Οι πραγματικοί εμπνευστές ήταν δύο λοχαγοί της Ορεινής Ταξιαρχίας 10, ο ένας εκ των οποίων ήταν ο μελλοντικός ομοσπονδιακός σύμβουλος, Roger Bonvin. Ο στόχος ήταν για τα στρατεύματα να αποδείξουν την επιχειρησιακή ικανότητα τους στο πλαίσιο μιας ομάδας η οποία θα ανταγωνίζεται η μια την άλλη. Για το σκοπό αυτό, οι εμπνευστές επέλεξαν μια θρυλική πορεία, την ήδη περίφημη «Haute Route» που οδηγεί από το Zermatt στο Verbier. Η διαδρομή αυτή, η οποία ολοκληρωνότανε συνήθως σε τέσσερις ημέρες, θα έπρεπε να καλυφθεί σε μια μόνο μέρα. Ο πρώτος αγώνας πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του 1943 και η «Patrouille des Glaciers» έγινε πραγματικότητα. 

Δυστυχώς, η τρίτη κούρσα την άνοιξη του 1949 σημαδεύτηκε από ένα τραγικό ατύχημα. Στο δρόμο τους από την Arolla στο Verbier, μια στρατιωτική ομάδα έπεσε σε μια ρωγμή «κρεβάς» στο παγετώνα Mont Mine. Μετά από οκτώ ημέρες βρέθηκαν τα σώματά τους και ανασύρθηκαν. Ένα γεγονός που είχε ξεκινήσει με τόσο ενθουσιασμό ήρθε στο τέλος του. Το σοκ κάθισε βαθιά στις ορεινές περιοχές και το Ομοσπονδιακό Στρατιωτικό Τμήμα απαγόρευσε οποιοδήποτε περαιτέρω αγώνα.

Όμως ο μύθος του PDG, έζησε και πέρασε από πατέρα σε γιο. Από αυτές τις μνήμες, μια επιθυμία υπήρχε μόνο να επαναληφθεί. Το 1983, ο Πτέραρχος Roger Mabillard, επικεφαλής της εκπαίδευσης στις Ελβετικές Ένοπλες Δυνάμεις, εξέφρασε την επιθυμία και ο αγώνας πήρε ξανά σάρκα και οστά. Ένας ένθερμος υποστηρικτής των αγώνων αντοχής στις ένοπλες δυνάμεις, εξουσιοδότησε την PDG να αναβιώσει ξανά και έδωσε εντολή στο διοικητή της Ορεινής Μεραρχίας 10, για την διοργάνωση του αγώνα.

Τη νύχτα της 5ης προς 6η Απριλίου 1984, η εκδήλωση άρχισε και πάλι. Περίπου 190 ομάδες που αποτελούνται από τρία μέλη ξεκίνησαν τον αγώνα από το Zermatt στην Arolla και τερματισμό στο Verbier.

Έγιναν οι μέγιστες προσπάθειες από την διοίκηση ώστε να εγγυηθούν την ασφάλεια των συμμετεχόντων σε όλα τα σημεία των Άλπεων από όπου περνούσε ο αγώνας. Αυτή ήταν και η εντολή του διοικητή των Ελβετικών Ενόπλων Δυνάμεων ώστε να εφαρμοστούν τα μέγιστα για την ασφάλεια των ομάδων.

Από τότε το PDG έχει ζήσει μοναδικές στιγμές. Το ενδιαφέρον σε αυτό το μοναδικό στρατιωτικό συμβάν ήρθε να ενισχύσει τον ανταγωνισμό το 2006, ο αριθμός των ομάδων που υπέβαλαν αίτηση για να συμμετάσχουν ήταν τόσο υψηλό που αποφάσισε για πρώτη φορά η διοργάνωση να κάνει δύο ξεχωριστές εκδηλώσεις από το Zermatt - Arolla – Verbier, 53km / +3994m, -4090m και Arolla – Verbier, 26km / +1881m, -2341m με ένα μέγιστο αριθμό 1.400 ομάδων.

Το ταξίδι της ελληνικής περιπόλου δεν ξεκίνησε στις 19/4 και ώρα 22:45μμ στο πανέμορφο Zermatt αλλά έχει ήδη κατορθώσει να τερματίσει το χειμώνα του 2015 τον πιο απαιτητικό αγώνα μέρος του Grande Course και της παγκόσμιας ομοσπονδίας ορειβατικού σκι ISMF, το ΧΧ Trofeo Mezzalama, που διεξαγόταν στις Ιταλικές Άλπεις. Ο αγώνας λάμβανε χώρα κατά μήκος μιας διαδρομής από κορυφές που ξεπερνούσαν τα 4.000m. και μας έδινε το πλεονέκτημα προηγούμενης εμπειρίας.

