- Είναι στο οργανωτικό κομμάτι.

- Είναι στο τροφοδοτικό κομμάτι.

- Είναι στο ψυχολογικό κομμάτι.

- Τέλος, είναι στο πλάνο του αγώνα σε συνεργασία και με τον αθλητή.

Άλλοι θα μπορούσαν να γράψουν κι άλλα. Εγώ νομίζω ότι αυτά καλύπτουν και με το παραπάνω έναν αγώνα.

Τα τελευταία 3-4 χρόνια υποστηρίζω τους αγώνες υπεραπόστασης της Άντζυς Τερζή. Αγώνες απόστασης από 100-180 χλμ και από 10-26 ώρες. Λίαν συντόμως θα είμαι υποστήριξη και στον αγώνα του Σπαρτάθλου απόστασης 245 χλμ. Είναι ότι πιο μεγάλο θα επιχειρήσει η Άντζυ σε χρόνο και χιλιόμετρα. Είναι ότι πιο μεγάλο είχα κάνει και εγώ μια εικοσαετία πριν. Δεν μπορώ παρά να πω πως η ζωή μας κύκλους κάνει και έρχονται κάποια γεγονότα που απλά επιβεβαιώνουν τους κανόνες. «Ο δολοφόνος πάντα γυρίζει στον τόπο του εγκλήματος».

Πότε όμως έγινε «μόδα» το support του αθλητή; Είναι χρήσιμο; Είναι περιττό;  Βοηθάει ή απλά παρίσταται και μόνο αν χρειαστεί ανάγκη ο αθλητής επεμβαίνει; Ερωτήσεις και ερωτήματα όσες και οι ανάγκες των αθλητών κατά τη διάρκεια ενός αγώνα! Στα χρόνια που εγώ έτρεχα μεγάλες αποστάσεις το support ήταν σχεδόν ανύπαρκτο. Οι ξένοι αθλητές χρησιμοποιούσαν πάντα ομάδες υποστήριξης. Για εμάς ήταν κάτι άγνωστο. Όλοι μου οι αγώνες από τα 100 χλμ εντός και εκτός Ελλάδας, το 24ωρο στον Καναδά και τα Σπάρταθλα που έτρεξα ήταν αποκλειστικά και μόνο δική μου υπόθεση. Πολλές φορές αναρωτήθηκα αν είχα κι εγώ κάποιον να με βοηθάει, οι χρόνοι μου θα ήταν καλύτεροι; Μήπως κι εγώ θα προλάβαινα να τερματίσω εντός ορίου τα 245 χλμ σε 36 ώρες αντί για 39; Ερωτήματα που όχι απλά δεν με βασανίζουν αλλά όσο συμμετέχω σαν support εγώ η ίδια, πιστεύω ακράδαντα πως όλα όσα έχω κάνει στο παρελθόν θα ήταν και καλύτερα και με λιγότερες έγνοιες.

Τρέχω ακόμα σαν αθλήτρια, τρέχω και σαν support. Βρίσκομαι και από τις δυο μεριές του αγώνα αρκετές φορές. Και οι δυο ρόλοι έχουν αγωνία, τρέξιμο, κούραση και ξενύχτι όταν ο αγώνας είναι πάνω από 24 ώρες διάρκειας. Ανάμεσα στα δύο πάντα προτιμώ το ρόλο του δρομέα γιατί η κούραση είναι κυρίως σωματική, ενώ της υποστήριξης η ψυχική πίεση είναι τόσο έντονη που πολλές φορές μετά το τέλος του αγώνα νιώθεις να κατακλύζεσαι από κούραση σε σημείο που να μην σε κρατούν τα πόδια σου κι ας μην έχεις τρέξει ούτε μέτρο!

