Στις 7 Ιουλίου του 1999, ογδόντα άνθρωποι μαζεύτηκαν στο σχολικό γυμναστήριο του Silverton στο Colorado, για να παρακολουθήσουν την επιμνημόσυνη δέηση που τελέσθηκε ως εορτασμός της ζωής του Joel Zucker. Ο Joel πέθανε την επόμενη μέρα από τον τερματισμό του στο Hardrock 100 miles endurance run του 1998. Από την μέρα που ξεκίνησαν οι αγώνες των 100 μιλίων σε μονοπάτια στα μέσα της δεκαετίας του 1970, στις οροσειρές των Sierras της πολιτείας της California, με εμπνευστές τους Gordy Ainsleigh και Cowman Shirk, καμία ανθρώπινη απώλεια δεν υπήρχε είτε κατά την διάρκεια είτε αμέσως μετά τους αγώνες. Στα 44 χρόνια και με εξαιρετική φυσική κατάσταση, ο Joel δεν έδειχνε ότι θα μπορούσε να είναι πρώτος υποψήφιος στην μακάβρια λίστα. Άλλωστε, οι περισσότεροι δρομείς υπεραποστάσεων, και ειδικά αυτοί που τρέχουν το Hardrock αισθάνονται άτρωτοι. Τι πήγε στραβά στην περίπτωση του Joel;

Ο Joel περιέγραφε με επιτυχία τον εαυτό του ως μέλος μιας μικρής επίλεκτης ομάδας από “κοντούς, υπερμαραθωνοδρόμους με tattoos, Εβραίους βιβλιοθηκάριους”. Με τα έντονα διαπεραστικά του μπλε μάτια θύμιζε στους ανθρώπους του Silverton τους περίφημους για την ντόπια κουλτούρα Tommyknockers. Σύμφωνα με την ντόπια παράδοση, Tommyknocker ονομάζεται το πνεύμα του εργάτη των ορυχείων χρυσού και ασημιού, που σκοτώθηκε δουλεύοντας στα ορυχεία των βουνών San Juan στο νοτιοδυτικό Colorado. Όπως και ο κοντός Joel, οι Tommyknockers είχαν μεγάλα κεφάλια, μεγάλα πέλματα, κοντά πόδια και μέση. Μπορούσαν να είναι διαβολικοί αλλά ως επί το πλείστον ήταν φιλικοί.

Οι Tommyknockers ζούσαν υπόγεια στον κρύο και σκοτεινό κόσμο των στοών των ορυχείων. Η σύγκριση με τον Joel όμως τελειώνει εδώ. Γεννημένος στην Νέα Υόρκη ζούσε χαρούμενος και γεμάτος ζωή πάνω από το έδαφος. Αποφοίτησε ως μαθηματικός με Phd από το SUNY του Albany, είχε δύο Master, υπηρέτησε ως αξιωματικός στο πολεμικό ναυτικό των ΗΠΑ και ζούσε ως ευτυχισμένος θαυμαστής του ήρωα των κινουμένων σχεδίων Popeye, χρησιμοποιώντας συχνά την έκφραση “Είμαι αυτό που είμαι – Ι am what I am”. Σαν “κομπιουτεράκιας” που ήταν ο Joel δημιούργησε την πρώτη Internet Ultra List (σ.σ. μορφή φόρουμ) για ultra-trailers. Ενώ όμως ήταν ανοικτός άνθρωπος και έκανε εύκολα φιλίες, άλλο τόσο εύκολα εκνεύριζε πολύ κόσμο ιδιαιτέρως με τον τρόπο που διεύθυνε την Internet Ultra List. Σαν άριστος και σχολαστικός βιβλιοθηκάριος ο Joel έβαζε συνεχώς κανόνες σχετικά με τα θέματα που θα επέτρεπε να συζητούνται στο φόρουμ του. Τελικά κατάφερε να κάνει πολλούς από τους υπερμαραθωνοδρόμους που συμμετείχαν στην λίστα του να δημιουργήσουν την δική τους, ώστε να είναι πιο ευέλικτη σε σχέση με την αυστηρή δική του.

