Μέσα στο καταχείμωνο έχω κάνει τις πιο ωραίες προπονήσεις. Τι κι αν δεν βγει «κανονική» προπόνηση; Τι κι αν βρέχει τόσο που τα παπούτσια δεν σηκώνονται από το βάρος; Τι κι αν σταματάμε στο καταφύγιο για να στεγνώσουμε και να πιούμε μία κούπα ζεστό τσάι βουνού; Τι κι αν έχει τόσο χιόνι που το τρέξιμο μετατρέπεται σε κολύμπι; Ποιος δεν έχει νιώσει παιδί όταν βρεθεί σε καταστάσεις σαν και αυτές; Μπορεί η απόφαση, όταν έξω βρέχει και οι θερμοκρασίες είναι μονοψήφιες πάνω ή κάτω από το μηδέν, να είναι πράγματι δύσκολη, αλλά ποιος έχει μετανιώσει για ένα μυστηριακό τρέξιμο στην ομίχλη, για ένα διασκεδαστικό τσουληθροτρέξιμο στο χιόνι ή για ένα πλατσούρισμα στα νερά; Το ζήτημα είναι να βγούμε εκεί έξω και να αντισταθούμε στις σειρήνες που μας καλούν να αναβάλουμε για άλλη μία μέρα το αγαπημένο μας τρέξιμο, πάντα βέβαια με σύνεση και τον κατάλληλο εξοπλισμό, ειδικά αν μιλάμε για βουνό.

Όπως πολύ σωστά είχε επισημάνει ο Σπύρος Ρούλιας σε παλαιότερο άρθρο του ότι ασχέτως του επιπέδου μας, είτε είμαστε επαγγελματίες, είτε ερασιτέχνες, όπως άλλωστε το 99% της δρομικής κοινότητας, «η σημασία και η σπουδαιότητα των κινήτρων σε ότι αφορά την επίτευξη των στόχων του είναι θεμελιώδους σημασίας. Χωρίς την ύπαρξη ισχυρών κινήτρων-οδηγών είναι αδύνατον να πραγματοποιήσει κάποιος οποιαδήποτε σημαντική επίδοση στον χώρο του αθλητισμού, σε ομαδικό ή ατομικό επίπεδο. Θα τολμούσε δε να ισχυριστεί κανείς πως η οποιαδήποτε αθλητική (και όχι μόνο…) προσπάθεια δεν είναι ουσιαστικά πραγματοποιήσιμη χωρίς την ταυτόχρονη και παράλληλη παρουσία έστω και ενός στοιχειώδους κινήτρου.» Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο.

Επειδή όμως είμαστε άνθρωποι και εύκολα βρίσκουμε δικαιολογίες, μετά από αυτά που θα διαβάσετε δεν θα έχετε δικαιολογία καμία. Όχι, ο σκοπός δεν είναι να νιώσετε ενοχές, άλλωστε όλοι έχουμε κάνει τις «αμαρτίες» μας που τόσο χρειάζονται αυτή την περίοδο για το σώμα και το πνεύμα μας. Ο σκοπός είναι να σας βοηθήσει να πάρετε την δύσκολη απόφαση!

Δεν έχω διάθεση να τρέξω σήμερα

Δεν είστε άνθρωπος αν δεν έχει περάσει από την σκέψη σας αυτή η φράση κάποια στιγμή. Το τρέξιμο πολλές φορές είναι σκληρό και το σώμα θυμάται. Θυμάται την «ταλαιπωρία» της ανηφόρας και το «κοπάνημα» της κατηφόρας. Βάλτε στην συνταγή τον αέρα ή την βροχή που έχει έξω και … «πάω αύριο, δεν μπορεί να βρέχει έτσι συνέχεια!» Η καλύτερη λύση σε αυτό το πρόβλημα είναι απλή. Πείτε στον εαυτό σας ότι θα βάλετε τα παπούτσια σας και θα βγείτε μόνο για 10 λεπτά. Δεν είναι δα και τόσο σπουδαίο 10 λεπτά «ταλαιπωρίας». Αυτή είναι η συμφωνία που θα κάνετε με τον εαυτό σας. Το κόλπο είναι αυτά τα 10 λεπτά να είναι προς μία κατεύθυνση. Άρα έχουμε άλλα 10 λεπτά να γυρίσουμε πίσω. Αυτό ήταν! Σε 20 λεπτά έχετε ξεχάσει παντελώς οποιαδήποτε αμφιβολία, έχετε ξεπεράσει κάθε αναστολή και διασκεδάζετε το τρέξιμό σας! Το πιο πιθανό είναι να βγει μία από τις καλύτερες προπονήσεις της περιόδου. Αν δεν βγει; Κανένα πρόβλημα! Η καλύτερη ανταμοιβή για εσάς είναι το ότι «δεν είστε σαν τους άλλους». Δεν κάτσατε στον καναπέ. Παρ’ όλες τις δύσκολες συνθήκες βγήκατε έξω και το παλέψατε, κάνατε ένα βήμα μπροστά, και ας ήταν μικρό…