Η ελληνική ομάδα Fifth Element Team Hellas – PDG 2016, αποτελούμενη από τον Μωϋσίδη Ηρακλή, Μποτέλη Λάζαρο και Σταθόπουλο Γιάννη, όλα αυτά τα χρόνια δεμένοι με δεσμούς φιλίας, συνεργασίας και αποφασιστικότητας, βρίσκεται ξανά στις Ελβετικές Άλπεις. Αυτή την φορά η ομάδα θα πρέπει να διασχίσει 53km παγετώνα και να ανέβει και να κατέβει +3994m, -4090m μέσα στον πιο εφικτό χρόνο.

Οι τεχνικές δυσκολίες του αγώνα και οι δοκιμασίες που πρέπει να αντιμετωπίσει η ομάδα είναι πάρα πολλές. Ο καιρός είναι ο μόνος σύμμαχος, αφού η πρόβλεψη για το βράδυ της εκκίνησης είναι, ξαστεριά με πανσέληνο και άπνοια, (5km αέρα με -15C στα 3.500m) και κατά την διάρκεια της μέρας λαμπερό ήλιο.

Το ηθικό μας είναι πάρα πολύ καλό είμαι ευτυχής που βρίσκομαι εδώ και θα έχω την δυνατότητα να μπω στην εκκίνηση με τους δυο αγαπημένους μου φίλους μου γιατί ένας ξαφνικός τραυματισμός και το κόψιμο ενός τένοντα στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού μου θα μου στοίχιζε αυτή την ευκαιρία. Οι γιατροί μου έδιναν ενάμιση μηνά να βγάλω τον νάρθηκα και να φορέσω παπούτσι για περπάτημα αλλά σε 25 μέρες βρίσκομαι εδώ και είμαι με την ομάδα μου και όλα ξεχνιούνται.

Σημαντικό μέρος του αγώνα είναι ο τεχνικός έλεγχος των υλικών. Πραγματοποιείται κάτω από αυστηρούς στρατιωτικούς κανόνες και όλες οι ομάδες πρέπει να ελεγχθούν μεθοδικά και να μαρκαριστούν ώστε να πληρούν τις προϋποθέσεις για ένα καλό και ασφαλές τερματισμό.

Αν εξαιρέσεις το πόδι μου και μια μικρή ίωση του Γιάννη όλα θα πάνε καλά. Η τεχνική ενημέρωση είναι μέρος της γιορτής αφού γίνεται με πολλές επισημότητες από τον αρχηγό στρατού της Ελβετίας μέχρι το καλωσόρισμα του υπουργού τουρισμού και άλλων επισήμων, αλλά το πιο σημαντικότερο η ευλογία του καθολικού Ιερέα αφού πραγματοποιείται στη εκκλησία του Zermatt.

Μας περιμένει πολύ καλή ξεκούραση και φαγητό αφού το ξενοδοχείο της διοργάνωσης έχει όλες τις ανέσεις. Η αναμονή μέχρι το βράδυ που θα βρεθούμε στην γραμμή εκκίνησης δεν είναι και ότι καλύτερο αφού μας χωρίζουν αρκετές ώρες ακόμα.

Την μέρα εκείνη περιπολούν τρία ελικόπτερα του στρατού για οτιδήποτε συμβεί, αλλά πέρα από αυτό έχουν συμβάλει στην μεγάλη προσπάθεια μεταφέροντας τόνους από εξοπλισμό ώστε να στηθεί ο αγώνας και να είναι όλα έτοιμα.

Την ημέρα αυτή πάνω από 1000 στρατιώτες βρίσκονται σε επιφυλακή, διανυκτερεύουν στους σταθμούς και περιμένουν την άφιξη μας, μερικοί σταθμοί μοιάζουν με μικρά χωριά, είναι τόσο καλά εξοπλισμένοι που σε περίπτωση κακοκαιρίας μπορούν να φιλοξενήσουν αρκετούς αθλητές.

Άλλη μια βασική προϋπόθεση του αγώνα είναι η ασφάλιση της διαδρομής. Τρέχουμε πάνω σε παγετώνα και δεξιά και αριστερά μας έχουμε τεράστιες ορθοπλαγιές που ξεπερνούν τα 4000μ. Ο κίνδυνος από χιονοστιβάδες είναι πολύ μεγάλος. Πριν μια μέρα μάθαμε πως μια αθλήτρια του extreme snowboard, (Estelle Balet) σκοτώθηκε από χιονοστιβάδα στο Verbier. Για αυτή την αποστολή επιστρατεύονται όλοι οι οδηγοί της κοιλάδας και τοποθετούν εκρηκτικά σε ευάλωτα σημεία έτσι ώστε να ασφαλιστεί η διαδρομή.