Μέτριος αθλητής αλλά ιδιαίτερα ανταγωνιστικός, ο Joel έπαιζε στο λύκειο και αργότερα στο κολλέγιο τέννις αλλά και μια σειρά από άλλα αθλήματα, αρχίζοντας το τρέξιμο λίγο μετά τα 20 χρόνια του κυρίως για να καταπολεμά το στρες που τον διακατείχε. Ξεκίνησε από μικρές αποστάσεις και συνέχισε με μαραθώνιους. Μέχρι το 1993 όπου και συμμετείχε στον πρώτο του αγώνα υπεραπόστασης (Elkhorn 100 miler) είχε ολοκληρώσει επιτυχώς 85 μαραθώνιους!

Η καθημερινή ζωή του Joel χαρακτηριζόταν από πολύ αυθορμητισμό αλλά και εμμονές. Όπου και να ζούσε ήθελε να υπάρχει ένα μέρος υπερβολικά αμόλυντο και καθαρό. Θα καθάριζε αυτό το μέρος του σπιτιού του πολλές φορές την ημέρα, είτε ήταν ο πάγκος της κουζίνας, ένα τραπέζι ή ένα ολόκληρο δωμάτιο. Δεν άντεχε στην ιδέα άπλυτων πιάτων στην κουζίνα του. Επέμενε να τοποθετεί τα ρούχα του όλα με την ίδια κατεύθυνση την ντουλάπα του. Η αγορά παπουτσιών τρεξίματος κατέληγε σε ολόκληρο ταξίδι στο εμπορικό κέντρο ή στο μαγαζί που θα τα ψώνιζε, ρωτώντας τους πάντες για την γνώμη τους. Μισούσε τον θόρυβο, είτε άμεσο είτε μακρινό και επίμονο. Τον ενοχλούσε το χτύπημα των δεικτών του ρολογιού στον τοίχο, και χαμήλωνε το ράδιο σε ένταση που μόλις ακουγόταν. Δεν είναι βέβαια άξιον απορίας το ότι δεν παντρεύτηκε ποτέ και ότι είχε διώξει από το μυαλό του την ιδέα του να κάνει παιδιά. Η αποστροφή του στον θόρυβο ήταν άλλωστε καθοριστικός παράγοντας στο να γίνει βιβλιοθηκάριος.

Απορίας άξιο είναι όμως το ότι δεν κατάφερε να κάνει και καριέρα βιβλιοθηκάριου. Ήταν άψογος στα καθήκοντα του, αλλά η έλλειψη ικανότητας συνεργασίας, η παθιασμένη του επιμονή στις αρχές του και η έλλειψη διπλωματίας έκαναν απίθανο το να δουλέψει στα πλαίσια μιας ομάδας. Η εκάστοτε εργασία του κρατούσε πολύ λίγο και μάλιστα την εποχή του θανάτου του το συμβόλαιο του με το κολλέγιο SUNY του Cortland δεν είχε ανανεωθεί. Συνήθως λοιπόν ήταν είτε χωρίς δουλειά είτε υποαπασχολούμενος. Δεν τον ενδιέφερε και τόσο όμως. Τα σκυλιά του και το τρέξιμο, ιδιαίτερα δε το Hardrock 100 miler, ήταν αυτά που μονοπωλούσαν τις σκέψεις του.

Στην πραγματικότητα, τα δυο σκυλιά, ένα μαύρο Labrador με το όνομα Congo και ένα golden retriever/ποιμενικός με το όνομα Bob ανήκαν στην σύντροφο του Gail Wood. Η Gail τα καθάριζε, τα τάιζε, τα πήγαινε βόλτα ενώ ο Joel απλά τα έπαιρνε μαζί του στο καθημερινό του τρέξιμο. Και πήγαιναν στο καθημερινό τρέξιμο με οποιεσδήποτε συνθήκες, ακόμη και με πολύ χιόνι. Ο Joel είχε έναν μοναδικό τρόπο να έρχεται κοντά με τα σκυλιά, τα οποία το λάτρευαν. Στην επιμνημόσυνη δέηση για τον Joel, ο Chuck Haraway έκανε μια επίδειξη της τεχνικής του Joel να γονατίζει, και να ανταλλάσσει γλυψιές με τον καινούργιο του δίποδο φίλο. Οι περισσότεροι άνθρωποι κρατούν το στόμα τους ερμητικά κλειστό όταν ένα σκυλί επιχειρήσει να τους γλύψει στο πρόσωπο. Όχι όμως και ο Joel. Αυτός με ενθουσιασμό ανταπέδιδε το γλείψιμο του σκύλου σε μια κίνηση που ήταν κυριολεκτικά η υπογραφή του για αυτούς που τον γνώριζαν.

