Η κατάσταση μέσα στο λεωφορείο του Ορειβατικού Συλλόγου Δράμας, που μας μεταφέρει είναι εκρηκτική. Ο αρχικός ενθουσιασμός που επικρατούσε άλλαξε γρήγορα, όταν ύστερα από ένα γραφειοκρατικό κόλλημα, ο σέρβος τελωνιακός με περισσή υπεροψία, δεν μας επέτρεψε την διέλευση από το συνοριακό σημείο της Nis. Αναγκαστήκαμε να αλλάξουμε ρότα, να γυρίσουμε πίσω στη Σόφια και μέσω Σκοπίων, να διέλθουμε τη Σερβία, από άλλο σημείο εισόδου. Αυτό βέβαια σήμαινε επιπλέον 500 χιλιόμετρα και αρκετό χρόνο. Όλοι μας καταβάλουμε αρκετή προσπάθεια για να διατηρήσουμε την ψυχραιμία και την αισιοδοξία μας ότι τελικά θα προλάβουμε να είμαστε στη γραμμή εκκίνησης.

Παρασκευή πρωί, ξημερώματα, στις 06:00 πμ, φτάνουμε τελικά στο Umag, ύστερα από 30 ώρες ταξίδι. Μεγάλη η ταλαιπωρία και η κούραση αλλά και περισσή η αισιοδοξία μας .

Η ελληνική ομάδα αποτελείται από τους δρομείς: Θοδωρή Κοτόπουλο, Νίκο Μαγκίτση, Χάρη Λεζπουρίδη, Νίκο Κασμερίδη και Μιχάλη Παπαδόπουλο. Συνοδοί οι: Χατζηϊωάννου Τάκης με χρέη μάγειρα και οδηγού, Τσουκαλίδης Γιώργος οδηγός, Μελισσινός Στέλιος αρχηγός αποστολής, Μυστακίδης Γιάννης μασέρ, Ξανθόπουλος Σπύρος υπεύθυνος υποστήριξης και Πατούλογλου Αντώνης, Κουγιουμτζόγλου Θεόδωρος και Τσουκαλίδης Νίκος, συνοδοί.

Ξημέρωμα Παρασκευής πρωί στο Umag της Κροατίας, καθώς αρχίζει να χαράζει μια ηλιόλουστη μέρα , ύστερα από τη βροχή της νύχτας που πέρασε, με τα αηδόνια να μας υποδέχονται. Πέφτουμε κατάκοποι όλοι για ύπνο για να «ισιώσουμε» λίγο το κουρασμένο κορμί αλλά και να ξεκλέψουμε λίγες ώρες ύπνο.

Ξυπνάω το πρωί με τρεις ώρες ύπνο, κάνω ένα ντους και αρχίζω την προετοιμασία. Τι θα φορέσω, τι θα πάρω στο δρόμο, να ετοιμάσω το σακίδιο αλλαγής, φακούς, μπαταρίες και όλα τα σχετικά. Λίγο φαγητό και η ώρα περνά γρήγορα.

Πηγαίνουμε στο χώρο της γραμματείας για τον έλεγχο των σακιδίων και την παραλαβή των αριθμών συμμετοχής με κάποια βιασύνη γιατί στις 13:30 θα πρέπει να αναχωρήσουμε για το Labin, ένα άλλο γραφικό χωριό, που είναι και το μέρος εκκίνησης.

Ο χώρος τερματισμού αλλά και η γραμματεία της διοργάνωσης βρίσκονται στο Umag μια ήσυχη παραθαλάσσια πόλη, με πολλά αθλητικά πάρκα που προσφέρονται για πολλές αθλητικές δραστηριότητες. Αφού πήραμε τους αριθμούς και ολοκληρώσαμε τη διαδικασία ελέγχου, γίνονται οι τελευταίες συζητήσεις μεταξύ μας. Στη γραμματεία συναντάμε και τον άλλον έλληνα αθλητή από τη Λάρισα τον Δημήτρη Σηράκη με τον αδελφό του Γιώργο. Φεύγουμε όλοι για το Labin για την εκκίνηση, με το δικό μας λεωφορείο εκτός από τον Χάρη Λεζπουρίδη που φεύγει με το λεωφορείο της διοργάνωσης, ως ανταποκριτής του Advendure και του Νίκου Κασμερίδη που έχει αργήσει να φτάσει στη γραμματεία.