Και να’μαι  λοιπόν τα τελευταία χρόνια σε συχνό ρόλο υποστήριξης της  Άντζυ στους αγώνες της. Η πρώτη «επίσημη» φορά ήταν πριν δυο χρόνια στο πρώτο της Αέθλιο. Αξέχαστα θα μου μείνουν τα λόγια του Δημήτρη Κουκουλάρη όταν ρωτώντας την Άντζυ αν θα έχει υποστήριξη αυτή του απάντησε «τη Βίκυ θα έχω». Χαμογέλασε ο Δημήτρης και απάντησε με έμφαση «με τη Βίκυ support είναι σαν να έχεις προπονητή τον Κρόιφ στον πάγκο». Μεγάλη κουβέντα είπε ο Δημήτρης και τον ευχαριστώ που τόσο αυθόρμητα με σύγκρινε με τον Κρόιφ, τον μεγάλο αυτόν ποδοσφαιριστή. Έτσι λοιπόν ξεκίνησε και η σταδιοδρομία μου σαν support και εύχομαι να συνεχιστεί για τις διαφορετικές στιγμές συγκίνησης και αγωνίας που μου δίνει. Ο αγώνας έγινε, η Άντζυ βγήκε τρίτη γυναίκα, σοκαρισμένη με την όλη μορφολογία του αγώνα, με τον καθόλου καλά ενημερωμένο χάρτη, τα πολλά χιλιόμετρα και την όλη εμπειρία. Σοκαρισμένη μεν αλλά με πείσμα και υπόσχεση επιστροφής μετά από δυο χρόνια για να επαναλάβει τον αγώνα.

Έτσι ήρθε ο Αέθλιος του 2014 κι εγώ στο γνωστό μου ρόλο να απλώνω χάρτες στο σπίτι, να κάνω το γράφημα της διαδρομής, να υπολογίζω χρόνους , χρόνους ξεκούρασης στους σταθμούς, τα φαγητά, τα ποτά, τους φακούς, τις μπαταρίες και πολλές άλλες λεπτομέρειες που δεν είχαν τελειωμό. Η τελευταία εβδομάδα πυρετός προετοιμασίας! Από κοινού τακτοποίηση ρούχων και παπουτσιών, επιλογή, παρασκευή και ετοιμασία τροφοδοσίας,  μελέτη πιθανών απρόοπτων συμβάντων που ίσως προέκυπταν και συζητήσεις επί συζητήσεων για όλα.  

Κι εδώ θα κάνω την παρένθεση να πω ότι υποστήριξη δεν μπορεί να σου κάνει ένας ξένος, κάποιος ο οποίος δεν σε ξέρει καλά. Όσο κι αν είναι ευγενικός, όσο κι αν έχει υπομονή, όσο κι αν είναι διατεθειμένος να κουραστεί, ένας που δεν σε ξέρει καλά, που δεν ξέρει τις διακυμάνσεις σου, θα αναρωτηθεί… ποιος είναι αυτός που βοηθάω; Πώς άλλαξε έτσι; Μα γιατί γκρινιάζει; Να διαβάζεις στο βλέμμα του άλλου και πριν σου το ζητήσει να ξέρεις τι θέλει. Να έχει όμως και την εμπειρία να ξέρει τι χρειάζεται ο αθλητής όταν ο ίδιος είναι σε σύγχυση,  να ξέρει από δικές του εμπειρίες πώς να διαχειριστεί μια δύσκολη στιγμή του αθλητή και με ψυχραιμία και παρότρυνση να τον φτάσει στον επόμενο σταθμό!