Δεν υπάρχει λόγος αφού έτσι κι αλλιώς δεν βλέπω βελτίωση

«Τι στο καλό κάνω εγώ εδώ πέρα Γιατί βασανίζω τον εαυτό μου? Αφού δεν βλέπω βελτίωση…». Αιώνια ερώτηση όσων έχουν τρέξει μεγάλες αποστάσεις. Ειδικά αυτή την εποχή. Ή την περίοδο που ξεκινάμε την προετοιμασία της νέας χρονιάς όντας βαρύτεροι και «βαρύτεροι», σε σώμα και μυαλό. Μην τρελαινόμαστε. Μην θέλουμε να τα κάνουμε όλα γρήγορα. Η ζωή μας έχει γίνει μία ασταμάτητη κούρσα. Και το μυαλό μπορεί –όχι πάντα- να έχει την δυνατότητα να ανταποκρίνεται στις καθημερινές μας απαιτήσεις, δουλειάς ή προπόνησης, το σώμα όμως όχι. Ειδικά μετά από μία δύσκολη σεζόν, και μία περίοδο αποκατάστασης, το σώμα πρέπει να μάθει. Από την αρχή. Και είναι μια διαδικασία επαναλαμβανόμενη. Μονότονη. Βαρετή ίσως. «Πάλι από την αρχη?». Ναι, έτσι πρέπει! Πάλι από την «αρχή». Δεν γίνεται να βελτιωθούμε σε μία νύχτα. Μετά από μία και μόνη προπόνηση. Και σίγουρα από όχι μία … μη προπόνηση! Το σώμα πρέπει να υποβληθεί σε μία συνεχής και μακρά διαδικασία εκμάθησης. Στο κάτω κάτω ένας αγώνας απόστασης συνδέεται άρρηκτα με την έννοια της αποδοτικότητας. Μιλώντας … φυσιολογικά (από φυσιολογικής άποψης), η απόδοσή μας σε έναν μαραθώνιο έχει άμεση συνάρτηση με την μετατροπή των αποθηκών λίπους σε ενέργεια. Αυτή η διαδικασία πρέπει το σώμα να την μάθει και αυτό δεν μπορεί γίνει από την μία στιγμή στην άλλη. Θέλει δουλειά. Καμία προπόνηση δεν είναι άσχετη με την προηγούμενη ή την επόμενη. Αυτό από μόνο του αν το έχουμε στο μυαλό μας, βοηθάει να αξιολογήσουμε σαν την σημερινή μέρα … αν μη τι άλλο χρήσιμη και αυτό είναι αρκετό για να μας κάνει να μην πατήσουμε … skip!

Δεν μου βγαίνει η προπόνηση … οπότε ποιος ο λόγος;

Αντιμετωπίστε το. Όλες οι προπονήσεις «βγαίνουν». Πολλές φορές όταν σε ένα κομμάτι στο στάδιο τα δίνουμε όλα, η σκέψη και μόνο ότι έχουμε άλλα … πέντε τέτοια είναι πράγματι τρομακτική. Το διάλλειμα περνάει τόσο γρήγορα όσο τα σχολικά διαλλείματα και βλέπουμε τα πέντε τελευταία δευτερόλεπτα πριν το επόμενο κομμάτι … σαν το τέλος του κόσμου! Συγκεντρωθείτε στον αριθμό των κομματιών που έχετε να κάνετε. Όσο προχωράει η προπόνησή σας και τα κομμάτια γίνονται περισσότερα, χαρίστε 5” πιο αργό ρυθμό στον εαυτό σας. Τουλάχιστον στα πρώτα για να αξιολογήσετε σε τι κατάσταση βρίσκεστε. Όσο περνάει ο καιρός και το σώμα συνηθίζει αυτά τα 5” το πιο πιθανό είναι να μην χρειάζονται. Ένα άλλο τρυκ είναι και το πιο παλιό. Δωρίστε κάτι στον εαυτό σας στο τέλος κάθε κομματιού. Και βάλτε το στόχο. Μπορεί να είναι μια γουλιά νερό ή ισοτονικό. Μπορεί να είναι ένα απλό σκούπισμα με την πετσέτα ή τώρα που κάνει κρύο μία μικρή γουλιά χλιαρό τσάι με μέλι. Βάλτε στον εαυτό σας να παλέψει για κάποιο έπαθλο αν «βγει» η προπόνηση. Ένα ωραίο θρεπτικό γεύμα αν είναι βράδυ μαζί με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί ή αν τρέχετε νωρίς το πρωί, ένα βασιλικό πρωινό με λίγο «αμαρτωλό» κέικ σοκολάτα… Δουλεύει!

