Ο Philip Sheridan απο μικρός είχε ασχοληθεί συστηματικά με αθλήματα βουνού, πεζοπορώντας και κάνοντας ορειβασία στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, το Μεξικό και την Αυστραλία. Κάποια στιγμή επέστρεψε στην Αγγλία και ασχολήθηκε συστηματικά με την φωτογραφία και την σχεδίαση κήπων. Ταυτόχρονα, συνέχιζε με πάθος την πολύ ενεργή ζωή του που περιελάμβανε και το τρέξιμο μαζί με τις αναζητήσεις του στα βουνά. Η άτυχη στιγμή ήρθε για τον Philip το 1992, μετά από ένα πολύ σοβαρό ατύχημα που είχε με την μηχανή του. Κατάφερε να επιζήσει αλλά έχασε το δεξί του πόδι απο το γόνατο και κάτω. Οι γιατροί τον είχαν προειδοποιήσει ότι ίσως να μην μπορέσει καν να περπατήσει και πάλι κανονικά, αλλά να που δέκα ακριβώς χρόνια μετά απο εκείνο τον τραγικό συμβάν αποφάσισε να διασχίσει τρέχοντας το μήκους 128,7 χιλιομέτρων Dales Way Trail, που ξεκινάει απο το Ilkley του Yorkshire και καταλήγει στο Bowness-on-Windermere στην Cumbria, συλλέγοντας μάλιστα ένα σεβαστό ποσό για φιλανθρωπικά ιδρύματα (MIND, Martin House Hospice, Combat Stress και Survival International).

Αμέσως μετά τον ακρωτηριασμό του ακολούθησε μια σειρά εγχειρήσεων αλλά και χρησιμοποίησης εξελιγμένου προσθετικού μέλους, που του επέτρεψε να συνεχίσει τις πεζοπορικές και ορειβατικές εξορμήσεις, αλλά και την εκμάθηση πολεμικών τεχνών. Το προσθετικό μέλος κατασκευάστηκε απο την RSLSteeper, και διαθέτει εξελιγμένη τεχνολογία τόσο για να χρησιμοποιείται στο τρέξιμο όσο και ειδικά σχεδιασμένο πέλμα για να δίνει ιδιοδεκτικότητα και σωστό πάτημα σε μονοπάτια όπου φυσικά το έδαφος είναι ανώμαλο. Για να επιστρέψει στο τρέξιμο, χρειάστηκε πρώτα να αφαιρεθούν το 2010 οι μεταλλικές πλάκες και βίδες που είχαν εγκατασταθεί στον μηρό του. Από τότε τρέχει συνεχώς στα μονοπάτια και κάνοντας πράξη τα δικά του λόγια: "Just because something appears impossible today, doesn’t mean it won’t become possible tomorrow" (επειδή κάτι φαίνεται απίθανο σήμερα, δεν σημαίνει ότι δεν θα γίνει δυνατό αύριο). Το τρέξιμο στην φύση - όπως υποστηρίζει ο ίδιος σε πολλές συνεντεύξεις του - το λάτρευε πάντα αλλά πλέον του παρέχει και μια μορφή ψυχοθεραπείας και ευχάριστων εμπειριών που είναι απαραίτητες μετά απο μια δεκαετία πάλης με τις συνέπειες του ακρωτηριασμού του.

Η Amy Palmiero Winters είναι μια διαφορετική περίπτωση, μιας και έτρεχε σε επίπεδο πρωταθλητισμού απο μικρή, και για πολλά χρόνια πριν της συμβεί το ατύχημα - επίσης με μηχανή - το 1994. Το αριστερό της πόδι ακρωτηριάστηκε από το γόνατο και κάτω και πέρασαν τρία χρόνια και 24 εγχειρήσεις μέχρι να φτάσει στο σημείο να μπορεί να τρέξει και πάλι, χρησιμοποιώντας ένα εξελιγμένο προσθετικό μέλος. Το απίθανο είναι ότι όταν μπήκε να τρέξει τον πρώτο της μαραθώνιο (Silver Strand marathon) μετά την αποκατάστασή της βρισκόταν ήδη στον πέμπτο μήνα της εγκυμοσύνης της. Παρόλα αυτά, και συνυπολογίζοντας ότι το προσθετικό μέλος που φόραγε τότε ήταν μόνο για περπάτημα κέρδισε την δεύτερη θέση στην κατηγορία της.

