Rodopi UltraTrail 2014: Έχω περάσει το Θεολόγο για δεύτερη φορά και παράλληλα περνάει από το μυαλό μου συνεχώς, μαζί με άλλες σκέψεις και εικόνες, η σκέψη πως φέτος είναι η τελευταία χρονιά που τρέχω σ’ αυτόν τον υπέροχο αγώνα. Σκέφτομαι ότι οι υποχρεώσεις μου διαρκώς αυξάνονται και πως ήδη στερώ αρκετό χρόνο από τη γυναίκα και τα παιδιά μου για να μπορώ να προπονούμαι. Τερματίζω και αφού συνέρχομαι από τη συγκίνηση, ανακοινώνω στον Λάζαρο και τον Χρήστο, που μ’ αγκάλιαζαν, την απόφασή μου, του χρόνου “Volunteer”! Σχεδόν ένας μήνας έχει περάσει από τις όμορφες εκείνες στιγμές και ‘γω  ήδη έχω αρχίσει να σχεδιάζω τον επόμενο ROUT στο μυαλό μου. Άλλη μια χρονιά ψέματα στον εαυτό μου, τάχα μου θα είναι η τελευταία αυτή τη φορά…

Δεν γίνεται όμως διαφορετικά. Είμαι ένας ισοβίτης της Ροδόπης! Τα τελευταία χρόνια αυτό έχω μάθει να κάνω, αυτή είναι η ρουτίνα μου και έτσι αισθάνομαι ασφάλεια. Άλλαξε μου κάτι και θα μοιάζω σαν το ψάρι έξω από το νερό! Είναι φυσιολογικό πλέον για μένα να τρέχω, να τρέχω ολημερίς να προλάβω την καθημερινότητα και μετά να τρέχω για να προπονηθώ. Και όλο αυτό για να ξαναβρεθώ στη Ροδόπη, στα μέσα κάθε Οκτώβρη, να ζήσω την μοναδική εμπειρία του ROUT και να συναντήσω πάλι όλους αυτούς που αγαπώ και μ’ αγαπούν, μια οικογένεια διαφορετική από τις υπόλοιπες!

Θα μπορούσα να σας αραδιάσω χιλιάδες λέξεις παρακάτω γι’ αυτόν τον αγώνα και όμως να μην πετύχω να σας μεταδώσω την ουσία του. Αντί αυτού θα σας πω το εξής, «Ήμουν εκεί, έτρεξα, έζησα…» και πιστεύω πως όλοι θα καταλάβετε περισσότερα απ’ όσα γράφω. Ο ROUT έχει ψυχή και παίρνει σάρκα και οστά από εμάς! Όλους εμάς που τρέχουμε, που προσφέρουμε, που τον διοργανώνουμε και τον στηρίζουμε. Και όσο οξύμωρο και αν ακούγεται ένας ορεινός αγώνας τρεξίματος  να παίρνει «ανθρώπινη» μορφή άλλο τόσο αληθινό σας διαβεβαιώνω πως είναι. Ο Rodopi Ultra Trail ή αλλιώς Rodopi Advendurun καραδοκεί, καλά καμουφλαρισμένος ανάμεσα στα φύλλα των δέντρων της μαγευτικής, φθινοπωρινής Ροδόπης, να κλέψει από εσένα, καθώς τρέχεις, κάθε συναίσθημα που θα νιώσεις, πριν προλάβει ο νους να το επεξεργαστεί, για να δημιουργήσει τη δική του ψυχή για άλλη μια χρονιά!

