος και από αγωνιστική εμπειρία και από την φιλοξενία της διοργάνωσης.

Η επιστροφή στο Ηράκλειο με το λεωφορείο ήταν επίσης εκδρομική, από άλλη διαδρομή τώρα, δίπλα στην θάλασσα περνώντας από την Ιεράπετρα, το φαράγγι του Χα, τον Άγιο Νικόλαο  με την ερειπωμένη Σπιναλόγκα στο βάθος και τα αμέτρητα θερμοκήπια να εμπλουτίζουν αυτές τις τελευταίας εικόνες  του ταξιδιού μας. Με τον κόκκινο ουρανό της αυγής ξεκινήσαμε από το Ηράκλειο το πρωί, με τον πορτοκαλί ουρανό της δύσης επιστρέφαμε. Όλοι γεμάτοι και ευχαριστημένοι, και με την υπόσχεση να επιστρέψουμε με την πρώτη ευκαιρία στο όμορφο νησί.

Κλείνοντας, θα αναφέρω τα λόγια του σπουδαίου αθλητή  και ανθρώπου Νίκου Καλοφύρη, που όπως πάντα ακόμα και στα απρόοπτα συμβάντα και δυσκολίες έχει μια καθησυχαστική και αισιόδοξη κουβέντα να πει. Καθώς λόγω καιρικών συνθηκών η επιστροφή μας καθυστέρησε αρκετές ώρες  λόγω  της ακύρωσης πολλών πτήσεων, ο Νίκος είπε  «φαίνεται  πως μάλλον η Κρήτη τόσο μας αγάπησε,  που δεν θέλει να φύγουμε».

Και μάλλον είχε δίκιο!

Άντζυ Τερζή

Δείτε εδώ αναλυτικά τους νικητές και τα αποτελέσματα των αγώνων