Μετά από 71Κ στο βουνό των Θεών και +5.550m θετικής υψομετρικής, πρώτος στη γραμμή του τερματισμού έφτασε ο Στέλιος Πετρούτσος με επίδοση 10.56.05. Μετά την Κορομηλιά μπήκε επικεφαλής της κούρσας και κράτησε τη νίκη μέχρι το τέλος. Εξαιρετική εμφάνιση και δεύτερη θέση για τον Παναγιώτη Παναγιωτόπουλο με χρόνο 11.02.37. Στην τρίτη θέση με το πολύ καλό 11.18.26 ο Ακάκιος Τζαβαχάτζε.

Είναι πλέον σε όλους γνωστή η διοργάνωση του Olympus Marathon, αφού αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους σταθμούς για κάποιον που ασχολείται με το ορεινό τρέξιμο. Διανύοντας μάλιστα το 18^ο έτος της ηλικίας του, ο αγώνας αυτός έχει εδραιωθεί στην συνείδηση των δρομέων, είτε αυτών που κάνουν τα πρώτα τους βήματα, είτε των δρομέων που ανήκουν στην κατηγορία των ‘ελίτ’ και καταφτάνουν κάθε τελευταίο Σαββατοκύριακο του Ιουνίου στο Λιτόχωρο για να συναγωνιστούν κορυφαία ονόματα του χώρου. Μάλιστα τα τελευταία χρόνια δεν λείπουν και οι διεθνείς συμμετοχές, οι οποίες προσδίδουν μεγαλύτερη αίγλη στην ήδη εκτοξευμένη δημοτικότητα του αγώνα. Επειδή όμως ο Oympus marathon είναι πασίγνωστος και ως εκ τούτου ‘πολυτρεγμένος’ και πολυσυζητημένος αγώνας, είπαμε σαν Advendure να δούμε "από μέσα" φέτος με τον μεγάλο του αλλά νέο σε ηλικία αδερφό, τον Olympus Ultra. Ακούγεται οξύμωρο, το ξέρω, αλλά είναι μεγάλος και νέος, αφού από την μία έχει μήκος 71χλμ (+5500μ) και από την άλλη είναι νέος αφού έχει μόλις 3 χρόνια ζωής.   

“Ο κόσμος είναι ακόμη πλούσιος και άγνωστος και αξίζει περισσότερο να χαθούμε παρά να κατοικήσουμε ανάπηροι και φαρμακεροί. Η ίδια μας η ρώμη μας σπρώχνει προς τις μακρινές θάλασσες, προς το σημείο όπου όλοι οι ήλιοι μέχρι τώρα έχουν δύσει. Ξέρουμε πως υπάρχει ένας νέος κόσμος” - Friedrich Nietzsche. 29ο χιλιόμετρο της διαδρομής, σταθμός Κρεβάτια, όριο πόρτας 8 ώρες. Eμείς τον αντικρίζουμε στις 7 ώρες ακριβώς. Ένα Θείο ποτάμι ρέει ξαφνικά μπροστά μας διασχίζοντας το σκληρό ανάγλυφο τοπίο του Όλυμπου. Mοιάζει με υγρό γυμνό γυναικείο κορμί, που σαν κύμα σε τραβά κοντά του, μετατρέποντας σε από κινούμενο βράχο σε καυτή άμμο που το πλαισιώνει.

Τελευταία φορά που είχα σταθεί σε αυτή την γραμμή εκκίνησης, δίπλα σε αυτόν τον πανέμορφο αρχαιολογικό χώρο, ήταν αρκετά χρόνια πριν. Πολύ διαφορετικά τότε. Εκατοντάδες κόσμος, μουσική στη διαπασών, λεωφορεία άδειαζαν δρομείς κατά βούληση, ζέσταμα, ανοίγματα, η ατμόσφαιρα τεταμένη, οι στροφές ανεβασμένες. Τώρα εδώ, στο πυκνό σκοτάδι, τα πράγματα ήταν αλλιώς. Ήταν ακριβώς όπως «πρέπει να είναι» σε έναν αγώνα “ultra”. Υποβλητικότητα, ηρεμία, χαιρετισμοί σε όλους με τα μικρά μας ονόματα. Το «δημιουργικό άγχος» χαραγμένο στο πρόσωπο όλων. Κανείς δεν έκανε ζέσταμα, κανείς δεν έκανε ανοίγματα. Είχαμε όλον τον χρόνο μπροστά μας να ζεσταθούμε πριν πνιγούμε στην θερμή αγκαλιά του μυθικού βουνού που μας περίμενε καρτερικά…