Σκέφτομαι, λοιπόν, καθώς βρίσκομαι στην εκκίνηση άλλη μια φορά, πως λίγα λεπτά έμειναν, λίγα ακόμα για να ελευθερώσω τα δικά μου συναισθήματά. Γύρω μου φίλοι, όλοι μαζί και ο καθένας μόνος του. Πώς να χωρέσω έναν ολόκληρο χρόνο σε ταξίδι μιας ημέρας; Άραγε θα καταφέρω αυτή τη φορά να βγω σοφότερος, θα καταφέρω να γίνω καλύτερος; Και πριν το καταλάβω τρέχω ξανά μέσα στο σκοτάδι, στο τόσο γνώριμο και ζεστό σκοτάδι που σε ρουφάει με μιας και αλλάζει το φόβο σου σε δέος! Αυτή τη φορά είμαι πιο σίγουρος, είμαι πιο δυνατός, θα ξεπεράσω τη σιωπή της ψυχής μου και θα κολυμπήσω μέσα από το πέλαγος των σκέψεών μου. Και όταν θα ξημερώσει… Θα νιώθω κουρασμένος, τόσο άδειος μα συνάμα τόσο γεμάτος. Άραγε τι με ωθεί ακόμα; Πιο πολύ από την υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου, πιο πολύ από την οικογένειά μου που με περιμένει; Η ψυχή μου ξέρει να κρατάει καλά κρυμμένα τα μυστικά της! Θέλω να τρέξω όσο πιο γρήγορα μπορώ, καθώς όλα σε λίγο φτάνουν στο τέλος τους, όμως να μην τελειώσει ποτέ αυτό το ταξίδι. Ποιος μπορεί να πει τι είναι αυτό που θα κερδίσω όταν δίνω τη ψυχή μου, όχι όταν την πουλάω αλλά όταν την χαρίζω; Ίσως απλά πως έκανα τον κόσμο μου για λίγο καλύτερο…

Απέτυχα, λοιπόν, άλλη μια φορά να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν θα ξανατρέξω τον ROUT και παράλληλα δεν κατάφερα, όσες προσπάθειες και αν έκανα, να γράψω περισσότερα για τον αγώνα αυτό. Κάθε φορά που ξεκινούσα να γράφω, κολλούσα έπειτα από μερικές παραγράφους! Δεν μπορούσα να ταιριάξω τις λέξεις για να περιγράψω όλα όσα έζησα και είδα αυτή τη χρονιά. Ίσως γιατί είναι όλα τόσο έντονα ή ίσως επειδή βαθιά μέσα μου δεν θέλω να μοιραστώ τις αναμνήσεις αυτές και επιθυμώ να τις κρατήσω μυστικές.

Σας αφήνω, κάπου εδώ, να οραματίζεστε πως είστε και εσείς ισοβίτες της Ροδόπης και εγκληματείτε ξανά και ξανά! Μονάχα με σκοπό να οδηγηθείτε και πάλι στη φυλακή, μέσα σ’ αυτή τη φυλακή που αισθανόμαστε όλοι ελεύθεροι πραγματικά!

Αφιερωμένο στους συγκρατούμενους παρακάτω: (Η σειρά είναι τυχαία)

Στο φίλο Νίκο Βιαστικόπουλο και στην οικογένειά του που μ’ έφαγε τα αυτιά ότι θα με περάσει στο 157^ο χιλιόμετρο του αγώνα. Αναστασία βάλε μυαλό στον πατέρα σου!

Στη μικρή Ηλέκτρα, 10 μηνών, που μας πρόσφερε λακέρδα και τσίπουρο, χαμογελώντας, στο τσεκ μετά το Καϊκούλι. Το ωραιότερο χαμόγελο του αγώνα!

Στον φίλο διασώστη Χρήστο Νικολαΐδη που βρισκόταν στο τσεκ του Θεολόγου και με ρωτούσε για τη γιαγιά μου, επειδή τη γνωρίζει, και εγώ από τη θολούρα μου, έπειτα από 150 χιλιόμετρα, δεν καταλάβαινα τίποτα.

Στη φίλη Ντορίνα Συμπιλλίδου που μας ζητούσε μέσα στη νύχτα, στο τσεκ στο Τσατάκι, να γράψουμε στο λεύκωμά της έστω και μία λέξη. Δύσκολα μας έβαζες Ντορίνα!