Το πνεύμα του πρωταθλητισμού που είχε μέσα της όμως δεν την άφηνε να αρκεστεί σε απλές συμμετοχές σε αγώνες. Η εταιρία Step Ahead Prosthetics (η οποία την ενέταξε στην ομάδα ακρωτηριασμένων αθλητών Team A Step Ahead που χορηγεί) της έφτιαξε ένα καινούργιο τεχνητό μέλος με το οποίο το 1996 έσπασε το παγκόσμιο ρεκόρ γυναικών με προσθετικά μέλη κάτω απο το γόνατο κάνοντας 3.24 στον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης. Την ίδια χρονιά στον μαραθώνιο του Σικάγο επιτυγχάνει χρόνο 3.04 και σπάει το παγκόσμιο ρεκόρ αντρών και γυναικών της προαναφερόμενης κατηγορίας.

Το 2009 μεταπηδάει στους υπερμαραθώνιους και συνεχίζει τις καταπληκτικές επιδόσεις. Κερδίζει το Heartland 100 Miler, και τον αγώνα 24 ωρών Arizona Road Racers Run to the Future με επίδοση 130,4 μίλια. Η μεγάλη στιγμή όμως έρχεται το 2012, όπου εντάσσεται στην εθνική ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών (αρτιμελών αθλητών!) για την συμμετοχή της ομάδας στο IAU 24-Hour Ultramarathon World Championships στο Brive της Γαλλίας όπου έρχεται 18η στις γυναίκες με επίδοση 123,99 μίλια. Νομίζω ότι η συγκεκριμένη συμμετοχή και μόνο, ανεξάρτητα επιδόσεων, αποτελεί μια μεγάλη στιγμή για έναν άνθρωπο που στερήθηκε το πόδι του, αλλά όχι την καρδιά και την ψυχή για να φτάσει τόσο μακριά. Ήταν πλέον "όμοια" με τους υπόλοιπους αθλητές.

Οι αναζητήσεις όμως της Palmiero δεν σταμάτησαν σε αυτό το σημείο. Στις 26 Ιουνίου 2010 τερματίζει το περίφημο Western States 100 miler με επίδοση 27:43:10, και το 2011 το σκληρό Badwater στην κοιλάδα του θανάτου με 41:26:42. Και τα δυο γεγονότα είναι εκπληκτικά και δείχνουν το που μπορεί να φτάσει έναν άνθρωπος με πάθος. Ένα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο που δείχνει το επίπεδο αυταπάρνησης και ψυχικής δύναμης της είναι όταν προσπάθησε -ένα χρόνο πριν την επίσημη συμμετοχή της - να τρέξει το Badwater σε solo προσπάθεια και μετά από 100 χιλιόμετρα διαπίστωσε ότι το έντονο κάψιμο που ένιωθε στο πόδι της ήταν από τρίτου βαθμού εγκαύματα που είχαν επέλθει στο σημείο τριβής του προσθετικού μέλους με το πόδι της. Η ομάδα υποστήριξης περιγράφει ότι όταν προσπάθησε να το αφαιρέσει ξεκόλλησε και η σάρκα της μαζί με το τεχνητό μέλος. Παρόλα αυτά συνέχισε για μερικά χιλιόμετρα πρίν την αναγκάσουν να το εγκαταλείψει και να πάει στο νοσοκομείο.

Θα μπορούσε έναν άνθρωπος τέτοιας πάστας να μην προσφέρει κοινωνικό έργο; όχι φυσικά. Η Palmiero έχει ιδρύσει το One Step Ahead Foundation, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που παρέχει σε παιδιά με κινητικά προβλήματα το ερέθισμα μέσω του αθλητισμού και ποικίλων εκδηλώσεων ώστε να συνεχίσουν κανονικά την ζωή τους και να κερδίσουν την αυτοεκτίμηση που απαιτείται σε τέτοιες δύσκολες περιπτώσεις.