Παιχνίδια του μυαλού…

Πείστε τον εαυτό σας ότι … η ταλαιπωρία και ο πόνος αξίζουν τον κόπο. «Τα αγαθά κόποις κτώνται» λέει ο σοφός λαός και έχει απόλυτο δίκιο. Έχετε κατά νου ότι και στον αγώνα στόχο έτσι θα «ταλαιπωρηθείτε» οπότε τώρα είναι ευκαιρία να μάθετε πως είναι από πρώτο χέρι. Μην περιμένετε να ξεκινήσει ο αγώνας για να το μάθετε, θα είναι αργά. Αναπλάστε με το μυαλό σας μία θετική εξέλιξη στον αγώνα στόχο. Θυμηθείτε ότι τον Μάιο θέλετε να πετάτε, που έχει αγώνες σε όλη την Ελλάδα, σε όλα τα βουνά. Όχι τώρα. Αν πετάτε από τώρα κάτι δεν πάει καλά. Τώρα είναι η ώρα για δουλειά. Δουλειά που θα ανταμειφτεί αργότερα. Φέρτε στο μυαλό σας αγώνες στους οποίους είχατε επιτυχία και τι κάνατε για να φτάσετε ως εκεί. Αν θέλετε να το επαναλάβετε ή να τα πάτε καλύτερα δεν σας «παίρνει» να κάτσετε μέσα σήμερα και ας βρέχει…

Το ιντερνετ βρίθει από υλικό ικανό να σας ξεσηκώσει από τον καναπέ! Δείτε ένα βιντεάκι από ένα μεγάλο αγώνα ή από τον αγώνα στόχο της επόμενης χρονιάς. Διαβάστε στα δρομικά σάιτ η φόρουμ παλιές ιστορίες από γνωστούς ή άγνωστους σε εσάς δρομείς, «ηρωικές» επιτυχίες ή και ... αποτυχίες! Το μάθημα είναι ότι αν δεν ιδρώσεις, αν δεν πολεμήσεις, δεν θα καταφέρεις να ζήσεις και εσύ αυτό που έζησαν ...

Δεν κάνω για δρομέας…

…οπότε δεν υπάρχει λόγος για άλλον έναν χρόνο «ταλαιπωρίας». Ανοησίες. Αν μπορείτε να σηκωθείτε και να τρέξετε τότε κάνετε και παρακάνετε. Αν δεν σας «βγήκε» η τελευταία χρονιά, κάντε μια λεπτομερής ανασκόπηση και προσπαθήστε να εντοπίσετε που κάνατε λάθος. Λίγη προπόνηση και μεγάλοι στόχοι; Πολλή προπόνηση και λίγος χρόνος για αποκατάσταση; Επαναπροσδιορίστε τους στόχους σας για φέτος. Μην σπαταλάτε τον χρόνο σας αναρωτώμενοι αν έχετε τα απαραίτητα γονίδια για να γίνετε γρήγορος δρομέας. Δεν είστε μόνο εσείς που έχετε αυτό το «πρόβλημα». Λίγοι είναι αυτοί που είναι προικισμένοι με μεγάλο VO2Max. Οι υπόλοιποι πρέπει να προσπαθήσουμε σκληρά μόνο και μόνο για να το ανεβάσουμε 2-3 μονάδες.  Μην χολοσκάτε για το που βρίσκεται το «ταβάνι» σας γιατί βρίσκεται πολύ ψηλότερα από εκεί που εσείς νομίζετε. Αυτό δεν είναι άλλωστε και το όμορφο σε αυτό που κάνουμε; Αν ξέραμε μέχρι που μας παίρνει, που είναι τα όριά μας, προς τι ο κόπος για «ακόμη ψηλότερα, ακόμη δυνατότερα»? Μπορεί να είναι 10 λεπτά πιο γρήγορα από τον τελευταίο μας μαραθώνιο, να τερματίσουμε τον πρώτο μας ultra ή να κάνουμε το άλμα για τον πρώτο μας 100 miler. Η χαρά της ανακάλυψης και περισσότερο της επέκτασης των ορίων μας είναι το μεγαλύτερο –μακροπρόθεσμο- κίνητρο για μην κάτσουμε άλλη μία μέρα στο σπίτι.