Τον Μάρτιο του 1998 ο Joel χτύπησε το κεφάλι του πέφτοντας ενώ καταδίωκε τα σκυλιά του. Τηλεφώνησε στην φίλη του και της είπε ότι είχε ένα χτύπημα στο κεφάλι και μάλλον είχε πάθει διάσειση αφού ζαλιζόταν και δεν μπορούσε να συγκεντρώσει το βλέμμα του. Η φίλη του τον ρώτησε αν ήθελε να τον πάει στο νοσοκομείο και ο Joel αρνήθηκε ζητώντας της μόνο να ψάξει να βρει τον σκύλο. Η διάσειση ήταν μια λεπτομέρεια βέβαια από την λίστα των ατυχημάτων και των προβλημάτων που είχε με την υγεία του ο Joel. Είχε ήδη έξι κατάγματα κόπωσης στα πόδια του, χρόνιο πρόβλημα με το δεξί του μηριαίο δικέφαλο, “γόνατο του δρομέα” στο αριστερό του γόνατο και σκολίωση από μικρός που τον έκανε να γέρνει λίγο όταν έτρεχε και του προκαλούσε έτσι επιβαρύνσεις στα πόδια και τα γόνατα. Από μικρός είχε διαγνωστεί ως υπερτασικός, και μάλιστα αυτή η κατάσταση είχε ως συνέπεια περιοδικές νεφρικές δυσλειτουργίες σε μερικούς αγώνες ultra τους οποίους είχε εγκαταλείψει γι’αυτόν τον λόγο.

Για χρόνια μετά την διάγνωση της υψηλής πίεσης ο Joel έπαιρνε φάρμακα, αλλά τα διέκοψε απότομα το 1995. Ίσως σκεπτόμενος την πιθανότητα ότι μπορεί να μείνει ανίκανος ως παρενέργεια των συγκεκριμένων φαρμάκων. Τίποτα δεν τον έπειθε να ζητήσει την γνώμη γιατρών ή να πλησιάσει νοσοκομείο. Η ακριβής αιτία της άρνησης του να αρνείται ιατρική θεραπεία για το πρόβλημα του έμεινε απροσδιόριστη, αλλά συνήθιζε να λέει ότι “Τι ξέρουν και τι μπορούν να μου πουν που δεν το γνωρίζω ήδη;”

Η μεγάλη δυσκολία του “άγριου και σκληρού” Hardrock 100 τράβηξε τον Joel. Το πιο δύσκολο από όλα τα 100 milers στις ΗΠΑ, το περίφημο Hardrock, διαφημίζει τον εαυτό του ως “post-graduate” trail run με 10.058 μέτρα θετική υψομετρική διαφορά, περιλαμβάνοντας 11 σημαντικές αναβάσεις σε υψόμετρο πάνω από 3.600 μέτρα. Ανώτερο σημείο το Handies Peak στα 4.281 μέτρα στα δύσβατα βουνά San Juan. Οι περισσότεροι αγώνες 100 μιλίων έχουν έγκυρο όριο τερματισμού τις 30 ώρες. Το Hardrock έχει τις 48 ώρες. Καινούργιοι δρομείς δεν γίνονται δεκτοί. Αποθαρρύνονται οι δρομείς που δηλώνουν το Hardrock ως το πρώτο τους 100 miler. Ο αγώνας έχει πολύ αυστηρές προϋποθέσεις συμμετοχής.

Όταν υπέβαλε την αίτηση του ο Joel, το 1995, είχε ήδη ολοκληρώσει επιτυχώς τα Arkansas Traveller, Mohican Trail και Vermont 100 milers, τα οποία όμως δεν θεωρούνται ιδιαίτερα δύσκολα. Παρά τα κουσούρια του ο Joel μπορούσε να γίνει πολύ πειστικός όταν έπρεπε και έτσι έπεισε την διοργάνωση να τον δεχτεί για τον αγώνα του 1995 ο οποίος όμως ματαιώθηκε λόγω πολύ μεγάλης ποσότητας χιονιού στην διαδρομή του αγώνα.

