Πολλές φορές κατά την διάρκεια των ατελείωτων ωρών μέσα σε έναν αγώνα υπεραπόστασης – είτε βουνού είτε ασφάλτου – θα βρεθούμε σε μια κατάσταση που η εσωτερική φωνή της λογικής θα είναι σε πλήρη αντίθεση και “διαμάχη” με την φωνή της καρδιάς μας. Πόνος, κρύο, στομαχικά προβλήματα, κόπωση και αϋπνία πυροδοτούν τον εγκέφαλο μας, που “φωνάζει” να το δούμε λογικά σε αντίθεση με την  καρδιά μας που συναισθηματικά θέλει να μας οδηγήσει στο μεγαλείο ενός τερματισμού σε έναν δύσκολο αγώνα. Τις περισσότερες φορές απομονώνουμε τις φωνές από το κεφάλι μας και ακολουθούμε την καρδιά μας, αλλά παρόλα αυτά έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η διαμάχη αυτών των δυο κέντρων της ψυχοσύνθεσης του ανθρώπου και των εσωτερικών φωνών που επηρεάζουν την κρίση μας.

Με το πέρασμα των χρόνων έχει καλλιεργηθεί η εμπειρία της αντίληψης των ορίων και της σοβαρότητας των πόνων ή των καταπονήσεων που νιώθει κανείς σε έναν αγώνα υπεραπόστασης και σίγουρα υπάρχουν θεωρητικές προσεγγίσεις αντιμετώπισης για τις στιγμές αυτές, όπως η θετική σκέψη, το μπλοκάρισμα των αρνητικών σκέψεων και των εσωτερικών φωνών, η απομόνωση του “πόνου” μέσα από την εμπειρία, η κρίση για το αν είναι πόνος τραυματισμού ή κόπωσης και άλλες, αλλά όλοι όσοι τρέχουμε χρόνια υπεραποστάσεις ξέρουμε ότι πάντα θα υπάρχει μέσα μας αυτή η “διαμάχη” μεταξύ του μυαλού (λογική) και της καρδιάς (συναίσθημα).

Στην πραγματικότητα μάλιστα οι “ψίθυροι” και τα διλλήματα δεν περιορίζονται μόνο στην διάρκεια του αγώνα, αλλά επεκτείνονται και σε ολόκληρη την περίοδο της προετοιμασίας μας. Προπονούμαι αρκετά για τον αγώνα; Μήπως το παρακάνω; Είναι η διατροφή μου όπως πρέπει για τέτοιο μέγεθος προπονητικού όγκου; Πρέπει να βάλω ταχύτητες; Κι αν τα κάνω θάλασσα; Μήπως ο στόχος μου δεν είναι εφικτός; Άπειρες οι ερωτήσεις, όπως και οι απαντήσεις που δίνει – ή προσπαθεί να δώσει – ο καθένας μας …

Και εδώ έρχεται αυτό που πρέπει κυρίως να μας απασχολεί και δεν είναι το ποια είναι η  απάντηση σε κάθε μια από όλες αυτές τις ερωτήσεις ή το ποια είναι η “σωστή” αντιμετώπιση του διλλήματος μεταξύ της φωνής της λογικής και της φωνής της καρδιάς. Είναι το κατά πόσο είμαστε διατεθειμένοι να μπούμε στην διαδικασία να ρωτήσουμε τον εαυτό μας για αυτά τα θέματα!

Δεν έχει τόσο σημασία λοιπόν να βρούμε την “σωστή” απάντηση στις ερωτήσεις που μας θέτουν η λογική και η καρδιά μας, όσο το να διαπιστώσουμε ότι το τρέξιμο μας οδηγεί στο να δεχτούμε τους φυσικούς μας περιορισμούς ενώ ταυτόχρονα παλεύουμε να ξεπεράσουμε τα όρια μας. Οι υπεραποστάσεις έχουν την σπάνια και μοναδική ιδιότητα να οδηγούν την σκέψη μας σε μονοπάτια που δεν είχαμε διανοηθεί ποτέ ότι θα οδηγηθούμε για να αναζητήσουμε λύσεις.

Δεν υπάρχει λοιπόν μια γενική απάντηση στην διαμάχη μυαλού και καρδιάς, γιατί πραγματικά αυτή βρίσκεται μέσα στον καθένα μας και μέσα από την προσωπική μας απάντηση σε αυτές τις ερωτήσεις και τα διλλήματα θα γνωρίσουμε τελικά ποιοί πραγματικά είμαστε. Κατά συνέπεια, η υπερβατικότητα των υπεραποστάσεων και το χαρακτηριστικό που έχουν να μας βγάζουν τον πραγματικό μας εαυτό όταν βρεθούμε αντιμέτωποι με τους “ψιθύρους” και τα διλλήματα είναι κάτι μοναδικό στα πλαίσια του αθλητισμού, αλλά και της οποιαδήποτε άλλης ανθρώπινης δραστηριότητας.

Λοιπόν; Με την καρδιά ή με το μυαλό; Προσωπικά θα έλεγα περισσότερο με την καρδιά και λιγότερο με το μυαλό και αυτό γιατί μόνο έτσι καταφέρνω να “βουτήξω” ολοκληρωτικά στην εμπειρία της υπερπροσπάθειας και να ζήσω την μοναδικότητα της κάθε στιγμής μέσα στον αγώνα. Η συνεχής και υπερεντατική ανάλυση του τι έχει συμβεί και η προσπάθεια πρόβλεψης του τι μπορεί να συμβεί μειώνουν την αυθεντικότητα και την δύναμη της εμπειρίας. Άλλωστε η καθημερινότητα στον σύγχρονο τρόπο ζωής, οι δύσκολες καταστάσεις που βιώνουμε εδώ και σχεδόν μια δεκαετία (οικονομία, πανδημία) με την εξαντλητική ανάλυση που τις συνοδεύουν, μειώνουν την εσωτερική δυνατότητα που έχει ο καθένας μας να βιώσει συναρπαστικές καταστάσεις και να “ζήσει” όπως λέμε την ζωή του.

Η μήπως δεν είναι έτσι τελικά;

Δημήτρης Τρουπής