Ποιοι κρύβονται πίσω απ αυτή τη σπουδαία προσπάθεια? Το Α-Ζ βρέθηκε στις Άλπεις αυτές τις μέρες και εκτός από την συναρπαστική εμπειρία της συμμετοχής στον αγώνα είχε την ευκαιρία να ψάξει να βρει στο «αρχηγείο» του, τον διευθυντή του αγώνα, τον Michel Poletti, μία μόλις μέρα μετά το τέλος του φετινού UTMB. Ο Λάζαρος Ρήγος μίλησε με τον Michel, που εκτός από διευθυντής αγώνα είναι και ένας από τους αθλητές που αγωνίζονται σ αυτόν. Διαβάστε τη συζήτηση που είχαν.

A-Z : Κύριε Poletti ας μιλήσουμε πρώτα για το φετινό αγώνα. Πώς είδατε το συναγωνισμό και το επίπεδο των συμμετοχών? Ήταν ψηλότερο από πέρυσι?

Michel Poletti : Ήταν ψηλότερο από πέρυσι. Και ακόμα περισσότεροι αθλητές μπόρεσαν να κάνουν ολόκληρο το γύρο του Mont-Blanc

A-Z : Ναι. Ξέρουμε ότι τον πρώτο χρόνο η σχέση τερματισμών/συμμετοχών ήταν 1/8, τη δεύτερη χρονιά ήταν ¼ και φέτος ξεπέρασε το 1/3

Μ.P. : Ο πρώτος αγώνας ήταν πολύ-πολύ ειδικός, επειδή ο καιρός ήταν πολύ κακός. Φέτος η πρώτη νύχτα ήταν πολύ όμορφη και η δεύτερη ήταν βροχερή, αλλά λίγο βροχερή –την πρώτη χρονιά έβρεχε καταρρακτωδώς. Δεν μπορούμε λοιπόν να συγκρίνουμε τους δύο αυτούς αγώνες. Αλλά από τη δεύτερη χρονιά (πέρυσι) μέχρι φέτος, οι αθλητές ήταν καλύτερα προετοιμασμένοι για τον αγώνα.

A-Z : Όμως και στη λίστα των τερματισμών είδαμε πολλά καλά ονόματα αθλητών, εκτός από τους δύο πρώτους νικητές που ήταν και πέρυσι, προσέξαμε ότι τρίτος ήταν ο Marco Olmo, ένας πολύ καλός αθλητής και αρκετοί ακόμα.

Μ.P. : Ναι είναι γεγονός.

A-Z : Τίνος ιδέα ήταν το “Ultra Trail Tour du Mont-Blanc” (UTMB)?

Μ.P. : Υπάρχει μια μικρή ιστορία να σας πω γι αυτό. Στη δεκαετία του ’90 υπήρχε ένας αγώνας γύρω απ το Mont-Blanc, στον οποίο συμμετείχαν ομάδες των επτά αθλητών, ήταν δηλαδή μια σκυταλοδρομία όπου ο κάθε αθλητής έκανε ένα μικρό κομμάτι της συνολικής διαδρομής. Συμμετείχαν περίπου 15 ομάδες μόνο κάθε φορά αλλά ήταν καλός αγώνας. Όταν έγινε το ατύχημα στη σήραγγα του Mont-Blanc (1999) κι αυτή έκλεισε για τρία χρόνια δεν υπήρχε η δυνατότητα να διοργανωθεί ο αγώνας. Τρία χρόνια νωρίτερα (2002), όταν άνοιξε και πάλι η σήραγγα οι άνθρωποι που έκαναν αυτό τον αγώνα δεν ήταν σε θέση να τον διοργανώσουν και πάλι. Ο πρόεδρος του συλλόγου μας, του “Les Trailers du Mont-Blanc”, ο Rene Bachelard, έθεσε το ζήτημα αν ο αγώνας θα μπορούσε να συνεχίσει να διοργανώνεται από τον σύλλογό μας. Στο σύλλογο αυτό είμαστε μέλη και εγώ με τη γυναίκα μου την Catherine και ο διευθυντής του παλιού αγώνα. Τρία χρόνια νωρίτερα λοιπόν, ο Rene Bachelard είπε «δεν μου αρέσει που δεν υπάρχει αγώνας γύρω από το Mont-Blanc, τι μπορούμε να κάνουμε?» Εγώ με την Catherine και μερικούς φίλους είπαμε ότι δεν είναι καλή ιδέα να γίνεται σκυταλοδρομία, καλή ιδέα είναι ο ατομικός αγώνας, ένας αθλητής να κάνει όλο το γύρο του Mont-Blanc χωρίς στάσεις.