H Palmiero, όπως εξομολογείται η ίδια, ακολουθεί στην ζωή της μια πολύ συγκεκριμένη αρχή: "Life's greatest accomplishments are captured together as a team" (τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της ζωής, επιτυγχάνονται σαν ομάδα), και αυτό δείχνει ότι ξέρει να εκτιμά την βοήθεια όλων των ανθρώπων γύρω της για να φτάσει εκεί που έφτασε. Δύσκολος ο ανήφορος, αλλά η πραγματική ζωή εκεί βρίσκεται.

Η ζωή του Chris Moon είναι γεμάτη από συνταρακτικά γεγονότα και αναπάντεχες στροφές. Αξιωματικός του Βρετανικού στρατού, είναι από τους λίγους δυτικούς που πιάστηκαν και κρατήθηκαν υπό ομηρεία από τους Ερυθρούς Χμέρ στην Καμπότζη αλλά διαπραγματεύτηκε μόνος του την απελευθέρωση τόσο την δικιά του όσο και των δυο συντρόφων του γλιτώνοντας την εκτελεσή τους την τελευταία στιγμή. Από τον θάνατο γλίτωσε και το 1995, όταν σε αποστολή των Ηνωμένων Εθνών για καθαρισμό ναρκοπεδίων στην Μοζαμβίκη, χάνει το δεξί του πόδι απο το γόνατο και κάτω καθώς και το δεξί του χέρι. Από εκείνο το χρονικό σημείο ξεκινάει μια άλλου τύπου "μάχη" για τον στρατιώτη Chris Moon.

Ήταν δρομέας απο μικρός σε ηλικία, έχοντας μάλιστα τρέξει και σε μαραθώνιους. Μετά το ατύχημα και την μακρά νοσηλεία του στο νοσοκομείο δεν σταμάτησε το χόμπυ του. Ένα μόλις χρόνο μετά απο το τέλος της νοσηλείας του έτρεξε με επιτυχία τον Μαραθώνιο του Λονδίνου. Άλλωστε η κράση του ήταν πολύ δυνατή και μάλιστα οι γιατροί του είχαν αναφέρει ότι η δυναμή του και η φυσική του κατάσταση του έσωσαν την ζωή μετά την έκρηξη της νάρκης που του στοίχισε την σωματική του αναπηρία.

Σιγά-σιγά άρχισε να τον τραβάει η περιπέτεια και οι αγώνες υπεραντοχής. Έτσι, το 1997 έτρεξε στο Great Sahara Run των 250 χιλιομέτρων, το οποίο ολοκλήρωσε σε διάστημα 6 ημερών μαζεύοντας μάλιστα το ποσό των £250.000 για φιλανθρωπικούς σκοπούς που είχαν να κάνουν με την προσθετική άκρων. Το 1999 ολοκληρώνει και το Badwater, και κερδίζει τον τίτλο του πρώτου ανθρώπου με πρόσθετα μέλη που καταφέρνει να ολοκληρώσει αυτόν τον τρομερά δύσκολο υπερμαραθώνιο μέσα στην ζέστη της κοιλάδας του θανάτου στην Καλιφόρνια.

Τόσο τον Ιούλιο του 2000 όσο και την επόμενη χρονιά τρέχει τα 300 περίπου μίλια του διπλού Badwater, τεστάροντας μάλιστα τις δυνατότητες κάποιων νέων τεχνολογιών για τεχνητά μέλη. Το επίτευγμα αυτό το έχουν πραγματοποιήσει πολύ λίγοι άθλητές μέχρι στιγμής, μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού. Ο ίδιος έχει αναφέρει σε συνεντεύξεις του ότι το έκανε για να δείξει ότι οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες μπορούν να καταφέρουν να ολοκληρώσουν τα πιο απαιτητικά πράγματα στον πλανήτη, αν έχουν θέληση. Για να δείξει ότι δεν υπάρχει λόγος να κάθονται ανήμποροι στον καναπέ τους. Επίσης - όπως ο ίδιος αναφέρει - για να τεστάρει προσθετικά μέλη μέσα απο ακραίες συνθήκες και χρήση, ώστε να βελτιωθεί η τεχνολογία τους για χρήση απο απλούς ανθρώπους.