Άφιξη στο γραφικό Labin μετά από ταξίδι μιάμισης ώρας, καφεδάκι στη πλατεία του χωριού και περιμένουμε την άφιξη των λεωφορείων της διοργάνωσης. Σε λίγη ώρα φτάνουν τα λεωφορεία της διοργάνωσης και η πλατεία γεμίζει από πλήθος αθλητών. Πολλοί γνωριζόμαστε μεταξύ μας από άλλους αγώνες. Βλέπω τον βούλγαρο φίλο και γνωστό από το VFT Πηρίν Γκάλοφ με την παρέα του, τον πάντα χαμογελαστό Αλεξάντερ Ντομαζέτοβιτς από το Μαυροβούνιο και παλιό γνώριμο από τους αγώνες του Παρανεστίου με τη γυναίκα του. Φωτογραφίες, αγκαλιές, ευχές για καλό αγώνα και τερματισμό και ο αγώνας ξεκινά στις 16:00 ακριβώς.

Η διαδρομή περνά μέσα από τα στενά του γραφικού Labin, κατηφορίζοντας προς τη θάλασσα, χωρίς να εντοπίσω κάποιο σημείο ή συσκευή καταγραφής των διερχομένων αθλητών. Σε κάποιο σημείο πίσω από ένα θάμνο αντιλαμβάνομαι τον Θοδωρή Κοτόπουλο να κάνει διατάσεις το πόδι του. Στην ερώτηση μου «τι έχει», μου απαντά ότι «τον πονά ο μηρός του». Τον ενθαρρύνω να συνεχίσει με χαλαρότερο ρυθμό και να μην έχει το μυαλό του στον πόνο. Τον βλέπω να συνεχίζει και μετά από λίγο να με προσπερνά και να χάνεται. Η διαδρομή μέχρι το πρώτο σταθμό το Plomin είναι 17,7 χιλιόμετρα, παραθαλάσσια, κατηφορική στην αρχή, 350 μ αρνητικής υψομετρικής διαφοράς και μετά αρχίζει να ανηφορίζει ακολουθώντας πολύ χωματόδρομο και πολύ λίγο μονοπάτι με 450 θετικής υψομετρικής διαφοράς. Ο σταθμός του Plomin βρίσκεται σε παλιό κάστρο και κάνω 2:20 ώρες, ανηφορίζοντας ως εκεί, έχοντας μπροστά μου τον Λεζπουρίδη, Κοτόπουλο και Κασμερίδη και πίσω μου τον Μαγκίτση και Σηράκη. Εκεί συναντώ και την ομάδα υποστήριξης που επιβεβαιώνει την πιο πάνω κατάταξη. Χαιρετισμοί, αγκαλιές, φωτογραφίες, επευφημίες και συνεχίζω τον αγώνα. Κάνει αρκετή ζέστη.