Την ώρα του αγώνα, της αγωνίας και της κούρασης, οι διαθέσεις μας αλλάζουν τόσο γρήγορα, όσο και οι δείκτες του ρολογιού. Ότι μας ενθουσίαζε από φαγητό στην αρχή μας προκαλεί αηδία και μόνο που το βλέπουμε αργότερα. Όσο μας αρέσουν τα μονοπάτια και οι ανηφόρες στην αρχή, τόσο αναρωτιόμαστε για το πόσο σαδιστής είναι ο διοργανωτής που έχει βάλει εκατομμύρια μέτρα ανηφόρας και μας φαίνονται όλα μόνο ανηφόρα! Όλα μέσα μας παίρνουν τεράστιες διαστάσεις και αυτό μπορεί να μας το αντιστρέψει και να μας επαναφέρει στην πραγματικότητα και στα πραγματικά μεγέθη ο κολλητός μας, ο αδελφός μας, ο σύντροφός μας, αυτός που ξέρει τις αδυναμίες μας και τον χαρακτήρα μας.

Φέτος λοιπόν για πολύ καλή μου τύχη είχα και παρέα στο όλο εγχείρημα της υποστήριξης τον Δημήτρη Τρουπή. Τέσσερα μάτια βλέπουν καλύτερα τις ανάγκες. Τέσσερα αυτιά ακούν καλύτερα τις επιθυμίες του αθλητή. Τέσσερα χέρια κάνουν πιο γρήγορα τις δουλειές σκέφτηκα, και ένιωθα και πιο σίγουρη και πιο χαλαρή. Ήταν όλα έτοιμα για τον μεγάλο αγώνα. Τα ρούχα για το βράδυ στο Λεβίδι, όπου θα άλλαζε η Άντζυ ρούχα για τη νύχτα στο βουνό. Τα ρούχα «μπαλαντέρ». Ρούχα για όλες τις καιρικές συνθήκες. Για το επόμενο πρωί έξτρα ρούχα, και όλα αυτά τακτοποιημένα σε σακούλες που απ’ έξω έγραφαν τι υπήρχε μέσα.

Τα φαγητά μας σε κούτες, επίσης τακτοποιημένα. Αλλού τα στερεάς μορφής, αλλού τα υγρής μορφής. Αφού μετρήθηκαν οι μεζούρες των ισοτονικών και των ροφημάτων αποκατάστασης, έτοιμα κι αυτά σε εναμισόλιτρα διαλυμένα.  Τίποτα δεν θα χρειαζόταν να κάνουμε μέσα στον αγώνα παρά μονάχα να γεμίζουμε τα παγούρια από τα έτοιμα και να ανοίγουμε τα τάπερ. Τα γραφήματα, οι υπολογισμένοι χρόνοι, οι προπέρσινοι για σύγκριση, όλα μπροστά στο κάθισμα να τα κρατάει ο Δημήτρης για να ξέρουμε ανά πάσα στιγμή το ρυθμό και που βρισκόμαστε- και σε χρόνο και σε κατάταξη.

Αυτό που κάναμε όταν ερχόταν η Άντζυ ήταν να της λέμε την απόσταση για τον επόμενο σταθμό, τα χιλιόμετρα ασφάλτου και χωματόδρομου και την υψομετρική που θα έβρισκε μπροστά της. Η ίδια είχε ετοιμάσει σε πίνακα τις παραπάνω πληροφορίες που θεώρησε πως θα της ήταν χρήσιμες. Φεύγοντας με αυτές τις πληροφορίες ήξερε τι την περίμενε και προσάρμοζε το τρέξιμό της στις ανάγκες της διαδρομής. Αλλιώς γεμίζαμε το παγούρι της και το τσαντάκι της για κοντινό επόμενο σταθμό και αλλιώς για μακρινό όπου θα έκανε ώρες να μας ξαναδεί.

