Μία από αυτές τις διοργανώσεις που πραγματοποιήθηκε φέτος για 6^η συνεχόμενη χρονιά στην πανέμορφη Κρήτη είναι οι «Ορεινοί Αγώνες Νότιας Δίκτης». Οι νότιες παρυφές του όρους Δίκτη (ή Λασιθιώτικα βουνά) βρίσκονται σε μια λιγότερο γνωστή και ανεξερεύνητη ορεινή περιοχή του νομού Ηρακλείου, σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από την Ιεράπετρα, που περιλαμβάνει την επαρχία Βιάννου και ειδικότερα τα χωριά Αμιράς και Κάτω Σύμη. Η περιοχή παρουσιάζει πλούσια γεωλογική ποικιλομορφία με φαράγγια, σπηλιές, πηγές, δάση, ενώ διαθέτει και σημαντική χλωρίδα και πανίδα με σπάνια ενδημικά φυτά και άγρια αρπαχτικά. Έχει επίσης ιδιαίτερο αρχαιολογικό ενδιαφέρον, καθώς εδώ βρισκόταν το ιερό του Ερμή και της Αφροδίτης, που χρονολογείται από τη Μινωική περίοδο, περίπου στο 2000 π.Χ., και το οποίο λειτουργούσε αδιάλειπτα για 27 αιώνες. Στην πρόσφατη ιστορία, το δάσος της Κάτω Σύμης αποτέλεσε το επίκεντρο της κρητικής Αντίστασης καθώς εκεί συγκεντρώθηκε η μεγαλύτερη και σημαντικότερη ομάδα ανταρτών με αρχηγό τον Μανώλη Μπαντουβά. Σήμερα, το μέρος αποτελεί έναν εξαιρετικό προορισμό για εναλλακτικό αγροτουρισμό, καθώς προσφέρει το ιδανικό φυσικό περιβάλλον για αναζωογόνηση, χαλάρωση, πεζοπορικές εξορμήσεις στα σηματοδοτημένα μονοπάτια, και γνωριμία με την περίφημη κρητική διατροφή.

Σε αυτή λοιπόν την πολύ ενδιαφέρουσα περιοχή, συγκεντρωθήκαμε την τελευταία Κυριακή του Νοέμβρη για την εκκίνηση του 6^ου ορεινού αγώνα Νότιας Δίκτης, απόστασης 21,5 χιλιομέτρων, στο ιστορικό και μαρτυρικό χωριό Αμιράς, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 680 μέτρων, και συγκεκριμένα στη θέση Σελί μπροστά στο Ηρώο, το μνημείο για τους 114 άντρες κατοίκους του Αμιρά που εκτελέστηκαν το Σεπτέμβριο του 1943 από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής. Ο αγώνας έχει γνήσιο ορεινό χαρακτήρα δεδομένου ότι αποτελείται στο μεγαλύτερο μέρος του από μονοπάτια, ενώ διαθέτει έντονα το στοιχείο της πρόκλησης καθώς δοκιμάζει ανελέητα τις δυνάμεις και τις αντοχές του δρομέα στη δύσκολη ανάβαση και στην κίνηση σε πετρώδες τερέν. Η φετινή διαδρομή είναι διαφορετική από τις προηγούμενες καθώς αφαιρέθηκαν τμήματα δασικών δρόμων, αξιοποιήθηκαν πλήρως τα υφιστάμενα μονοπάτια και μάλιστα έγινε διάνοιξη παλιών εγκαταλελειμμένων μονοπατιών, ενώ προστέθηκαν άλλα 300 περίπου μέτρα υψομετρικής, ανεβάζοντας το σύνολο της θετικής υψομετρικής περίπου στα 1400 μέτρα. Ο καιρός είναι ιδανικός για τρέξιμο, κάνοντας το χατίρι σε διοργανωτές και δρομείς, με θερμοκρασία γύρω στους 10 βαθμούς, πυκνά σύννεφα αλλά χωρίς την απειλή βροχής. Και όπως κάθε γιορτινή εκδήλωση στην Κρήτη συνοδεύεται από τους ήχους της λύρας και από παραδοσιακούς χορούς, έτσι και εδώ, πριν από την εκκίνηση του αγώνα, έχουμε τη χαρά να απολαύσουμε τις εντυπωσιακές φιγούρες από ένα τοπικό χορευτικό συγκρότημα.