Ο επόμενος σταθμός είναι το Bodaj το οποίο όμως δεν έχει πρόσβαση με αμάξι και έτσι δεν θα συναντηθούμε με την ομάδα υποστήριξης. Είναι στο 32 χιλιόμετρο. Η διαδρομή ανεβοκατεβαίνει συνεχώς, περνώντας από αραιή βλάστηση στα χαμηλά και δάση πεύκων στα ψηλότερα. Υπάρχει πυκνή και συνεχής σήμανση, με τα χαρακτηριστικά κόκκινα σημαιάκια της διοργάνωσης, αλλά τα μονοπάτια είναι αφημένα στην τύχη τους χωρίς καμιά φροντίδα της διοργάνωσης για έστω μερικό καθαρισμό. Είναι γεμάτα πέτρες και κλαδιά. Σε κάποιο σημείο ψηλά νυκτώνει και αναγκάζομαι μαζί με άλλους συναθλητές να ανάψουμε τους φακούς κεφαλής. Βαδίζουμε ή τρέχουμε πάνω σε κακοτράχαλο πεδίο με θέα τα φώτα των παραθαλάσσιων πόλεων και χωριών της Κροατίας. Κάνει κρύο και φυσάει, αλλά όλα είναι υπό έλεγχο. Υπάρχει καλή διάθεση και δεν αισθάνομαι καθόλου κουρασμένος. Μετά το Bodaj ακολουθεί ένα σκαμπανέβασμα με μια απότομη ανάβαση στα 1400 μ και μια απότομη κατάβαση μέχρι το Poclon που βρίσκεται στα 950 μ, όπου με περιμένει η ομάδα υποστήριξης. Πρώτον συναντάω, λίγο έξω από τον σταθμό τον Σπύρο Ξανθόπουλο, που με ενθαρρύνει και με φωτογραφίζει. Με οδηγεί στο σημείο που βρίσκεται η ομάδα υποστήριξης και οι οποίοι με υποδέχονται με μεγάλη χαρά. Ο μάγειρας μας ο Τάκης Χατζηϊωάννου έχει μαγειρέψει τραχανά με κοτόπουλο και είναι ότι καλύτερο για την περίσταση. Μου ρίχνουν μια κουβέρτα στην πλάτη για να με κρατά ζεστό, ο φίλος ο παλιός πρωταθλητής δισκοβολίας Γιάννης Μυστακίδης με κάνει μασάζ στα πόδια και την πλάτη. Ο στρατηγός ο Στέλιος Μελισιννός με ενημερώνει ότι εγκατέλειψε ο Alexander Domazetovich γιατί είχε στομαχικά προβλήματα. Οι υπόλοιποι μου αναπληρώνουν τα υγρά στα υδροδοχεία που πρέπει να έχω μαζί μου και ξεκινώ για τον επόμενο σταθμό. Με συνοδεύει ο Ξανθόπουλος για κάποια μέτρα λέγοντάς μου ότι θα συναντηθούμε τώρα στον κεντρικό σταθμό ανεφοδιασμού το Buzet, μετά από 46 χιλιόμετρα. Τρέχω για αρκετή ώρα χωματόδρομο, εντελώς μόνος στο φως του φεγγαρόφωτου. Ησυχία και ευκαιρία για λίγη ενδοσκόπηση. Αισθάνομαι χαρά, ικανοποίηση και ευγνωμοσύνη για όλα τα παιδιά της ομάδας υποστήριξης. Μας υποστηρίζουν όλους από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο, ακόμη και αυτούς που δεν είναι στην ομάδα μας, Αλλά και τους ξένους γνώριμους αθλητές από άλλους αγώνες. Ξενυχτάνε και αυτοί μαζί με εμάς, αισθάνονται τη χαρά της προσφοράς, μας ενθαρρύνουν και υπομένουν τις ταλαιπωρίες αγόγγυστα κάτω από όλες τις καιρικές συνθήκες. Πώς να μην αισθάνομαι ευγνωμοσύνη και αγάπη για όλους αυτούς.