Πανέτοιμους μας βρήκε ο κρύος αέρας και η έντονη βροχή στον δρόμο προς τη Κανδήλα.  Ασταμάτητη βροχή! Οι αθλητές που δεν είχαν support και είχαν στείλει τα ρούχα τους στο Λεβίδι (15 χλμ παρακάτω) βρέθηκαν εκτεθειμένοι στο κρύο, στην υποθερμία και η ψυχολογία τους έπεσε. Έπρεπε με κάθε τρόπο να κρατηθούν ζεστοί και με ενέργεια. Η διοργάνωση επιστράτευσε μεγάλες σακούλες που τις φόρεσαν οι περισσότεροι για να προφυλαχθούν. Όσοι δεν το έκαναν έφτασαν στο Λεβίδι παγωμένοι, εξαντλημένοι και είχαν μπροστά τους το Μαίναλο. Εμείς,  χωρίς δεύτερη σκέψη και με προτροπή του Γιώργου Βλάχου (έμπειρου αθλητή υπεραποστάσεων) αλλάξαμε τα πάντα πάνω της και αρματωμένη και στεγνή συνέχισε χωρίς απώλειες προς το Λεβίδι όπου με φακό κεφαλής έφυγε προς το βουνό και τον επόμενο σταθμό που απείχε 23 χλμ, τη Βυτίνα.

Στο Λεβίδι όπου μείναμε με τον Δημήτρη για λίγο ακόμα, παρατηρούσαμε τους αθλητές που δεν είχαν support. Να έχεις κρυώσει, να τρέμεις, να πεινάς, να είσαι βρεγμένος και να πρέπει να τα κάνεις όλα μόνος σου. Με δάχτυλα που δεν κλείνουν να πρέπει να βρεις τα ρούχα σου, να ξεντυθείς και να ντυθείς, να δεις τι φαγητά υπάρχουν για να φας και μετά απ’ όλα αυτά που σε έχουν ήδη κουράσει ψυχικά να βρεις το κουράγιο να συνεχίσεις για τη νύχτα μπροστά σου και τα υπόλοιπα 120 χλμ. Να λοιπόν που το support  σε βγάζει απ’ όλες αυτές τις διαδικασίες.  Σε συνοπτικό χρόνο σε έχουν ετοιμάσει και έχεις φύγει σε σαφώς καλύτερη ψυχολογική κατάσταση.

Στη Βυτίνα βρεθήκαμε όλες οι ομάδες υποστήριξης στο καφενεδάκι και όσο οι δικοί μας έτρεχαν εμείς ζεσταινόμασταν με σοκολάτες και απολαμβάναμε τη ζέστη του μαγαζιού. Η ομάδα του Αργύρη Παπαθανασόπουλου που τον περίμενε από στιγμή σε στιγμή είχε ήδη έτοιμη την πίτσα που παρήγγειλε. Η μαμά  έμπαινε κι έβγαινε ρωτώντας με την πίτσα στο χέρι! Κι όταν ο Αργύρης ήρθε,  χαμόγελα αντικατέστησαν την αγωνία, φωνές, χειροκροτήματα και αγαλλίαση όταν τον είδαν να φεύγει χαμογελαστός. Η Μαρίνα του Γιάννη Μπάγιου κοιτούσε με αγωνία το μεγάλο ρολόι στην πλατεία. Είχαν μιλήσει λίγο νωρίτερα και της είχε πει «θα έρθω στις 1 πμ». Η ώρα ήταν 1:05 και δεν φαινόταν. «Μα γιατί αργεί βρε Βίκυ; Αυτός δεν αργεί ποτέ! Μου είπε θέλει πίτσα, αλλά δεν μου είπε με τι την θέλει… τι λες;». «Ντομάτα και τυρί να του πάρεις» της απάντησα «και μην ανησυχείς, ο  Γιάννης έρχεται».

Οι δικοί μας τρέχανε και η δική μας καρδιά δεν έλεγε να ησυχάσει, και τα πάντα έτοιμα να τους περιμένουν. Η αλήθεια είναι πως η Άντζυ έφτασε νωρίτερα απ’ ότι υπολογίζαμε και μας έπιασε στα πράσα να χαλαρώνουμε μέσα στο καφενείο. Συναγερμός! Έξοδος κινδύνου και πυρετός εξυπηρέτησης. Ήρθε με τόσο κέφι που έφτιαξε και το δικό μας. Είχε καλή παρέα, τον Παναγιώτη Μαστροπέρρο και δεν νύσταξε λεπτό! Η αθλήτριά μας είναι καλά, έφαγε, δεν νυστάζει και είναι ακόμα φρέσκια.