Όταν σταματούν οι χοροί, έρχεται πλέον η στιγμή να πάρουμε τη θέση μας στην αφετηρία για να ξεχυθούμε πάνω στο βουνό με την ελπίδα να το «τιθασέψουμε» και να το κατακτήσουμε! Ευσεβής πόθος, χωρίς αμφιβολία, γιατί πολύ σύντομα το βουνό θα μας αποδείξει ότι δεν δαμάζεται και ότι απλώς θα μας επιτρέψει, με πολλή κούραση και κόπο, να ανακαλύψουμε ένα μικρό μέρος από τις κρυμμένες ομορφιές του!

Για τα πρώτα 6 περίπου χιλιόμετρα η ανάβαση είναι αδιάκοπη, με λίγες μόνο αυξομειώσεις της κλίσης. Ξεκινώντας από την άσφαλτο στο χωριό Αμιράς, περνάμε μέσα από τα δρομάκια του οικισμού Μούρι και μπαίνουμε σε μονοπάτι, διασχίζοντας ένα κατάφυτο δάσος με πεύκα, πρίνους και αγριαχλαδιές. Το τοπίο αναβλύζει μια άγρια ομορφιά, ενώ καθώς πλησιάζουμε στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής, σε υψόμετρο 1400 μέτρων, το έδαφος γίνεται πιο πετρώδες, σχεδόν αλπικό, με λίγα μόνο φρύγανα να σπάνε τη μονοτονία της πέτρας. Σε αυτό το υψόμετρο, τα σύννεφα μοιάζουν να είναι τόσο χαμηλά που δημιουργείται η αίσθηση ότι τρέχουμε κόντρα σε αυτά! Το «μαρτύριο» της ανάβασης τελειώνει όταν εμφανίζεται μπροστά μας η πράσινη όαση του οροπεδίου Ομαλού. Είναι ένα μικρό, μακρόστενο, σχεδόν άγνωστο οροπέδιο, που ονομάζεται και Μικρός Ομαλός, και από ψηλά μοιάζει να έχει το σχήμα φάλαινας. Εδώ, το σώμα μπορεί επιτέλους να χαλαρώσει λίγο από την πίεση της ανηφορικής πορείας και να κινηθεί πιο γρήγορα στο επίπεδο χορτάρινο τερέν, ενώ το μάτι απολαμβάνει την καταπληκτική θέα στους ορεινούς όγκους της Δίκτης. Εδώ, όπως μαθαίνουμε, μετά από περιόδους έντονων βροχοπτώσεων, ένα μεγάλο μέρος του οροπεδίου καλύπτεται με νερό, σχηματίζοντας μία όμορφη αλπική λίμνη. Περνάμε μπροστά από τις μάντρες των βοσκών (εδώ εξέτρεφε τα ζώα του ο Πατούχας, ο διάσημος ήρωας του Ιωάννη Κονδυλάκη) και βγαίνουμε από το οροπέδιο ακολουθώντας την πορεία του αγώνα.