A-Z : Πολύ σκληρός αγώνας

Μ.P. : Νομίζετε ότι είναι πολύ σκληρός αγώνας?

A-Z : Ναι, για έναν αθλητή μέσου ή χαμηλού επιπέδου νομίζω ότι είναι πολύ σκληρός αγώνας

Μ.P. : Όχι δεν νομίζω. Οποιονδήποτε βρεις στο δρόμο και τον ρωτήσεις αν μπορεί να κάνει έναν αγώνα 158 χιλιόμετρα, θα σου πει «είσαι τρελός, αυτό είναι αδύνατον». Ξέρω πολλούς ανθρώπους που δεν είναι καλοί δρομείς, είναι μόνο καλοί πεζοπόροι. Τους αρέσει να περπατούν, τους αρέσει να τρέχουν λίγο. Όταν συζητάμε μ αυτούς τους ανθρώπους, μέρα με τη μέρα το σκέφτονται και η ιδέα να το κάνουν γίνεται όλο και πιο ισχυρή. Ξέρω ανθρώπους που δεν έχουν τρέξει περισσότερο από 20 χιλιόμετρα αλλά κατάφεραν να βγάλουν ολόκληρο τον αγώνα! Πριν αποφασίσουν να κάνουν αυτόν τον αγώνα δεν είχαν κάνει ποτέ περισσότερα από 20 χιλιόμετρα. Πρέπει να το σκεφτείς πολύ καιρό πιο πριν και να προετοιμαστείς πολύ καιρό, ώστε να καταφέρεις να τερματίσεις τον αγώνα. Τελικά, νομίζω ότι οι περισσότεροι που μαθαίνουν για μας πιστεύουν πως είμαστε τρελοί (γέλια) αλλά νομίζω ότι δεν είμαστε τρελοί. Είναι εφικτό και ύστερα κάνουμε στη διάρκεια όλου του χρόνου προετοιμασία για να μπορούμε να το κάνουμε αυτό: καλή διατροφή, καλή ζωή, καλή προπόνηση.

A-Z :Σαν διοργανωτής σκέφτεστε καθημερινά τα ζητήματα του αγώνα, όλο το χρόνο σας απασχολούν?

Μ.P. : Η γυναίκα μου η Catherine, εργάζεται όλες τις μέρες του χρόνου για τον αγώνα και πάλι αυτό δεν είναι αρκετό. Πρέπει να σκεφτούμε με ποιο διαφορετικό τρόπο μπορούμε να το κάνουμε ώστε να έχουμε περισσότερο χρόνο, ένας άνθρωπος δεν είναι αρκετός τώρα πια. Εργάζομαι πολύ σκληρά, έχω τη δουλειά μου αλλά δουλεύω πολύ για τον αγώνα…

A-Z :Δουλεύετε σαν εθελοντής στον δικό σας αγώνα, χωρίς να ωφελείστε οικονομικά απ αυτό, χωρίς να βγάζετε κέρδος?

Μ.P. : Ούτε συζήτηση για κέρδος. Η Catherine που εργάζεται μόνιμα για τον αγώνα πρέπει να πληρώνεται αλλά το θέμα δεν είναι το κέρδος, το θέμα είναι η σωστή διοργάνωση.

A-Z :Τι πιστεύετε για το μέλλον του αγώνα? Πόσους αθλητές πιστεύετε ότι μπορεί να δεχτεί αυτός ο αγώνας?

Μ.P. : Γι αυτή τη χρονιά αποφασίσαμε ότι θα δεχτούμε όχι περισσότερους από 2.000 αθλητές. Ο αγώνας έγινε μόλις χθες και δεν ξέρω πώς λειτούργησαν οι σταθμοί με αυτό τον αριθμό αθλητών. Πρέπει να έχω τις αναφορές των υπεύθυνων για να μπορέσω να δώσω μια βέβαιη απάντηση. Νομίζουμε πάντως ότι οι 2.000 αθλητές είναι ο σωστός αριθμός γι αυτό τον αγώνα. Σκεφτόμαστε να δημιουργήσουμε έναν δεύτερο αγώνα, που θα ξεκινά από το Courmayeur και θα τελειώνει στο Chamonix. Υπάρχουν πολλοί αθλητές που έχουν κάνει στα τρία αυτά χρόνια μόνο το κομμάτι Chamonix-Courmayeur και δεν κατάφεραν να ολοκληρώσουν τη διαδρομή. Δεν είναι η πλειοψηφία αλλά είναι αρκετοί και έτσι θα έχουμε την ευκαιρία να τους πούμε «μπορείτε τώρα να κάνετε το δεύτερο κομμάτι της διαδρομής». Έτσι θα μπορούν πολλοί από τους 2000 να αποφασίσουν να πάνε κατευθείαν στο μικρό αγώνα.