Στο δρόμο για Μαγούλιανα η θερμοκρασία πέφτει στους 2 βαθμούς Κελσίου, αλλά δεν ανησυχούμε. Έχει το goretex και είναι εξασφαλισμένη μ’ αυτό. Το πλάνο μας ήταν στον σταθμό αυτόν να καθίσει για να φάει. Κι όντως έρχεται πεινασμένη. Στον σταθμό αυτόν ο κύριος που είχε το καφενείο μου υπέδειξε που είχε το φούρνο μικροκυμάτων και όταν ήρθε το μπασμάτι ρύζι που είχαμε ετοιμάσει στο σπίτι άχνιζε. Έριξε και το μέλι από πάνω και απόλαυσε το γκουρμέ της πιάτο με όρεξη. Αυτό ήταν που την κράτησε θερμιδικά μέχρι το πρωί.

Ο Δημήτρης ήταν υπεύθυνος του παγουριού, του μαγνησίου και των ηλεκτρολυτών. Υπεύθυνος κουβέρτας και υπεύθυνος ενημέρωσης για την κατάταξη των αθλητών.  Τις αλλαγές των παπουτσιών, ρούχων, φαγητών τα είχα αναλάβει εγώ. Δεν υπήρχε σαφής καταμερισμός, απλά έτσι ήρθε από φυσικού χωρίς να μπερδεύεται ο ένας στις δουλειές του άλλου. Από τις 3:55 πμ που την είδαμε θα την ξαναβλέπαμε στις 6:51 πμ στα Τρόπαια. Έφτασε μούσκεμα από την υγρασία, σε κακή ψυχολογία από τη μοναξιά των πολλών ωρών και τη μετάβαση από τη νύχτα στο πρωί… από τον φακό στο νέο φως της ημέρας. Απότομες αλλαγές που επηρεάζουν την ψυχολογία των αθλητών .Η μετάβαση από τη μοναχικό σκοτάδι στο πολύκοσμο φως.

Στον σταθμό στα Τρόπαια οι εθελοντές είχαν  παγώσει. Το μανιτάρι υγραερίου που είχαν έσβηνε και οι αθλητές δεν είχαν που να ζεσταθούν. Έχουν όμως κουβέρτες, κι αυτό είναι καλό. Ο Γάλλος αθλητής Μπουσόν έρχεται με υποθερμία. Η ομάδα υποστήριξής του (5 άτομα!) τον  σκεπάζουν με τρεις κουβέρτες, τον τρίβουν, τον ταΐζουν, τον βοηθάνε στην αλλαγή ρούχων και τον αφήνουν να κοιμηθεί στην καρέκλα για δέκα λεπτά. Μετά με συνοπτικές διαδικασίες τον σήκωσαν και να τοποθέτησαν στον δρόμο για τη συνέχεια. Αν ήταν μόνος του; Δεν ξέρω αν θα τα κατάφερνε.

Μόλις έφτασε η Άντζυ μας είπε τι θέλει από ρούχα. Βασικά δεν ήξερε τι ήθελε. Το στομάχι ήταν κόμπος, δεν μπορούσε να φάει από αυτά που είχαμε ετοιμάσει, παρά μονάχα λίγο μαλακό τυρί του σταθμού. Ήπιε μερικές γουλιές ζεστό καφέ (φανατική καφεϊνομανής) και με καινούργια ρούχα και κάλτσες έφυγε άλλος άνθρωπος. Ήταν η πρώτη γυναίκα του αγώνα και είχαμε άλλον αέρα πια.