Ο Chris Moon συνεχίζει να εμπνέει μέσα απο τις προσπαθειές του (έχει απο τότε ολοκληρώσει περισσότερους απο 15 μεγάλους αγώνες, όπως το Marathon Des Samples των 137 μιλίων στην Σαχάρα), τα βιβλία του και τις εμπνευσμένες ομιλίες του γυρνώντας τον πλανήτη. Είτε οδηγώντας ομάδες στην κορφή του Κιλιμάντζαρο, είτε προσφέροντας χρήματα μέσω αγαθοεργιών σε παιδιά στην Καμπότζη, σίγουρα αποτελεί ένα παράδειγμα ανθρώπου που πήρε το σωστό "μονοπάτι" και θέλει να οδηγήσει και άλλους εκεί.

Αν μελετήσει κάποιος την σχετική αρθρογραφία αλλά και τις αναλύσεις αυτών των άνθρώπων, όπως και άλλων που τρέχουν με προσθετικά μέλη, θα διαπιστώσει ότι χρειάζονται πολύ περισσότερη ενέργεια απο έναν αρτιμελή δρομέα μιας και λείπουν τένοντες και νεύρα που διαθέτει το ανθρώπινο σώμα και ενισχύουν τόσο την κίνηση όσο και την ιδιοδεκτικότητα. Η ανηφόρες είναι ακόμη πιο δύσκολες, αλλά αυτό που νομίζω όλοι μας μπορούμε να φανταστούμε την σκληροτητά του, είναι οι κατηφόρες. Λείπει η τενοντική και μυική ευστάθεια που προσφέρει το ανθρώπινο πόδι, αλλά και γενικότερα το σώμα όταν τρέχει σε ανώμαλο έδαφος. Επίσης, τα σημεία τριβής (ένωσης) δημιουργούν σοβαρά θέματα όπως είδαμε και απο την περίπτωση της Palmiero στο Badwater. Πολλές λοιπόν οι δυσκολίες που χρειάζεται να ξεπεράσει ένας αθλητής που χρησιμοποιεί προσθετικό μέλος.

Κάποιος βέβαια μπορεί να αναρωτηθεί σχετικά με την σημασία που μπορεί να έχουν τέτοιες extreme προσπάθειες, αλλά και επενδύσεις σε χορηγίες, χρήματα και έρευνα σχετικά με το τρέξιμο με προσθετικά μέλη. Η απάντηση είναι απλή. Όπως η τεχνολογία των ελαστικών χρησιμοποιεί την φόρμουλα 1 για να περάσει νέες ανακαλύψεις και βελτιώσεις στα ελαστικά των απλών αυτοκινήτων και τα συμπεράσματα απο τις αποστολές της NASA βοηθούν ώστε να βελτιωθούν οι συνθήκες και η ασφάλεια των πτήσεων με αεροπλάνα ή και η επιστήμη των υλικών γενικότερα, έτσι και μέσα απο την έρευνα και το τεστάρισμα των προσθετικών μελών σε τέτοιες ακραίες συνθήκες χρήσης και απο τέτοιους αθλητές βοηθάει σημαντικά ώστε να φτιάχνονται όλο και καλύτερης ποιότητας προσθετικά μέλη για να βοηθήσουν απλούς ανθρώπους με κινητικά προβλήματα.

Ο Mahatma Gandhi είχε πεί ότι η δύναμη δεν πηγάζει από την φυσική ικανότητα αλλά από την αδάμαστη θέληση. Αρκεί η απλή αναφορά στα επιτεύγματα αυτών των τριών δρομέων, αλλά και όλων των ανθρώπων που ξεπερνούν αντίστοιχα προβλήματα, για να μας πείσει για την αλήθεια των λόγων του μεγάλου Ινδού στοχαστή.

Δημήτρης Τρουπής