A-Z :Πόσοι άνθρωποι δουλεύουν για τον αγώνα, τις μέρες του αγώνα?

Μ.P. : Εξακόσιοι

A-Z :Εξακόσιοι? Τόσοι πολλοί?

Μ.P. : Ναι!

A-Z :Έχετε συνεργασία με όλα τα χωριά κατά μήκος της διαδρομής?

Μ.P. : Υπάρχουν εννέα κοινότητες: Chamonix, Les Houches, Saint-Gervais, Les Contamines, Bourg St-Maurice (Chapieux), Courmayeur, Orsieres (La Fouly & Champex), Trient και τέλος το Valorcine. Είναι λοιπόν εννέα κοινότητες και είμαστε ένας μικρός σύλλογος, μόνο λίγοι άνθρωποι –λιγότεροι από 50. Έχουμε ένα διοικητικό συμβούλιο από οκτώ πρόσωπα. Βρισκόμαστε κάθε εβδομάδα και δουλεύουμε για τον αγώνα και ένα σοβαρό καθήκον μας είναι να συνεργαζόμαστε με κάθε μια από τις εννέα αυτές κοινότητες. Έτσι λοιπόν διευθύνουμε τον αγώνα αλλά κάθε κοινότητα έχει την ευθύνη για το τμήμα που της ανήκει (να βάλει τα σημάδια της διαδρομής, να στήσει τους σταθμούς ανεφοδιασμού). Κάθε κοινότητα έχει την ευθύνη λοιπόν για το μέρος της, η δικιά μας δουλειά είναι να διευθύνουμε και τις εννέα κοινότητες, όπως και το θέμα των εγγραφών των αθλητών. Εμείς, έχουμε επίσης την ευθύνη για το θέμα της ιατρικής κάλυψης και της ασφάλειας. Είμαστε οχτώ άνθρωποι που συναντιόμαστε κάθε βδομάδα, δύο πρόσωπα που δουλεύουμε κάθε μέρα –η Catherine κι εγώ. Συνολικά συνεργαζόμαστε με 50 ανθρώπους. Αυτοί οι πενήντα άνθρωποι έχουν την ευθύνη της επικοινωνίας με τους υπόλοιπους 550 από τις 9 κοινότητες.

A-Z :Ποιο είναι το κίνητρο που σας οδηγεί να δουλεύετε γι αυτό τον αγώνα? Αγαπάτε τον τόπο σας, αγαπάτε το άθλημα, γιατί το κάνετε? Είστε δρομέας καταρχήν?

Μ.P. : Φυσικά. Είμαι δρομέας…

A-Z :Όμως δεν έχετε τη δυνατότητα να τρέξετε στον αγώνα σας…

Μ.P. : Και βέβαια έχω.

A-Z :Τρέχετε?

Μ.P. : Βέβαια

A-Z : Συμμετείχατε σε κάποια από τις προηγούμενες διοργανώσεις?

Μ.P. : Ναι και στις τρεις. Τελείωσα τον πρώτο αγώνα στην 17η θέση, το δεύτερο στην 97η θέση και φέτος τερμάτισα στην 42η.

A-Z :Ω, δηλαδή τρέξατε χθες?

Μ.P. : Ναι (γέλια)

A-Z :Συγνώμη καταρχήν για την έλλειψη ενημέρωσης. Ώστε λοιπόν έχετε αρκετό χρόνο ώστε να τρέξετε στον αγώνα. Έτσι έχετε και τη δυνατότητα να δείτε από μέσα τον αγώνα σας.

Μ.P. : Ναι και αυτό είναι κατά μεγάλο μέρος η απάντηση στην ερώτησή σας. Δέκα χρόνια νωρίτερα ήθελα να κάνω τον Γύρο του Mont-Blanc και προσπάθησα να το κάνω μόνος μου. Δεν είχα την εμπειρία από κάτι τέτοιο και δυστυχώς τότε δεν τα κατάφερα. Όταν δημιουργήθηκε ο αγώνας πριν από 3 χρόνια, το μεγάλο μου κίνητρο ήταν να ολοκληρώσω αυτόν τον γύρο. Έτσι λοιπόν, είπαμε τότε στο σύλλογό μας «εντάξει δημιουργήσαμε αυτό τον αγώνα αλλά θέλουμε και να τον τρέξουμε». Οι εφτά από τους οχτώ της οργανωτικής ομάδας -εγώ, ο Vincent Delebarre και οι υπόλοιποι- όλοι μας παίρνουμε μέρος στον αγώνα. Μόνο η γυναίκα μου δεν έχει την δυνατότητα να προπονηθεί και να αγωνιστεί, επειδή αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα στα πόδια της. Και θεωρούμε ότι είναι μια πολύ καλή πρόκληση.