Σε όλο τον αγώνα η ομάδα υποστήριξης εκτελεί και χρέη τηλεφωνητή. Η Άντζυ δεν παίρνει ποτέ κινητό μαζί της στους μεγάλους αγώνες. Αμέτρητα τα τηλεφωνήματα των φίλων που αγωνιούσαν κι εμείς απλά να μεταφέρουμε τα μηνύματα στους σταθμούς Τι να θυμηθούμε; Τις συμβουλές του προπονητή Δημήτρη Κασίμη; Τις ιστορίες του μέντορα Γιώργου Ψάιλα; Τις επαναλαμβανόμενες ευχές του Παύλου Διακουμάκου, του Μιχάλη Πασπάτη, του Κώστα Κουρτέλη, του Σπύρου Ευθυμίου, του Δημήτρη Κουκουλάρη, του Τάκη Τσογκαράκη, του Λάζαρου Ρήγου, του Θεοχάρη Λεζπουρίδη;  Και πολλών ακόμα που είμαι σίγουρη πως και στο Σπάρταθλο θα έχουμε ανοιχτή γραμμή ακρόασης!

Ο υπόλοιπος αγώνας κύλησε ομαλά καθώς ήταν ψυχολογικά προετοιμασμένη για το τελευταίο δύσκολο κομμάτι της διαδρομής. Απρόοπτα υπήρχαν φυσικά, αλλά όλα διαχειρίσιμα. Σε κάποιο σημείο μετά τα Άσπρα Σπίτια κάποιος είχε αφαιρέσει κορδέλα με αποτέλεσμα να χάσουν αρκετοί αθλητές το δρόμο. Η Άντζυ ευτυχώς το κατάλαβε νωρίς καθώς θυμόταν τη διαδρομή από πρόπερσι, αλλά ήταν αρκετό να της τσακίσει για λίγο την ψυχολογία και να προσθέσει για 20λεπτά ανηφορικά μέτρα στα ήδη ταλαιπωρημένα της πόδια. Τέλος καλό, όλα καλά και τερμάτισε πρώτη.

Με τον Δημήτρη αλληλοκεραστήκαμε, γελάσαμε, κλάψαμε. Τέλειωσε λέγαμε… και τώρα;

Και τώρα Σπάρταθλον! Με νέο συνοδοιπόρο που θα κάνει το παρθενικό του ταξίδι ως ομάδα υποστήριξης στην Άντζυ, τον Κώστα Κουρτέλη.  Τον καλωσόρισα στο πλήρωμα και φυσικά ξεκίνησε από μούτσος για να μην παίρνουν τα μυαλά του αέρα. Και ξανά γραφήματα, χρονοδιαγράμματα, χάρτες, κούτες, συνταγές, ρούχα, φακοί και ότι άλλο θα προκύψει μέχρι τις 26 του Σεπτέμβρη. Το εγχείρημα πιο δύσκολο, πρόκειται για έναν από τους δυσκολότερους αγώνες υπεραπόστασης στον κόσμο, το βίωσα, η Άντζυ το επιχειρεί για πρώτη φορά, παρακολουθήσαμε από κοντά όσοι τη ζούμε έναν χρόνο τώρα με τις θυσίες της καθημερινότητας και θέλουμε να τερματίσει. Στο support μας δεν χωράνε λάθη.

Μετά από όλα αυτά νομίζω εύκολα βγάζει κάποιος το συμπέρασμα πως μια ομάδα υποστήριξης δεν αρκεί για να σε τερματίσει, αλλά θα βοηθήσει σίγουρα να αυξηθούν οι πιθανότητες να το πετύχεις, να φτάσεις σε καλύτερη κατάσταση στον προορισμό και με τις λιγότερες δυνατές απώλειες ψυχικές και σωματικές. Γιατί όπως και να έχει, τρέχουμε για να τερματίζουμε μεν, αλλά και ο χρόνος μετράει.

Και η ομάδα υποστήριξης δίνει μεγάλη μάχη με το χρονόμετρο!

Βίκυ Καρπούζα