Είναι χαρακτηριστικό το προχθεσινό σχόλιο του βρετανικού site UKClimbing.com, που καυτηριάζει τη στάση των δύο μεγάλων αμερικάνικων ορειβατικών sites (EverestNews & MountEverest), τα οποία «…έχουν στενές σχέσεις με εταιρείες αποστολών και οι αναφορές τους μόνο αμερόληπτες δεν είναι», για να συνεχίσει σχολιάζοντας αρνητικά την είδηση της ασφάλισης με σταθερό σχοινί όλης της διαδρομής από τη βόρεια πλευρά του βουνού. Πάντως, με τις πρώτες αναβάσεις στην κορυφή να πραγματοποιήθηκαν μόλις προχθές, η φετινή σαιζόν αποδεικνύεται μέχρι στιγμής τουλάχιστον, αρκετά δύσκολη.

Το πιο θλιβερό γεγονός των ημερών όμως –για την ορειβασία- δεν ήταν άλλο από τον θάνατο του Ιταλού Christian Kuntner την περασμένη εβδομάδα, θάνατο που σκόρπισε τη θλίψη στην διεθνή ορειβατική κοινότητα. Στο γεγονός αναφέρθηκε το Α-Ζ με αναλυτικό άρθρο, επισημαίνοντας ανάμεσα στα άλλα και τις ειρωνικές συγκυρίες, για τον αγαπητό σε όλους Kuntner, ο οποίος δεν ευτύχησε για πολύ αφότου έγινε ο 13ος άνθρωπος που πάτησε και τις 14 κορυφές των 8000 μέτρων, καθώς σκοτώθηκε λίγες ώρες μετά την επιτυχία του, στο φονικό Annapurna. Προσπάθησε σκληρά για 16 χρόνια για να το καταφέρει και μόλις αυτό συνέβη τέλειωσαν όλα για τον Christian, σε μια μόνο στιγμή. Πιο τυχερός στάθηκε ένας άλλος ορειβάτης που μία εβδομάδα νωρίτερα πέτυχε τον ίδιο ακριβώς στόχο με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, στο ίδιο βουνό. Ο αμερικάνος Ed Viesturs, ο 12ος άνθρωπος που ανέβηκε τις 14 8άρες, εκτίμησε το γεγονός ότι τέλειωσε αυτή τη διαδικασία σώος και αβλαβής και συνεκτιμώντας το γεγονός ότι είναι πατέρας τριών ανήλικων παιδιών, δήλωσε ευθαρσώς στο MSN.com ότι «…πρέπει να μάθω επιτέλους πώς είναι η άνοιξη στην πατρίδα μου το Seattle» αφού όπως λέει «…από το 1987 φεύγω κάθε άνοιξη για ορειβασία στα Ιμαλάια». Μπράβο Ed και καλό ταξίδι Christian…

Ένας Έλληνας ποδηλάτης ξεκίνησε δυναμικά το φιλόδοξο σχέδιό του για έναν Γύρο του Κόσμου με ποδήλατο. Μια εξαιρετική προσπάθεια, που χαρακτηρίζει την ψυχή του ανθρώπου, που τολμά να ζήσει μόνος μια περιπέτεια με απρόβλεπτες εξελίξεις στην πορεία, σε απίθανες γωνιές του πλανήτη. Πραγματικά σπάνια η περίπτωση του Βασίλη Μεσιτίδη, που αποδεικνύει ότι η κινητήρια δύναμη για όλα δεν είναι πάντα το χρήμα, αλλά η θέληση του ανθρώπου και το ανήσυχο πνεύμα που μπορεί να κρύβει κάποιος μέσα του. Το Α-Ζ θα ακολουθεί την πορεία του για όσο καιρό αυτή συνεχιστεί, δίνοντας στο κοινό μια μικρή μόνο γεύση περιπέτειας, τόση όση μπορούμε να πάρουμε όλοι εμείς που καθημερινά ανοίγουμε τον υπολογιστή μας και «ταξιδεύουμε» σερφάροντας στις ιστοσελίδες που θα θέλαμε να γράφονται με τις δικές μας εμπειρίες.

Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι ένα σκληρό –με το Σ κεφαλαίο- άθλημα, όπως το Ironman (το τρίαθλο δηλαδή στην πρωταρχική και πιο μεγάλη εκδοχή του) θα αποτελούσε κάποια στιγμή στόχο για τους μαρκετίστες! Και όμως, να που κάποιοι –στις ΗΠΑ, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις- αποφάσισαν να συνδέσουν το όνομα ενός από τους κολοσσούς της παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας με το Ironman. Πραγματικό ρίσκο θα πείτε, ως επιχειρηματική απόφαση? Μάλλον όχι, αφού η είδηση της συνεργασίας αυτής συνοδεύεται και από κάποια συνοπτικά στατιστικά στοιχεία του αθλητικού κοινού του Ironman στις ΗΠΑ. Εκεί φαίνεται ξεκάθαρα ότι οι αθλητές αυτοί αποτελούν ένα σοβαρό όπλο στη φαρέτρα των διαφημιστών, που δεν θα δυσκολευτούν να αξιοποιήσουν με κάθε τρόπο τις δεκάδες χιλιάδες των Αμερικανών, που αποφασίζουν να τα βάλουν με τον εαυτός τους σε αγώνες Ironman. Και σαν κολοσσός, ο νέος συνεργάτης του αμερικάνικου Ironman αποφάσισε να μοιράσει πολύ χρήμα σε έπαθλα, επιβραβεύοντας την υπεράνθρωπη προσπάθεια των αθλητών αλλά και το ψηλό επίπεδο των πρωταθλητών που παίζουν τον πρώτο ρόλο στους αγώνες. Ο χρόνος θα δείξει.

Όσο αφορά τον εγχώριο αθλητικό χώρο, οι αγώνες περνούν από τις δικές τους περιπέτειες, συνήθως δυσάρεστες. Κατάπληξη προκαλεί (σε όσους δεν ανήκουν στο συγκεκριμένο χώρο) το γεγονός ότι ένας πρόσφατος ποδηλατικός αγώνας διεθνών προδιαγραφών, συγκέντρωσε μόλις 10 αθλητές! Οι έριδες και οι ίντριγκες στο χώρο της ελληνικής ποδηλασίας οδήγησαν στο σαμποτάρισμα του Kos Cup, με στόχο που εύκολα αντιλαμβάνεται ο καθένας ποιος μπορεί να είναι… Σε κάποιον άλλο χώρο αθλητικό, τα πράγματα δεν πηγαίνουν και τόσο άσχημα. Αναφερόμαστε στο τρέξιμο, όπου το άθλημα μοιάζει να αποκτά αρκετά πλατιά βάση και οι αγώνες διαδέχονται ο ένας τον άλλον, συγκεντρώνοντας όλο και μεγαλύτερους αριθμούς από συμμετέχοντες, όπως ο Σταΐκιος Δρόμος στο Περτούλι, ένας λαϊκός αγώνας που άγγιξε τις 250 συμμετοχές ή και ο Olympus Marathon, που ετοιμάζει τη δεύτερη διοργάνωσή του με πολύ καλές προοπτικές, όσον αφορά το πλήθος των συμμετοχών. Διαφαίνεται μια τάση διεύρυνσης στο ελληνικό κοινό, που όπως όλα δείχνουν έχει διάθεση περισσότερο απ ότι πριν, «να φορέσει ένα ζευγάρι παπούτσια και να βγει να τρέξει». Ας ελπίσουμε ότι δεν θα εκδιωχθεί από πιθανές έριδες ή απαγορευτικούς όρους, που ειλικρινά δεν αντιλαμβανόμαστε γιατί αυτοί οι τελευταίοι μπαίνουν, όταν μπαίνουν. Σε τι ωφελείται για παράδειγμα ένας διοργανωτής αγώνα ΜΤΒ (εκεί συνηθίζεται) όταν περιορίζει τις συμμετοχές του αποκλειστικά σε αθλητές με δελτία συλλόγων, όταν ο συγκεκριμένος χώρος πάσχει από έλλειψη αθλητών? Ανεξήγητο, αν όχι αφελές! Κάποια στιγμή πάντως όλοι αυτοί οι διοργανωτές θα πρέπει να απαντήσουν κρίσιμα ερωτήματα -στον εαυτό τους πρώτα: θέλουν ένα στεγανό χώρο που συρρικνώνεται χρόνο με το χρόνο? Αν ναι, τα καταφέρνουν μια χαρά, ας συνεχίσουν έτσι…

Καλή εβδομάδα