Ακόμη και πολύ έμπειροι δρομείς νιώθουν δέος και φοβούνται το Hardrock. Οι περισσότεροι από τους τερματίσαντες μένουν σε υψόμετρο (New Mexico, Utah, Colorado) και έχουν εξειδίκευση στα δύσκολα πετρώδη τερέν και στον άσχημο καιρό. Το Hardrock είναι “άγρια” κούρσα και οι δρομείς που αναζητούν ταχύτητα και γρήγορους χρόνους το αποφεύγουν. Είναι προφανές ότι ο Joel, με όλα του τα προβλήματα και με κατοικία/χώρο προπόνησης την πολιτεία της Νέας Υόρκης, ήταν πολύ λίγο επιλέξιμος ως συμμετέχων στο Hardrock. Πόσο μάλλον για να το τερματίσει.

Στην διαδικασία εγγραφής του αγώνα την Τετάρτη και την Πέμπτη πριν τις 6:00 το πρωί την Παρασκευή που ξεκινά ο αγώνας, οι δρομείς παίρνουν τα ονομαζόμενα “Colorado Hiking Certificates”. Αυτά αποτελούν ισοδύναμο μιας πολιτικής ασφάλισης για έρευνα και διάσωση. Τα certificates επιτρέπουν στον αθλητή να διασωθεί χωρίς χρέωση από τις ομάδες έρευνας και διάσωσης της πολιτείας. Επίσης, κατά την διαδικασία της εγγραφής, οι δρομείς εξετάζονται από γιατρό αλλά μόνο όσο αφορά τους παλμούς τους και την πίεσή τους. Αλλεργίες και φάρμακα που παίρνουν σημειώνονται σε ένα βραχιόλι νοσοκομείου που φορούν στο χέρι τους.

Στον αγώνα του 1996 η πίεση του Joel ήταν σε υψηλά επίπεδα. O γιατρός Kris Maxfield, ο οποίος ήταν και διευθυντής του αγώνα εκείνη την εποχή μαζί με τον Dale Garland, ρώτησαν τον Joel σχετικά με το ιατρικό ιστορικό του. Ο Joel τους απάντησε ότι πάντα η αγωνία και το άγχος που έχει πριν τους αγώνες του δημιουργούν αυξημένη πίεση. Κατά την διάρκεια του αγώνα δεν γίνονται μετρήσεις πίεσης και παλμών. Οι διοργανωτές έδειξαν ανησυχία και ενδιαφέρον για το πρόβλημα του Joel αλλά στο Hardrock ασυτό που κυρίως μετρά και δίνεται έμφαση είναι στην προσωπική υπευθυνότητα. Οι δρομείς αναμένεται να είναι σε άριστη κατάσταση και εγκλιματισμένοι. Πρέπει να κουβαλούν νερό και φαγητό μεταξύ των 12 σταθμών, 6 εκ των οποίων βρίσκονται σε πολύ δύσβατες και απομακρυσμένες περιοχές, απροσπέλαστες σε πληρώματα υποστήριξης αθλητών.

Στον ιατρικό έλεγχο του 1997 πρίν τον αγώνα ο Joel είχε πίεση 240/160, δηλαδή δυο φορές το κανονικό! Του ζήτησαν να ξεκουραστεί ώστε να ξαναμετρηθεί. Ξεκουράστηκε, μετρήθηκε και το αποτέλεσμα ήταν σωστό. Του επιτράπηκε όμως να πάρει μέρος διότι ανταπεξήλθε την προηγούμενη χρονιά, δείχνοντας να αντέχει την κακουχία και το υψηλό υψόμετρο. Τερμάτισε και πάλι γελώντας και φωνάζοντας σε 47:50, 10 λεπτά από το όριο και με τον ίδιο χρόνο όπως και το 1996, αλλά στην τελευταία θέση δίνοντάς του το περίφημο Cabοose award που παίρνει ο τελευταίος αθλητής που τερμάτισε τον αγώνα.