Συνεχίζω. Διασχίζω πυκνό δάσος και ακούω το θόρυβο από τα δένδρα που λυγίζουν από την πίεση που δέχονται από τον αέρα που φυσά. Ακολουθεί σκληρή ανηφόρα που με οδηγεί ψηλά σε κεντρικό σταθμό τηλεπικοινωνιών. Φυσάει δυνατά και κάνει κρύο αλλά αντιμετωπίζω την κατάσταση πολύ καλά. Από το σημείο αυτό που πιστεύω ότι είναι και το ψηλότερο του αγώνα υπάρχει πολύ καλή θέα όλης της περιοχής. Έχει φεγγάρι, ο ουρανός είναι διαυγής και αυτό διευκολύνει την κατάσταση. Φτάνω στο Brgudag και ακριβώς το ξημέρωμα του Σαββάτου με βρίσκει στο Trstenik. Μπαίνω σε μια σκηνή όπου γίνεται η καταγραφή των αθλητών και κάθομαι σε μια καρέκλα για να ξεκουραστώ. Δίπλα μου είναι δύο αθλητές, ένας άνδρας και μια γυναίκα, που είναι τυλιγμένοι σε κουβέρτες και τουρτουρίζουν σε κατάσταση υποθερμίας. Αντιλαμβάνομαι κάποια στιγμή τον αρχηγό του Σταθμού να προφέρει το όνομα μου με άψογη ελληνική προφορά και να με ρωτά.

«έλληνας είσαι φίλε;»

«Εγώ ναι, εσύ! Πως και βρίσκεσαι εδώ;»

«είμαι παντρεμένος εδώ από το 1994. Πάρης λέγομαι!»

«χαίρω πολύ!»

Έρχεται κοντά μου, μου φέρνει ζεστή σούπα και μου γεμίζει τα υδροδοχεία με νερό. Με ρωτά αν θέλω κάτι, αν είμαι καλά και με ενημερώνει ότι πριν λίγο πέρασαν και οι άλλοι έλληνες. Τον ευχαριστώ για την περιποίηση και φεύγω από το σταθμό στο ξημέρωμα. Ανεβαίνω μια κορυφή και μετά παίρνω την απότομη πλαγιά που οδηγεί στον κεντρικό σταθμό ανεφοδιασμού του Buzet στα 89,3 χιλιόμετρα. Εκεί συναντώ τον πάντα πιστό φίλο και συνοδοιπόρο Σπύρο Ξανθόπουλο που έρχεται λίγο έξω από το χωριό για να με συναντήσει και να με εμψυχώσει! Τρέχουμε μαζί και μπαίνουμε στο κεντρικό σταθμό του Buzet που βρίσκεται στο χώρο του κλειστού γυμναστηρίου. Εκεί συναντώ και τα άλλα μέλη της αποστολής. Η χαρά μας είναι μεγάλη. Αγκαλιές, φιλιά και δέχομαι όλες τις περιποιήσεις που απλόχερα μου προσφέρουν. Αλλάζω ρούχα, τρώω την υπέροχη σούπα που ετοίμασε ο αγαπητός Τάκης Χατζηϊωάννου, δέχομαι το μασάζ του Γιάννη Μυστακίδη και ξαπλώνω σε στρώμα γυμναστικής για να κοιμηθώ λίγο. Χαλαρώνω και σε λίγο με ξυπνά ο στρατηγός Στέλιος Μελισσινός και μου υπενθυμίζει – όπως πάντα - ότι είναι ώρα να ξεβολευτώ και να ετοιμάζομαι για να φύγω. Η στάση διήρκεσε μια ώρα και όντως ήταν ώρα να αποχαιρετήσω τους φίλους μου και να φύγω από το Buzet.

