Ριχνόμαστε λοιπόν αμέσως στον νέο μας στόχο, και γρήγορα με την βελτίωση που πετυχαίνουμε μέσα από τις προπονήσεις μας καταφέρνουμε να το “τρέχουμε” πλέον σε 1:25. Τι κρίμα όμως που μαθαίνουμε ότι κάποιος από την δρομική μας παρέα το έτρεξε σε 1.23, και είναι στο ίδιο επίπεδο με εμάς σε φυσική κατάσταση. Νέος στόχος λοιπόν, και βρισκόμαστε πάλι στο κυνήγι της ευτυχίας που θα μας δώσει η επίτευξη του.

Κάπου εκεί, αρχίζει η συμμετοχή σε αγώνες και η προσπάθεια να γινόμαστε πιο ανταγωνιστικοί. Καιρός για νέες μετρήσεις λοιπόν. Πιο ελαφριά παπούτσια, πιο “κατάλληλα” ρούχα, να μην έχει αντίθετο άνεμο, υψηλή θερμοκρασία ή υγρασία ώστε να πετύχουμε ακόμη καλύτερους χρόνους. Ίσως να καταφέρουμε και να κερδίσουμε κάποιον αγώνα, αλλά και τότε η ευτυχία θα διαρκέσει όσο τα χαμόγελα του τερματισμού, μιας και ναι μεν κερδίσαμε αλλά δεν έχουμε και το ρεκόρ της διαδρομής, το οποίο αποτελεί τον νέο φιλόδοξο στόχο μας.

Αν απομακρυνθούμε από το πλάνο θα δούμε ότι όσο περνάει ο καιρός και γινόμαστε πιο έμπειροι και καλύτεροι, όλο και περισσότερες μετρήσεις φωλιάζουν στο μυαλό μας. Πόσους ηλεκτρολύτες θέλουμε ανά ώρα, πόσα gel χρειαζόμαστε, μελετάμε την διατροφή μας (αυτό είναι πολύ θετικό), προσπαθούμε να κοιμόμαστε καλύτερα και περισσότερο (επίσης πολύ θετικό). Υπολογίζουμε τι πρέπει να φάμε το βράδυ πριν τον αγώνα και σε τι ποσότητα, πόσο πρέπει να ζυγίζουμε ώστε να πηγαίνουμε πιο γρήγορα με το ίδιο έργο. Αρχίζουμε να μετράμε και να γνωρίζουμε κάθε μέτρο δρόμου και μονοπατιού, την υψομετρική κάθε διαδρομής σε ακτίνα χιλιομέτρων από το σπίτι μας.

Μετράμε τους παλμούς μας και την μέγιστη κατανάλωση οξυγόνου. Ανοίγουμε αρχείο και καταγράφουμε πόσα χιλιόμετρα κάνουμε την εβδομάδα, τον μήνα και την χρονιά. Κοιτάμε μέσους ρυθμούς, ώρες, ποιότητα και ποσότητα προπονήσεων.

Αλλά τι κρίμα … παρά το ότι οι μετρήσεις έχουν γίνει σχεδόν εμμονή, η ευτυχία στις περισσότερες των περιπτώσεων βρίσκεται ακριβώς μια μέτρηση πιο μακριά. Συνεχώς μας ξεγλιστρά και συνεχώς την κυνηγάμε.

Κάντε όμως μια αναδρομή στο παρελθόν σας, από τότε που ξεκινήσατε το τρέξιμο, μέχρι και σήμερα που ετοιμάζεστε να βγείτε έξω, ή ξεκουράζεστε μετά από την προπόνηση. Είμαι σίγουρος ότι αν ανακαλέσετε στην μνήμη σας εκείνα τα τρεξίματα σας που ήταν “ονειρικά”, εκείνα που τα σκέφτεστε με ένα μεγάλο χαμόγελο και θα θέλατε να τα επαναλάβετε γιατί νιώθετε ότι φτάσατε να αγγίξετε την ευτυχία, κανένα σχεδόν από αυτά δεν θα σχετίζεται με όλες αυτές τις μετρήσεις.

Είναι εκείνα τα τρεξίματα που νιώθεις να έχεις μια φυσική “ροή” μέσα στην φύση, και μια εκπληκτική αρμονία με αυτήν, έχοντας την αίσθηση ότι σταμάτησε ο χρόνος! Δεν σε νοιάζει το ρολόι, αλλά μόνο οι οσμές, οι ήχοι και οι ομορφιές που ανοίγονται μπροστά στα μάτια σου. Ίσως είναι η θέα μιας κορυφής, ή του ήλιου που δύει ή ανατέλλει στην θάλασσα. Ίσως είναι η μυρωδιά του χώματος μετά την βροχή, ή ο ήχος του αέρα πάνω στα φυλλώματα των δέντρων. Ναι, το τρέξιμο μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένο, ακόμη και αν δεν έχει να κάνει με την επίτευξη κάποιων στόχων, κάτι που είναι βαθιά ριζωμένο στην ανθρώπινη υπόσταση.

Όταν τελειώσει αυτή η στιγμή, επανερχόμαστε ξανά στις μετρήσεις μας και στην προσπάθεια μας να βελτιωθούμε ως δρομείς. Είναι λογικό και θα μας κάνει καλύτερους και πιο δυνατούς. Μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για αθλητισμό, και ο συναγωνισμός και το κυνήγι των στόχων που θέτει ο κανένας αποτελούν τον πυρήνα του. Μεγάλες στιγμές μας προσφέρουν άλλωστε και οι αγώνες που συμμετέχουμε.

Απλά, όταν νιώσουμε κάποια στιγμή, σε κάποιο τρέξιμο, ότι έχουμε αγγίξει εκείνη την “ροή” και την αρμονία που είναι ικανή να μας προσφέρει μια εκπληκτική εμπειρία, ας αφήσουμε το ρολόι στην άκρη. Ας θυσιάσουμε τις μετρήσεις σε εκείνη την προπόνηση, και σίγουρα κάποια στιγμή χρόνια ίσως αργότερα, θα μπορέσουμε να την θυμηθούμε και να νιώσουμε έστω και φευγαλέα την ευτυχία που είχαμε βιώσει τότε … 

Η ευτυχία στην ζωή δεν είναι κάτι συνεχές, αλλά αποτελεί ένα άθροισμα ευτυχισμένων στιγμών. Είμαστε τυχεροί που έχουμε βάλει στις ζωές μας το τρέξιμο στην φύση, το οποίο μας δίνει την δυνατότητα πολλών τέτοιων στιγμών. Φτάνει να μπορούμε να τις αισθανθούμε και να τις χαρούμε...

Δημήτρης Τρουπής

Photo ©: Filip Kwiatkowski (NY Times), Salomon Running