"Jim, Jim ... Jim" .. η ιαχή που συνόδευσε ένα επικό ρεκόρ του αθλητή που τρέχει τα 100 μίλια με την φιλοσοφία ενός μαραθωνοδρόμου ... "do or die" είναι το στυλ του καταπληκτικού Jim Walmsley και το ρεκόρ τουWestern States Endurance Run 2018 που κρατούσε από το 2012, έπεσε εκκωφαντικά, αφού ο Jim με επίδοση 14:30:04 το κατέβασε κατά 16 λεπτά και 40 δευτερόλεπτα, τερματίζοντας μπροστά στους συγκινημένους γονείς του. Ήταν η τρίτη φορά που το επιχείρησε και ενώ την πρώτη έχασε το μονοπάτι λίγα μόλις μίλια πριν τον τερματισμό ενώ ήταν σε τροχιά ρεκόρ και την δεύτερη .. απλά υπερίσχυσε το "die", αυτή τη φορά τα κατάφερε τρέχοντας με πιο έξυπνο αλλά πάντα τρομερά δυνατό τρόπο! Για εμάς όμως εδώ στο Advendure η χαρά μας είναι πολύ μεγάλη και για έναν ακόμη σημαντικό λόγο. Ο συνεργάτης μας και πάνω απ'όλα εξαιρετικός φίλος Θεοχάρης Λεζπουρίδης, γυρίζει στην Ελλάδα με την ασημένια πόρπη, αφού κατάφερε να τερματίσει αυτό τον ιστορικό και δύσκολο αγώνα 100 μιλίων κάτω από τις 24 ώρες, με επίδοση 22 ώρες και 40 λεπτά και στην 66η θέση της γενικής κατάταξης! Φυσικά, περιμένουμε με ανυπομονησία το άρθρο του από την μεγάλη εμπειρία που έζησε στα μονοπάτια των Δυτικών Πολιτειών! Μείνετε συντονισμένοι!

Στις 21-22 Οκτωβρίου, ο φίλος του Make-A-Wish (Κάνε-Μια-Ευχή Ελλάδος) και αθλητής της Άρσης Βαρών, Θεοχάρης Λεζπουρίδης, θα συμμετάσχει στο μεγαλύτερο και ταυτόχρονα δυσκολότερο ορεινό υπερ-μαραθώνιο που διεξάγεται στη χώρα μας, στον Rodopi Advendurun. Οι αθλητές που συμμετέχουν στον αγώνα αυτό καλούνται να διανύσουν μια απόσταση 164 χιλιομέτρων και 8.000 μέτρων θετικής υψομετρικής διαφοράς, μέσα από ξεχασμένα μονοπάτια που διατρέχουν ολόκληρη την οροσειρά της Ροδόπης και του Παρθένου Δάσους. Το χρονικό περιθώριο που έχουν όλοι οι αθλητές για να ολοκληρώσουν την προσπάθειά τους, με έναν έγκυρο τερματισμό, είναι 40 ώρες. Παρόλα αυτά, η μεγαλύτερη δυσκολία του αγώνα έγκειται στον μικρό αριθμό σταθμών τροφοδοσίας, μόλις 6 σε αριθμό, που επιβάλλουν στους αγωνιζόμενους να κινούνται για ένα μέσο όρο 25 – 30 χιλιομέτρων εντελώς αυτόνομα, αντιμέτωποι πάντα με κάθε είδους καταστάσεις που μπορούν να προκύψουν όταν βρίσκεται κάποιος σε ένα τόσο μακρινό και απομονωμένο μέρος.

Το να τρέξεις έναν ορεινό αγώνα ultra είναι δύσκολο. Το να δημιουργήσεις όμως έναν ορεινό αγώνα ultra είναι δυσκολότερο! Μάλιστα όσο πιο πολλά τα χιλιόμετρα τόσο μεγαλύτερη και η προσπάθεια που πρέπει να καταβάλλεις. Ποτέ, μέχρι τώρα, δεν έφερα στο νου μου το σύνολο της δουλειάς που απαιτείται για να μπορώ εγώ να διασχίζω τρέχοντας δασικά και ορεινά μονοπάτια. Ήταν σαν να θεωρούσα δεδομένο πως αυτά τα μονοπάτια υπήρχαν πάντοτε εκεί. Κι όμως δεν είναι έτσι.

Περισσότεροι αγώνες, νέα μονοπάτια στα βουνά, καινούριες προκλήσεις και μία δρομική κοινότητα που ολοένα και μεγαλώνει! Λίγο πολύ όλα αυτά είναι γνωστά και μονάχα όποιος έχει τα μάτια του κλειστά δεν μπορεί να δει τι ακριβώς συμβαίνει. Όμως δεν θα σχολιάσω αυτού του είδους τη φαινομενική ανάπτυξη αλλά κάτι διαφορετικό.

Λένε πως οι καταδικασμένοι σε ισόβια κάθειρξη αν ποτέ, έπειτα από πολλά χρόνια, βγούνε από την φυλακή, διαπράττουν ξανά κάποιο έγκλημα ώστε να επιστρέψουν πίσω στα δεσμά τους. Γιατί όμως να συμβαίνει αυτό το παράδοξο; Τι τους ωθεί πάλι να ενεργήσουν κατ’ αυτόν τον τρόπο; Η εξήγηση είναι απλή. Οι κρατούμενοι στη φυλακή αποκτούν μια ρουτίνα, μαθαίνουν να ζουν με ένα συγκεκριμένο τρόπο έτσι ώστε όταν ελευθερώνονται καθετί νέο τους τρομάζει, το φοβούνται και τελικά κάνουν τα πάντα για να γυρίσουν εκεί που αισθάνονται ασφάλεια, στη φυλακή…