Εδώ θα πρέπει να επισημάνω ότι τα ψηλότερα σημεία της διαδρομής του αγώνα βρίσκονται μέχρι το Buzet. Μετά από δω η διαδρομή κινείται σε πολύ χαμηλότερα υψόμετρα αλλά οι υψομετρικές διαφορές παραμένουν στο επίπεδο των 400 περίπου μέτρων. Έξω έχει ξημερώσει για τα καλά και κάνει αρκετή ζέστη. Η διαδρομή στην αρχή ακολουθεί τον ρου ποταμού και μέχρι τον επόμενο σταθμό του Hum είναι επίπεδη κι πάνω σε χωματόδρομο. Η ζέστη δεν μου επιτρέπει να τρέξω παρά τις φιλότιμες προσπάθειες μου. Βαδίζω και αυτό με εκνευρίζει. Ψάχνω να βρω νερό για να πλυθώ και να δροσιστώ αλλά μάταια. Το νερό στα ρυάκια είναι βρόμικο και ελάχιστο και δεν βρίσκω κάποια πηγή ή βρύση. Περνώ πολλές φορές την κοίτη των διαφόρων χειμάρρων που υπάρχουν. Με αυτό το ρυθμό φτάνω στο Hum, ύστερα από μικρή ανάβαση. Ο σταθμός ανεφοδιασμού είναι σε ένα παλιό κάστρο, το οποίο δέχεται πολλές επισκέψεις τουριστών. Μικρή στάση και ξεκινώ πάλι. Η διαδρομή ανεβοκατεβαίνει, περνά από αγροικίες, χωράφια και σε κάποια πλατεία χωριού, όπου βρίσκεται και το σημείο ελέγχου, με ενημερώνουν ότι υπάρχει σιντριβάνι με νερό. Πίνω νερό, δροσίζομαι και ξαναξεκινώ. Κάποιοι κάτοικοι με ρωτούν πόσα χιλιόμετρα τρέχω και από πού είμαι. Η ζέστη αυξάνει, η διαδρομή είναι επίπεδη και ακολουθεί για μεγάλο διάστημα χωματόδρομο. Η σκέψη μου έχει κολλήσει στο να βρω κάποια γούρνα στο ποτάμι που κυλά δίπλα μου και να βουτήξω ή να συναντήσω κάποια βρύση. Με αυτή την εμμονή συνεχίζω και μετά από δύο περίπου χιλιόμετρα αντιλαμβάνομαι ότι δεν βλέπω καθόλου σημάδια της διοργάνωσης.

Είμαι εκτός διαδρομής. Γυρίζω πίσω και προσπαθώ να συγκρατήσω τα νεύρα μου. Τώρα καταλαβαίνω κάποιους που χάνονται σε αγώνες αν και υπάρχει επαρκής και συνεχής σήμανση. Προφανώς γιατί η προσοχή τους δεν είναι συγκεντρωμένη. Γυρνώντας πίσω, βλέπω σε κάποια στροφή ότι η διαδρομή στρίβει αριστερά και ανηφορίζει. Μικρή στάση, πίνω νερό και αρχίζω την ανάβαση μέσα σε κουφόβραση. Με μικρές αυξομειώσεις η διαδρομή καταλήγει σε τεχνικό ποτιστικό φράγμα όπου και ο σταθμός της Butoniga. Ανεφοδιασμός και ακολουθώ καταπράσινη επίπεδη διαδρομή δίπλα σε ποτιστικό κανάλι. Ανάβαση σε μικρό οικισμό, απότομη κατηφόρα και προβάλλει απέναντι ο λόφος με τον παραδοσιακό οικισμό και το κάστρο του Motovun. Το Motovun είναι μια χαρακτηριστική καστροπολιτεία κτισμένο πάνω στον ομώνυμο λόφο, με καταπληκτική θέα όλης της γύρω περιοχής. Ο σταθμός ανεφοδιασμού βρίσκεται στο ψηλότερο σημείο του χωριού, μέσα στο κάστρο. Η διαδρομή περνά μέσα από τα πλακόστρωτα δρομάκια του χωριού, και από τα υπέροχα καφέ με τη εξαιρετική θέα. Φεύγοντας από το Motovun η διαδρομή κατηφορίζει και φιδογυρίζοντας τον λόφο, περνά τη γέφυρα του ποταμού και διασχίζει κάθετα τον κεντρικό δρόμο προς Riejeka. Συνεχίζει για κάποια χιλιόμετρα σε ευθεία μια πανέμορφη περιοχή που ονομάζεται Livade – πραγματικό λιβάδι – και μια πινακίδα μας πληροφορεί ότι βρισκόμαστε στην καρδιά της τρούφας και των μανιταριών. Η περιοχή είναι φημισμένη γι’ αυτό ακριβώς. Δεν είναι τυχαίο που και τα μετάλλια της διοργάνωσης έχουν ως σήμα τα μανιτάρια Στην συνέχεια αφήνοντας την άσφαλτο και τον κεντρικό δρόμο, η διαδρομή στρίβει δεξιά και αρχίζει μια επίπονη ανηφόρα μέχρι την κορυφή του λόφου για να ξανακατηφορίσει μέχρι τον σταθμό του Oprtalj. Εκεί με βρίσκει η νύχτα. Μικρή στάση, δύο ποτήρια σούπα και σοκολάτα και ανάβοντας τον φακό παίρνω το κατηφορικό μονοπάτι για τον επόμενο σταθμό του Groznjan.