A-Z :Πιστεύετε ότι η χορηγία και η συνεργασία με την North Face έκανε τον αγώνα πιο γνωστό σ όλο τον κόσμο?

Μ.P. : Νομίζω ότι αυτός ο αγώνας είναι πολύ σημαντικός για την North Face. Έχουμε πολύ καλή συνεργασία μαζί τους και πιστεύουν ότι αυτός ο αγώνας είναι ένα πολύ μεγάλο γεγονός. Έχουμε πολύ καλή σχέση με τον διευθυντή της North Face Europe, τον Topher Gaylord

A-Z :Διαπιστώσαμε ότι είναι και πολύ καλός αθλητής, αφού τερμάτισε έκτος στον αγώνα…

Μ.P. : Ναι. Τις δύο πρώτες χρονιές συνεργαστήκαμε με την North Face France αλλά από φέτος και για τα επόμενα τρία χρόνια θα έχουμε την υποστήριξη της North Face Europe και ξέρετε ότι κάτι τέτοιο είναι πολύ καλό για μας.

A-Z :Τι πιστεύετε ότι είναι το πιο σημαντικό σ αυτό τον αγώνα για έναν αθλητή?

Μ.P. : Το πιο σημαντικό είναι να τερματίσει, ο χρόνος δεν είναι τόσο σημαντικός. Θα σας πω ένα παράδειγμα από τον φετινό αγώνα: Την πρώτη νύχτα συνάντησα έναν φίλο, πολύ καλό αθλητή, που ήταν στην 6η θέση πέρυσι. Ήμουν στο διάσελο του Bonhomme (ΚΜ-38) και τον περίμενα να φτάσει γιατί δεν ήταν σε καλή κατάσταση. Είχε στόχο να κάνει επίδοση κάτω από 24ώρες και δεν θα το κατάφερνε στην κατάσταση που ήταν, γι αυτό και ήθελε να εγκαταλείψει. Το συζητήσαμε και προσπάθησα να του εξηγήσω ότι δεν είναι το πιο σημαντικό πράγμα η επίδοση. Εκείνη τη στιγμή βρισκόμασταν περίπου στην 100η θέση και του είπα «μπορείς να συνεχίσεις και ίσως σε 2-3 ώρες να είσαι καλύτερα απ ότι τώρα και ίσως να κάνεις έναν καλό αγώνα τελικά. Ίσως δεν είναι αυτή η κούρσα που ήθελες να κάνεις, ίσως δεν είσαι φέτος σε θέση να κάνεις κάτω από 24 ώρες αλλά αν σταματήσεις στο Chapieux ή στο Courmayeur (Σημ.Α-Ζ: στους δύο πρώτους από τους τρεις μεγάλους σταθμούς του αγώνα) θα το μετανιώσεις για όλη την επόμενη χρονιά. Θα το σκέφτεσαι συνέχεια. Γι αυτό λοιπόν πρέπει να τερματίσεις σε 26, 28, 30 ώρες –δεν έχει σημασία πόσες ώρες». Δεν ξέρω αν ήταν αυτά που του είπα που τον παρακίνησαν, πάντως συνέχισε και τερμάτισε, σε επίδοση κάτω από 26 ώρες. Όμως το πιο σημαντικό είναι ότι τελείωσε.

A-Z :Κύριε Poletti σας ευχαριστούμε για τη συνομιλία και ευχόμαστε να συναντηθούμε και πάλι εδώ του χρόνου. Με την ευκαιρία θέλουμε να σας προσκαλέσουμε στον Olympus Marathon, τον επόμενο Ιούνιο στην Ελλάδα, στο «βουνό των θεών».

Μ.P. : Ευχαριστώ για την πρόσκληση, ελπίζω να μου επιτρέψουν οι υποχρεώσεις μου να αγωνιστώ στον Όλυμπο, είναι κάτι που θα το ήθελα πολύ. Ευχαριστώ κι εγώ για τη συζήτηση.