Μετά από κάθε αγώνα ο Joel περιέγραφε την ιστορία του στην Ultra List που είχε φτιάξει. Έτεινε να είναι πολύ ρομαντικός στις περιγραφές του. Περιγράφοντας μια επίπονη κατάβαση 300 μέτρων από το St. Sophia Ridge την οποία οι αθλητές την ονομάζουν “the rocket”, την περιέγραφε ως απολαυστική. Οι συναθλητές του όμως που κατέβαιναν μαζί επισήμαναν αργότερα ότι ο Joel φώναζε γεμάτος πανικό κατεβαίνοντας άγαρμπα την πλαγιά εντελώς εκτός ελέγχου! Επίσης απολάμβανε να περιγράφει τις ψευδαισθήσεις που είχε σε κάθε αγώνα που λάμβανε μέρος και οι οποίες είχαν να κάνουν με την περιοχή που διέσιζε το μονοπάτι του αγώνα. Στο Umstead της North Carolina ήταν πειρατές και πειρατικά πλοία, στο Hardrock οι βράχοι μεταμορφώνονταν σε άγρια ζώα και ιθαγενείς ινδιάνοι σαν να του μιλούσε κάθε φοράς το πνεύμα της κάθε περιοχής.

Το 1998 ο Joel επέστρεψε στα βουνά San Juan, πλέον σαν ένας από τους παλιούς δρομείς του Hardrock (hardcore Hardrockers όπως αποκαλούνται). Όπως πάντα έμεινε στο σπίτι του Charlie Thorn στο Silverton. Κάθε μέρα έτρεχε πάνω-κάτω μια διαδρομή 13 μιλίων στο βουνό Kendall. Μετά συνήθιζε να γυρίζει στην πόλη κάνοντας παρέα με άλλους δρομείς που έφταναν για τον αγώνα. Περιέργως στον ιατρικό έλεγχο πριν τον αγώνα η υψηλή του πίεση ήταν στο 160, πολύ χαμηλή και normal για τον Joel.

Tον αγώνα τον κέρδισε το 1998 ο Ricky Denesik από το Telluride με 30:12, ο οποίος κατείχε και το ρεκόρ ταχύτητας ανάβασης σε όλες τις 14άρες (14.000 πόδια) κορφές του Colorado. Ο Joel ήταν 17 ώρες πίσω απο τον νικητή, στο μίλι 70, ξεκινώντας την ανάβαση για το Virginius Pass όταν τον χτύπησε πολύ δυνατός πονοκέφαλος. Ο πόνος εξασθένησε καθώς έφτανε στο τέλος της ανάβασης, αλλά επανήλθε στο κατέβασμα στο Telluride τόσο δυνατός που τον ανάγκασε να σταματήσει. Στον σταθμό ελέγχου πήρε μια ασπιρίνη, ενώ ο pacer που είχε (Brian Scott) καθώς και ο διευθυντής του αγώνα John Cappis προσπάθησαν να τον πείσουν να ξεκουραστεί για λίγο ξαπλώνοντας μέχρι να περάσει ο πονοκέφαλος. Η ανάπαυση εκεί όμως δεν ήταν στα πλάνα του Joel. Ήξερε ότι οι καθυστερήσεις στους σταθμούς θα του στερούσαν την δυνατότητα να τερματίσει εντός του χρονικού ορίου των 48 ωρών. Έφυγε λοιπόν, και μάλιστα αύξησε τον ρυθμό του στα τελευταία μίλια με αποτέλεσμα να τερματίσει κάνοντας ατομικό ρεκόρ τερματίζοντας σε 47:37, παίρνοντας την 37η θέση σε 38 τερματίσαντες από τους 82 που ξεκίνησαν τον αγώνα.

Στην τελετή απονομών την Κυριακή το πρωί ο Joel ένιωθε σαν να είναι στην κορυφή του κόσμου, δεχόμενος τα συγχαρητήρια των συναθλητών του και μάλιστα κάνοντας την γνωστή του πλάκα στον Steve Pattillo, “S-S-Steve, I can’t believe I’m th-th-three for th-th-three at Hardrock.”