O τερματισμός όλο και πλησιάζει. Μέχρι το Groznjan μια ανηφόρα 400 μ περίπου και μικρή κατάβαση. Ο σταθμός βρίσκεται σε παλιό κάστρο και πλέον το γκρουπάκι που έχουμε σχηματίσει με άλλους αθλητές εδώ και ώρα, παραμένει το ίδιο, φθάνοντας μαζί στους τελευταίους σταθμούς. Κάποια ομάδα κροατών, ένας βέλγος, ένας γάλλος κι εγώ. Φεύγοντας από τον σταθμό του Groznjan ακολουθώ τον γάλλο που έχει γρήγορο ρυθμό και τρέχουμε πάνω σε λιθόστρωτο κατηφορικό δρόμο. Αντιλαμβάνομαι ότι νυστάζω πολύ. Κλείνουν τα μάτια μου και θέλω να κοιμηθώ. Δεν θα ήταν υπερβολή να πω ότι κάποιες στιγμές κοιμάμαι όρθιος. Καταβάλλοντας μεγάλη προσπάθεια να κρατηθώ ξύπνιος, φτάνω στο σταθμό του Buje. Το Buje είναι μια μεγάλη πόλη πριν τον τερματισμό και ο σταθμός ανεφοδιασμού βρίσκεται μέσα σε αίθουσα κινηματογράφου. Λίγη τροφή και με χωρίζουν μόλις 13 χιλιόμετρα – σύμφωνα με τη διοργάνωση - από το Umag. Υπάρχει μόνο κατηφόρα και η προηγούμενη υπνηλία έχει αντικατασταθεί από μια έντονη επιθυμία να τερματίσω. Ξεκινώ να τρέχω σιγά – σιγά και όσο κατηφορίζω τόσο αυξάνω και την ταχύτητα μου. Περνώ τον βέλγο και τον γάλλο οι οποίοι δεν έχουν δυνάμεις να με ακολουθήσουν.

Τρέχω μέσα σε χωράφια. Περνώ συνέχεια αθλητές οι οποίοι με κοιτούν απορημένοι που βρίσκω το κουράγιο και τρέχω, μετά από τόσα χιλιόμετρα και τέτοια ώρα, κοντά μία το πρωί. Όσο πλησιάζω στον τερματισμό τόσο η τρέλα μου να τερματίσω γίνεται εντονότερη. Το Umag όμως αργεί. Κάποια στιγμή βλέπω τον ορίζοντα να κοκκινίζει και αισθάνομαι χαρά γιατί σκέφτομαι ότι είναι τα φώτα του τερματισμού. Τηλεφωνώ – όπως πάντα – στον Ξανθόπουλο και του λέω ότι σε λίγο πλησιάζω στο τερματισμό. Δεν το πιστεύει και κινητοποιείται όλη η ομάδα για να κατέβουν στο σημείο τερματισμού και να με υποδεχτούν. Ξαφνικά εκεί που νομίζω ότι φτάνω στον τερματισμό, η διαδρομή αλλάζει κατεύθυνση και τα φώτα χάνονται. Ψυχραιμία και υπομονή, κάπου εδώ κοντά θα είναι το Umag, δεν μπορεί, μην σταματάς συνέχισε. Και όντως σε λίγα λεπτά, αρκετά μακριά , προβάλλουν τα φώτα του λιμανιού του Umag. Φαίνονται ξεκάθαρα. Τρέχω – τρέχω σαν τρελός. Αισθάνομαι υπέροχα με την βραδινή υγρασία πουμε κρατά ξύπνιο και σε εγρήγορση. Προσπερνώ ακόμη δύο αθλητές, και σε λίγο μπαίνω στην πόλη του Umag.

