Όπως θα θυμάστε ίσως από το editorial που ήταν αφιερωμένο στον αγώνα, ήταν σαφές ότι ο κάθε αθλητής είχε έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο που εξέφραζε την πνευματικότητα του και την έκφραση των συναισθημάτων και της ψυχολογίας του. Ο επίμονος, ανέκφραστος και υπομονετικός Γερμανός Stu ερχόταν σε τεράστια αντίθεση με τον συνεχώς χαμογελαστό και εκφραστικότατο Ιάπωνα Tetsuo. Η γεμάτη προσήλωση και με απόλυτο έλεγχο συναισθημάτων Lizzie Hawker συμπλήρωνε με τον καλύτερο τρόπο την ευγενή, ώριμη και καλοσυνάτη μορφή του Αυστριακού γιατρού Thalmann. Πλήθος εκφράσεων και εξωτερίκευσης συναισθημάτων μπορούσες να παρατηρήσεις σε όλους τους αθλητές του αγώνα, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο.

Μου έχει τύχει στην αθλητική μου σταδιοδρομία να εγκαταλείψω αγώνες, και να διανύσω κάποια χιλιόμετρα (μερικές φορές πολλά) αντίθετα στην διαδρομή του αγώνα, παρατηρώντας και εκεί αντιδράσεις και πρόσωπα δρομέων. Άλλοι έδειχναν τόσο δραστήριοι και σε ένταση που ξεπέρναγαν ακόμη και τους πρώτους του αγώνα σε έξαψη, άλλοι απλά ακολουθούσαν τον μπροστά τους και παρατηρούσαν αλλαγές στην δική του ταχύτητα και τεχνική ώστε να αλλάξουν και αυτοί τον ρυθμό τους, άλλοι έδειχναν με τις εκφράσεις τους το μέγεθος της δοκιμασίας που πέρναγαν, άλλοι κοίταζαν συνεχώς με αγωνία πίσω από τον ώμο τους μήπως και τους πλησιάζει κάποιος παρότι δεν ήταν στις πρώτες θέσεις. Τέλος υπήρχαν και αρκετοί που ήταν όλο χαμόγελο και διάθεση, άσχετα με την κούραση και τον πόνο που ένιωθαν.

Την ίδια ποικιλομορφία αντιδράσεων μπορεί να παρατηρήσει κάποιος και αν σταθεί στην γραμμή του τερματισμού. Υπάρχουν αυτοί που κοιτάζουν επίμονα το ρολόι τους, και “τα δίνουν όλα” θαρρείς και δεν υπάρχει αύριο, αυτοί που παίρνουν τα παιδιά τους ή τους φίλους τους από το χέρι και τερματίζουν παρέα μέσα σε χαμόγελα, αυτοί που τερματίζουν ανέκφραστοι σαν να τελείωσαν άλλη μια μέρα στην δουλειά, άλλοι που δεν νοιάζονται αν κάποιος τους προσπεράσει λίγα μέτρα από τον τερματισμό και άλλοι που επιταχύνουν ώστε να περάσουν κάποιον κοντινό αθλητή. Και φυσικά υπάρχουν και πολλοί που συγκινούνται πάντα, άσχετα με τον αριθμό των αγώνων που έχουν τρέξει και την σημαντικότητα του γεγονότος.

Μια από τις πιο παράξενες και συνάμα συνηθισμένες αντιδράσεις δρομέων, είναι όταν μας έχει καταβάλει η κούραση - ή η δυσκολία του μονοπατιού - και περπατάμε σε κάποιο σημείο του αγώνα αλλά αμέσως αρχίζουμε να τρέχουμε όταν δούμε κάποιους θεατές να μας χειροκροτούν ή τον φωτογράφο να είναι έτοιμος να καταγράψει την πορεία μας στον αγώνα. Τι να είναι αυτό που μας ωθεί στο να τρέξουμε; Μας προτρέπουν σε αυτό οι θεατές του αγώνα; Δεν θέλουμε να φανεί ότι περπατήσαμε μέσα από τις φωτογραφίες ή τα βίντεο; Μας δίνει την έξτρα δύναμη που χρειαζόμαστε η ζεστασιά και το χειροκρότημα των θεατών; Ποιος ξέρει, ίσως και όλα αυτά μαζί να είναι η αιτία…

Πληρώνουμε λοιπόν ένα ποσό για την εγγραφή, προετοιμαζόμαστε για μήνες σκληρά, μπαίνουμε στην διαδικασία ταξιδιού, εξόδων και κόπου, υποφέρουμε – άλλες φορές λιγότερο και άλλες ανυπόφορα πολύ – και πονάμε.. Γιατί το κάνουμε όμως; Γιατί τρέχουμε στους αγώνες; Γιατί ακόμη κι αν ξέρουμε ότι δεν θα κερδίσουμε την κούρσα μπαίνουμε τελικά σε αυτήν την διαδικασία; Άλλωστε το ερώτημα αυτό είναι ίσως το πιο συνηθισμένο από ανθρώπους που δεν έχουν σχέση με τον αθλητισμό σε δρομείς που τρέχουν σε αγώνες. Οι απαντήσεις ίσως να είναι σε αριθμό όσοι και οι αθλητές που συμμετέχουν σε αγώνες, ακριβώς και όπως οι τρόποι που εξωτερικεύουν τα συναισθήματα τους όπως περιέγραψα προηγουμένως.

Η δική μου απάντηση στο ερώτημα είναι ότι όταν στέκομαι στην γραμμή της εκκίνησης και ετοιμάζομαι να “δραπετεύσω” άλλη μια φορά προς το άγνωστο των δυνατοτήτων μου και των φόβων μου, νιώθω ότι θα μάθω πράγματα για τον εαυτό μου για μια ακόμη φορά. Θα εμπλουτίσω τις γνώσεις μου για μένα τον ίδιο. Θα με “ανακαλύψω” για μια ακόμη φορά εσωτερικά, προσπαθώντας να “μάθω” που είναι τα όρια μου την συγκεκριμένη ημέρα. Αυτό είναι πολύ συναρπαστικό και με κάνει να νιώθω “ζωντανός”. Ο Μαραθώνιος, το Ορεινό Τρέξιμο και ιδιαίτερα οι Υπεραποστάσεις έχουν έντονο πνευματικό στοιχείο μέσα τους και η διαδικασία του να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας κάθε φορά μας αποδεικνύει ότι για άλλη μια φορά νίκησε το πνεύμα μας και όχι το σώμα μας. Νιώσαμε “ζωντανοί” και παλέψαμε όμορφα μέσα στην φύση, συναγωνιζόμενοι ανθρώπους που έχουμε την ίδια αφετηρία και την ίδια πορεία και όραμα.

Όσο για την ερώτηση κάποιων σχετικά με το γιατί τρέχουμε, μάλλον ταιριάζει η απάντηση: “εάν τρέχεις δεν χρειάζεται καμία εξήγηση … εάν δεν τρέχεις δεν θα μπορέσεις ποτέ να καταλάβεις ”

Εσείς αλήθεια γιατί τρέχετε σε αγώνες;

Δημήτρης Τρουπής

Photo ©: adventureblog.nationalgeographic.com, wallpaperswa.com