Η συνέχεια της διαδρομής επιφυλάσσει αρκετά χιλιόμετρα κατάβασης και διαρκείς αυξομειώσεις μέχρι τα μέσα περίπου της συνολικής απόστασης. Παρά την κατηφορική πορεία, απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στο σημείο που θα πατήσει το πόδι λόγω του ιδιαίτερα τεχνικού τερέν στα μονοπάτια, με τις διάσπαρτες φυτευτές πέτρες που ανεβάζουν το βαθμό δυσκολίας. Περνάμε και πάλι μέσα από καταπράσινο δάσος και σημεία εξαιρετικής ομορφιάς όπως το Παραδείσου Κούτελο, ένα από τα ωραιότερα φυσικά μπαλκόνια στην Κρήτη από όπου η θέα φτάνει μέχρι το Λιβυκό Πέλαγος, και το χωριό Κάτω Σύμη, το οποίο είναι χτισμένο μέσα σε μια κατάφυτη κοιλάδα με καρυδιές, αχλαδιές, κερασιές, βερικοκιές, με πολλά σπήλαια, φαράγγια, πηγές με τρεχούμενα νερά και τεράστια γέρικα πλατάνια. Όπως όμως συμβαίνει σε όλους τους αγώνες τρεξίματος, δεν υπάρχει χρόνος για να απολαύσουμε το φυσικό τοπίο, και προχωράμε βιαστικά γνωρίζοντας ότι τα δύσκολα δεν έχουν περάσει ακόμα. Πράγματι, περίπου στο 14^ο χιλιόμετρο ξεκινάει άλλη μία παρατεταμένη και έντονα ανηφορική κλίση που αδειάζει εντελώς τις αποθήκες ενέργειας των αθλητών, κατορθώνοντας ωστόσο να μας παρηγορήσει με τη μοναδική ομορφιά του τοπίου. Ευτυχώς, τα τελευταία 3 χιλιόμετρα του αγώνα κινούνται σε κατηφορικό έδαφος, «λύνοντας» το σώμα και τα πόδια, και βοηθώντας να επιτευχθεί ένας δυναμικός τερματισμός!

Για άλλη μία φορά, η απαράμιλλη φύση της Κρήτης επιβεβαίωσε τη φήμη της ότι είναι αδάμαστη! Παρά την επιθυμία και το πάθος μας να κυριέψουμε τα μεγαλόπρεπα βουνά της, καταλάβαμε γρήγορα ότι έπρεπε να παραδοθούμε στην υπεροχή τους, να υποκλιθούμε στο μεγαλείο τους και να αφήσουμε να μας παρασύρουν στο μαγικό τους κόσμο!

Την ευκαιρία να ζήσουμε αυτή τη μοναδική εμπειρία μας πρόσφερε η οργανωτική ομάδα του αγώνα με τον άψογο σχεδιασμό της διαδρομής, με 6 πλήρως εφοδιασμένους σταθμούς τροφοδοσίας που πρόσφεραν ισοτονικά, μπανάνες και ενεργειακά gel, με πολύτιμη βοήθεια από τους εθελοντές Σαμαρείτες και διασώστες οι οποίοι φρόντισαν για την ασφάλεια των δρομέων, και με υποδειγματική, πυκνή σηματοδότηση με κορδέλες, σπρέι, και πινακίδες, που δεν άφησε να δημιουργηθεί καμία απολύτως σύγχυση σχετικά με την κατεύθυνση της διαδρομής, ενώ σε κάποια κρίσιμα σημεία υπήρχαν και κατάλληλα τοποθετημένοι δείκτες που έδειχναν τη σωστή πορεία στους αθλητές.

Και επειδή δεν νοείται κρητική φιλοξενία χωρίς παραδοσιακό γλέντι, μετά το τέλος των απονομών παρατέθηκε γεύμα σε τοπική ταβέρνα για όλους τους συμμετέχοντες, με μενού που περιλάμβανε γαμοπίλαφο, βραστό κρέας και κρασί, φυσικά με τη συνοδεία κρητικής μουσικής και χορών. Το ιδανικό κλείσιμο για μία αυθεντική κρητική εμπειρία, γεμάτη με τα μοναδικά ακούσματα, τους ζεστούς ανθρώπους, την εκπληκτική φύση και την ασύγκριτη φιλοξενία που έχουν κάνει την Κρήτη ένα από τα πιο αγαπημένα και δημοφιλή νησιά παγκοσμίως!

Κατερίνα Κουκάκη