Είναι 2:30 το πρωί της Κυριακής. Έρημοι δρόμοι. Τρέχω. Σε λίγα λεπτά φτάνω στο λιμάνι και στο σημείο τερματισμού. Με υποδέχεται πρώτος ο Γιώργος Τσουκαλίδης που τρέχει μαζί μου μαζί με τη γαλανόλευκη. Περνάμε μαζί τη γραμμή τερματισμού και με τους υπόλοιπους γινόμαστε μια αγκαλιά. Το χρονόμετρο έγραψε 34:54:11. Φωτογραφίες, συγχαρητήρια από τον τεχνικό διευθυντή και όλοι μαζί γυρίζουμε στα δωμάτια για λίγη ξεκούραση. Γυρίσουμε το πρωί στο ίδιο σημείο για να υποδεχτούμε τον άλλον της παρέας τον Νίκο Μαγκίτση, ο οποίος μετά από μια συγκλονιστική προσπάθεια τερμάτισε το πρωί της Κυριακής.

Ακολούθησε στις 13:00 η τελετή απονομής των βραβείων και μάλιστα εκεί η ελληνική ομάδα είχε την χαρά να πανηγυρίσει την νίκη στην κατηγορία των 42 χιλιομέτρων του Γιώργου Συράκη.

Οι επιδόσεις των ελλήνων αθλητών στον αγώνα των 100 μιλίων έχει ως εξής:
1. Κασμερίδης Νίκος – χρόνος 32:18:59, γενική κατάταξη 94ος
2. Κοτόπουλος Θεόδωρος – χρόνος 32:18:50, γενική κατάταξη 93ος
3. Λεζπουρίδης Θεοχάρης – χρόνος 24:35:07, γενική κατάταξη 20ος
4. Μαγγίτσης Νίκος – χρόνος 43:32:15, γενική κατάταξη 177ος
5. Παπαδόπουλος Μιχάλης – χρόνος 34:54:12, γενική κατάταξη 119ος
6. Συράκης Δημήτριος – χρόνος 42:00:17, γενική κατάταξη 172ος

Ακολούθησε γεύμα για τους αθλητές σε ξενοδοχείο του Umag.

Άλλη μια διοργάνωση τελείωσε. Βλέποντας τα πράγματα πιο αποστασιοποιημένα θα συνόψιζα στα εξής:

• Η διοργάνωση ISTRIA 100 miles περιλαμβάνει 5 αγώνες: 170, 110, 69, 42 και 5 χιλιομέτρων
• Διεξάγεται σε μια όμορφη περιοχή
• Τα μονοπάτια είναι παντελώς ακαθάριστα 
• Υπάρχουν μεγάλα κομμάτια χωματόδρομου
• Η σηματοδότηση είναι πυκνή και επαρκής με τη διαφορά ότι πολλά σημαιάκια με τα αντανακλαστικά τοποθετήθηκαν πριν μέρες και το χόρτο που φύτρωσε κάλυψε πολλά από αυτά με αποτέλεσμα το βράδυ να θέλει ιδιαίτερη προσοχή
• Η καταγραφή των αθλητών στους σταθμούς και τα σημεία ελέγχου δεν γίνεται ηλεκτρονικά αλλά χειρόγραφα
• Η τροφοδοσία επαρκής αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο
• Φιλότιμη και ενθαρρυντική η παρουσία των εθελοντών
• Απουσία του τοπικού πληθυσμού
• Επίσης η καταγραφή της διαδρομής έχει αποκλίσεις από την πραγματικότητα. Πιστεύω ότι είναι πολύ μεγαλύτερη από ότι η επίσημη καταγεγραμένη.