Σε όλους αυτούς που συντρέξαμε παρέα, έστω και για λίγο, και μοιραστήκαμε τα νέα και τα προβλήματά μας σαν να είχαμε βγει για μπύρα: Παπάζογλου Παναγιώτης, Ντωνές Δημήτρης, Κοζανίτης Ντίνος, Μασούρας Χρήστος, Γκανασούλης Γιάννης, Maslova Tatiana καθώς και σε όλους όσους τρέξαμε παρέα τις προηγούμενες χρονιές.

Στο δίδυμο Καμαριανάκης Αντρέας – Καλπάκης Τάσος που λένε μετά από κάθε ROUT ότι δεν θα το πάνε παρέα αλλά καταλήγουν να τρέχουν μαζί για αρκετές δεκάδες χιλιόμετρα κάθε χρονιά. Σας πάω και τους δύο!

Στο φίλο Καμαριωτίδη Τάσο που με έστειλε να βρω, όταν μετακόμισα στην Πάτρα, τον άλλο φίλο Τρουπή Δημήτρη και να πάω από τον Άννα στον Καϊάφα ώστε έπειτα από τις προτροπές του δεύτερου να τρέξω τον πρώτο μου Rodopi Ultra Trail το 2011.

Στις φίλες Καρπούζα Βίκυ και Τερζή Άντζυ που με βοήθησαν πάρα πολύ με τις συμβουλές τους σχετικά με το πλάνο τροφοδοσίας μου καθώς και για την ψυχολογική στήριξη που μου έδωσαν!

Στην άλλη φίλη Αναγνωστοπούλου Βίκυ που μου δάνεισε τα μπατόν της και ανέβηκα πιο εύκολα τον Καπετάν Θεολόγο.

Σε όλους όσους μου έλεγαν «Μη ξεκινήσεις γρήγορα σαν την άλλη φορά, θα κάνεις @*&$#&^! όπως ο φίλος Γκερλές Γιάννης.

Στον Ρήγο Λάζαρο και τον Κατσάνο Χρήστο που ήταν εκεί όταν τερμάτισα, όχι μονάχα εγώ αλλά και όλοι οι υπόλοιποι, και μ’ αγκάλιασαν! Αλλά και στον τρίτο της παρέας που είμαι σίγουρος πως αν βρισκόταν εκεί θα με υποδεχόταν με τον ίδιο τρόπο και αυτός δεν είναι άλλος από τον Σπυριδόπουλο Ηλία. Μια ζεστή αγκαλιά σημαίνει πολλά εκείνη τη στιγμή!

Στους υπόλοιπους φίλους δρομείς που ήταν εκεί, έτρεξαν, έζησαν και έγιναν κομμάτι αυτής της μεγάλης οικογένειας.

Σε όλους τους εθελοντές που βοήθησαν, που μας υποδέχτηκαν στους σταθμούς, που γέμισαν τα παγούρια μας και μας ξεπροβόδισαν δίνοντάς μας κουράγιο!

Και σε ‘μένα ρε παιδιά, που ξεπατώθηκα όλη τη χρονιά για να βγάλω αυτά τα 164 μοναδικά χιλιόμετρα με το κεφάλι ψηλά! Μπορεί να μην είναι κάτι ιδιαίτερο σε σχέση με αυτά που έχουν καταφέρει άλλοι, όμως να μην παινέψουμε το σπίτι μας;

Για το τέλος κράτησα τη γυναίκα και τα παιδιά μου που με στήριξαν και με προετοίμασαν, με το δικό τους τρόπο πάντα, ώστε να καταφέρω να πετύχω όσα ήθελα. Με εσάς ξεκινούν και με εσάς τελειώνουν όλα. Σας αγαπώ!

Λεζπουρίδης Θεοχάρης.

Photo ©:Babis Giritziotis - GOexperience, Xinhua News Agency