Από πού να ξεκινήσω και πού να τελειώσω…

Αν δεν έχετε την απαιτούμενη πειθαρχία ή εμπειρία να οργανώσετε ένα προπονητικό πλάνο , ζητήστε την βοήθεια ενός έμπειρου και καταξιωμένου στον χώρο προπονητή. Αν νιώθετε ότι έχετε βρει ταβάνι και θέλετε να πάτε ένα επίπεδο παραπάνω ένας έμπειρος προπονητής είναι η λύση αλλά και το κίνητρο για την νέα χρονιά! Για πολλούς μπορεί να είναι πολυτέλεια το να δίνεις κάποια χρήματα τον μήνα σε προπονητή. Δεν τους αδικώ, στις μέρες που ζούμε για τους περισσότερους από εμάς έτσι είναι. Από την άλλη, ξέρω πολλούς που ξοδεύουν πολλαπλάσια σε αχρείαστο εξοπλισμό, ρουχισμό και συμπληρώματα διατροφής απλά και μόνο για να βρουν τις γνωστές δικαιολογίες όταν κάτι στραβώσει. Οπότε ζυγίστε τις ανάγκες σας, κάντε τον προϋπολογισμό σας για την νέα χρονιά και μην διστάσετε να το δοκιμάσετε αν έχετε την δυνατότητα!

Το μεγαλύτερο κίνητρο…

…η παρέα! Όποιος είπε ότι το τρέξιμο είναι μοναχικό άθλημα πλανάται πλάνην οικτρά! Πολλές φορές μέσα στον χειμώνα θα είχα γυρίσει πλευρό και θα είχα πετάξει το ξυπνητήρι στον τοίχο αν ήξερα ότι δεν με περίμενε κάποιος άλλος μουρλός μέσα στα άγρια χαράματα να μοιραστεί μαζί μου την ίδια «ταλαιπωρία» με μένα. Δεν χρειάζονται πολλές κουβέντες. Ο συντονισμός της ανάσας και του βήματος, αρκεί. Μία ζεστή καλημέρα μέσα στο άγριο χάραμα του Φλεβάρη αρκεί να σου ζεστάνει τα παγωμένα δάχτυλα.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο κίνητρο από την παρέα. Μπορεί μέσα στην εβδομάδα να χτυπάει το ξυπνητήρι και να τρέμω στην ιδέα ότι θα βγω άλλη μια φορά «εκεί έξω». Όχι όμως το Σάββατο. Την μέρα αυτή την περιμένω πως και πως, δεν θα μου την χαλάσει κανένα ξυπνητήρι αφού ξυπνάω πριν χτυπήσει. Ξέρω ότι θα με περιμένουν φίλοι για να ανέβουμε τα γνωστά μας μονοπάτια, να τρέξουμε στους δικούς μας χωματόδρομους. Να ξεκινήσουμε το Σαββατοκύριακό μας όπως ξέρουμε και κάνουμε καλά τόσα χρόνια τώρα.

Αν οι προηγούμενες παράγραφοι σας δεν ήταν αρκετές να σας πείσουν τούτη εδώ η τελευταία είναι αρκετή να τις αναιρέσει … ή καλύτερα να τις υπερκεράσει. Βρείτε παρέα. Όλο και κάποιος «μουρλός» σαν και εσάς θα υπάρχει να μοιραστεί μαζί σας τους κόπους και τους στόχους σας. Και αν μέσα στην εβδομάδα, τα προγράμματά μας είναι δύσκολο έως αδύνατον να ταιριάξουν, το Σαββατοκύριακο δεν υπάρχει δικαιολογία καμία. Την Ιστορία γράφουν οι παρέες…

* Αρχές Φλεβάρη, 2011. Ξεκίνημα με φακούς 5:00 τα ξημερώματα. Ένα τηλεφώνημα Παρασκευή απόγευμα ήταν αρκετό για να μαζευτούμε 6 μουρλοί. Ανάβαση στο καταφύγιο Μπάφι από Χούνη και κολύμπι στο χιόνι για πολλές ώρες από την χιονόπτωση που έπεφτε όλη την εβδομάδα. Αφιερωμένο στην παρέα εκείνου το Σαββατιάτικου πρωινού που έμελλε να εξελιχθεί στην καλύτερη "προπόνηση" που έχω κάνει όλα αυτά τα χρόνια αλλά και σε όλες τις παρέες της κοινότητάς μας που γράφουν την δική τους Ιστορία ...