Την Δευτέρα το πρωί στο σπίτι του Charlie ο Joel έδειχνε κουρασμένος αλλά κατά τα άλλα δεν έδειχνε να έχει κάτι άλλο. Συζητώντας με άλλους δρομείς το μόνο που ανέφερε ήταν ότι είχε διάρροια στα τελευταία στάδια του αγώνα, το οποίο όμως είναι σύνηθες σε τέτοιους αγώνες. Όταν ο Brian Scott, η σύζυγος του Sara και τα δυο τους παιδιά Luke και Anna, τον πήραν μαζί τους με κατεύθυνση το αεροδρόμιο της Albuquerque ο Joel τους ανέφερε ότι νιώθει ότι έχει αποκατασταθεί πλήρως από τον αγώνα. Έπαιζε μάλιστα στο πίσω κάθισμα με τα παιδιά που τον αποκαλούσαν θείο Joel. Οδήγησαν μέσω του Durango και σταμάτησαν για φαγητό στο Pagosa Springs όπου ο Joel έφαγε τρείς enchiladas και το μισό από το burrito της μικρής Άννας. Μετά έπεσε για ύπνο.

Κατά την διάρκεια της διαδρομής και σε ένα ερημικό σημείο του New Mexico rout 84 μεταξύ Chama και Abiquiu, περίπου στις 2:00 το μεσημέρι o Joel πήρε δυο πολύ δυνατές και κοφτές ανάσες ενώ κοιμόταν. Αμέσως οι Scotts κατάλαβαν ότι κάτι δεν πάει καλά και του φώναξαν για να τον ξυπνήσουν. Καμία απάντηση από τον Joel. Άραξαν το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου και δοκίμασαν να του πάρουν σφυγμό από τον λαιμό. Δεν είχε σφυγμό. Ο Brian τον έβαλε στην άκρη του δρόμου και επιχείρησε ανάνηψη (CPR). Η γυναίκα του Brian προσπαθούσε να σταματήσει αυτοκίνητα και τελικά κατάφερε να σταματήσει ένα στρατιωτικό αυτοκίνητο. Ο Brian εντωμεταξύ επανέφερε μετά από 5 λεπτά τον σφυγμό του Joel. Οι στρατιωτικοί είπαν στον Brian να μιλάει στον Joel αναφέροντας του ένα περιστατικό που ο Joel είχε περάσει πρόσφατα. Έτσι o Brian του είπε ότι έπρεπε να τερματίσει το Hardrock. Ακούγοντας το ο Joel άνοιξε τα μάτια του και προσπάθησε να σηκωθεί. Ο Brian τον ρώτησε αν είχε πάθει κάτι παρόμοιο στο παρελθόν. Ο Joel τον κοίταξε και απάντησε αρνητικά. Ήταν ικανός να κουνήσει τα χέρια του αλλά είχε αρχίσει πάλι να λιποθυμά και έτσι ο Brian του ζήτησε να επαναλάβει τα ονόματα των σταθμών του Hardrock όπως του τα έλεγε αυτός. Ο Joel το έκανε με τρεμάμενη φωνή.

Οι στρατιωτικοί είχαν ειδοποιήσει ασθενοφόρο το οποίο έφτασε αλλά εκείνη την στιγμή ο Joel έχασε και πάλι τον σφυγμό του και σταμάτησε να αναπνέει. Το πλήρωμα του ασθενοφόρου κατάφερε να επαναφέρει και πάλι τον σφυγμό, τον έβαλε στο ασθενοφόρο και έφυγε, με 2 ανθρώπους να τον κρατάνε σε εγρήγορση μέχρι το νοσοκομείο της Espanola. Ο Joel, λίγο πριν το νοσοκομείο δεν έδειχνε να ανταποκρίνεται ενώ ο Brian έκανε απίστευτες προσπάθειες φωνάζοντας του να τον επαναφέρει. Παρότι δεν ανταποκρινόταν γίνονταν από όλους τεράστιες προσπάθειες. Ήδη στο νοσοκομείο είχαν φροντίσει για αερομεταφορά στην Albuquerque. Είχε ήδη ειδοποιηθεί η μητέρα του στην Νέα Υόρκη, όπως και οι Carolyn Erdman στο Silverton, και οι Charlie Thorn με την γυναίκα του που ήταν στο Los Alamos του New Mexico. Καθώς απογειώθηκε το ελικόπτερο απογειώθηκε, βγήκε το ουράνιο τόξο. Οι Brian και Luke οδήγησαν μέχρι το νοσοκομείο στην Albuquerque, όπου και τον βρήκαν υποστηριζόμενο στο κρεβάτι από μηχανήματα. Η δυνατή καρδιά του λειτουργούσε, αλλά η αναπνοή ήθελε υποστήριξη. Ο Brian για αρκετή ώρα κάθισε μαζί του και του μιλούσε, αλλά χωρίς καμιά απάντηση ή αντίδραση. Την Τρίτη το πρωί ο Brian ήταν ακόμη με τον Joel όταν η ιατρική ομάδα του ανακοίνωσε ότι ο Joel δεν θα ξυπνούσε ποτέ. Ο Brian έφερε μέσα την Luke για να τον αποχαιρετήσει. Οι γιατροί εφάρμοσαν την τελευταία σειρά από νευρολογικά τεστ. Oι Andi, Charlie, Steve Patillo με την σύζυγο του Pegg, έφτασαν στο νοσοκομείο νωρίς ώστε να τον αποχαιρετήσουν. Η αιτία του θανάτου του ήταν εγκεφαλική αιμορραγία. Η πολύ υψηλή του πίεση προκάλεσε εγκεφαλικό επεισόδιο που τον σκότωσε. Η μητέρα του ζήτησε να δοθούν τα όργανα του ώστε να σωθεί κάποιος άλλος άνθρωπος που είχε ανάγκη και να αποτεφρωθεί.

Ο άνεμος βοά στο Grant Swamp Pass, στα 12,920 πόδια υψόμετρο – το αγαπημένο σημείο του Joel στο Hardrock 100. Είναι ένα άγριο και έρημο μέρος. Πολύ απότομες πλαγιές ξεκινούν από εκεί προς όλες τις κατευθύνσεις του βουνού. Στην κορυφή του περάσματος, μια πλάκα διακοσμημένη με την φιγούρα ενός δρομέα και δυο σκυλιά έχει προσαρμοστεί στον βράχο. Επάνω γράφει:

JOEL ZUCKER, October 6, 1953 – july 14, 1998

An inspired ultrarunner who loved
Dogs, the mountains and trails. A beloved
Companion, son and friend. He always
Had a word, a joke and a dog biscuit for
Everyone. Arf, Arf!

Joel died shortly after completing his
Third Hardrock Hundred race. For him it
Was the ultimate challenge and his greatest
achievement. May he raun in peace.

“Whatever you think you can do or
Believe you can do, begin it. Action has
Magic, grace and power in it.”

Goethe

Μετά την τελετή της κηδείας του Joel, ένα γκρούπ από δρομείς του Hardrock ανέβηκαν στο Grant Swamp Pass. Στην κορφή, καθένας από τους φίλους του δρομείς άγγιξε την πλάκα και αναφώνησε “Hey man” – την αγαπημένη πρόταση χαιρετισμού του Joel. Καθένας μετέφερε ένα βραχάκι που το τοποθέτησε κάτω από την πλάκα, και σχημάτισε ένα πλαίσιο στο οποίο τοποθετήθηκαν οι στάχτες του Joel. Μπορούσε το ιατρικό προσωπικό του Hardrock να κάνει κάτι και να αποσοβήσει τον θάνατο του Joel; Δύσκολο να βγάλει κανείς συμπέρασμα. Το καθήκον τους ήταν να βλέπουν το σε τι κατάσταση βρίσκεται στους 3 σταθμούς με ιατρικό έλεγχο στα τελευταία στάδια του αγώνα. Ο Joel πήρε τις αποφάσεις του σχετικά με την υγεία του. Ένας σοβαρός πονοκέφαλος μπορεί να είναι μια κόκκινη σημαία για τον οποιοδήποτε με υπέρταση αλλά για τον Joel ο τερματισμός του στο Hardrock σήμαινε τα πάντα και καθώς διέσχισε την γραμμή του τερματισμού κανένας δεν μπορούσε να τον πείσει να πάει στο νοσοκομείο. 

Οι αγαπημένοι στίχοι του Joel ανήκουν σε ένα ποίημα του Robert Frost: “The woods are lovely, dark and deep, but I have promises to keep, and miles to go before I sleep, and miles to go before I sleep”.

Για τον Joel οι υποσχέσεις του ποιήματος κρατήθηκαν, το ταξίδι τελείωσε, ο ύπνος ήρθε…

Συγγραφέας ο Robert B. Boeder
Ελεύθερη μετάφραση από το πρωτότυπο
Από το βιβλίο Running Through The Wall – Personal Encounters With the Ultramarathon του Neal Jameson, Breakaway books, Halcottsville, New York, 2003

Δημήτρης Τρουπής