Το μεγάλο πλήθος που είναι συγκεντρωμένο και η παρουσία του Κώστα στην εκκίνηση είναι σημαντική, όλα είναι έτοιμα και ανάμεσα στο πλήθος κόσμου η Ελληνική ομάδα. Αντίστροφη μέτρηση και φύγαμε. Για τα πρώτα 6km τρέχουμε με αθλητικά παπούτσια σε στεγνό μονοπάτι. Πλησιάζουμε στο σταθμό Stafel - 2180 m., γρήγορη αλλαγή και φοράμε μπότες και πέδιλα.

Μπαίνουμε σε δυο σειρές, ένα πλήθος φακών έχει φωτίσει όλη την διαδρομή, όπου και να κοιτάξεις αυτό το φωτεινό μεγάλο φίδι δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος.
Το φως του φεγγαριού μας συντροφεύει και όλα γίνονται πιο ξεκάθαρα και φωτεινά, είμαστε ακριβώς κάτω από το Matterhorn 4.478m και την βόρεια ορθοπλαγιά.

Όλα θα πρέπει τώρα να γίνουν με ακρίβεια, αργά και σταθερά μπαίνουμε πλέον καλά μέσα στην νύχτα. Η προσπάθεια τώρα έχει πολλές ενεργειακές απώλειες στο σώμα, αν και άπνοια το κρύο όλο το βράδυ σε τέτοιο υψόμετρο είναι τσουχτερό, -15, όσο πιο καλά είμαστε μονωμένοι από το κρύο τόσο τα ενεργειακά αποθέματα του οργανισμού θα έχουν διάρκεια στο χρόνο, αν και λίγο χαμηλά ακόμα η απόφαση μας να ντυθούμε καλά με τα Primaloft® ήταν πολύ σωστή.

Σε λίγο θα περάσουμε το πρώτο σκαλοπάτι του αγώνα το Col de Bertol - 3268 m, είμαστε υποχρεωτικά δεμένοι με το σχοινί αφού διασχίζουμε παγετώνα.
Η πρώτη μας κατάβαση με φακούς είναι πάρα πολύ καλή, είμαστε συντονισμένοι και δεν αντιμετωπίζουμε κάποιο πρόβλημα, όλα πάνε καλά και το διασκεδάζουμε. Στην κατάβαση θέλει πολύ προσοχή, πάρα πολλές ομάδες σε προσπερνούν βιαστικά και επικρατεί μια ένταση. Όσοι φίλοι έχουν τρέξει σε αντίστοιχους αγώνες γνωρίζουν τι εννοώ.  Δυστυχώς μια τέτοια στιγμή ήρθε πριν το ξημέρωμα και πολύ κοντά στην Arolla, είναι το πιο σημαντικό σημείο, βρίσκεται ο κεντρικός σταθμός και το όριο του αγώνα που είναι 6:30 το πρωί.

Μια ομάδα εμβολίζει τον Λάζαρο και χάνει το ένα πέδιλο, αυτό με την φόρα που έχει παίρνει το κατήφορο κάνει ένα άλμα και για καλή του τύχη καρφώνεται καμία διακοσαριά μέτρα πιο κάτω. Ήταν τυχερός γιατί ένας φαντάρος τον βοήθησε και μπήκε ξανά στον αγώνα η καθυστέρηση όμως ήταν πολύ μεγάλη.

Εγώ και ο Γιάννης τον περιμένουμε και ξανά η ομάδα ενωμένη μπήκε στον αγώνα ώστε να προλάβουμε το όριο στον μεγάλο σταθμό. Φτάνουμε επιτέλους στις 5:24 στην Arolla, όλα πήγαν καλά και είμαστε μια ώρα μπροστά από το όριο του αγώνα.

Εδώ πρέπει η ομάδα να ανακτήσει δυνάμεις γιατί τα δύσκολα τώρα ξεκινούν, έχουμε 30km μπροστά μας με πολύ τεχνικά περάσματα και δύσκολες καταβάσεις. Η κούραση τώρα είναι πιο έντονη, φεύγοντας από την Arolla ανηφορίζουμε μέσα σε πίστα χιονοδρομικού με πολύ έντονη κλίση, αυτό που μας ταλαιπωρεί, όλους δηλαδή, είναι η παγωμένη πίστα, «γυαλί», ότι πιο απαιτητικό μπορείς να συναντήσεις, διότι δεν πιάνουν οι φώκιες.

Έχοντας αυτό το πρόβλημα ξαφνικά βλέπουμε ένα πλήθος από αθλητές να μας προσπερνούν, ήταν η εκκίνηση του μικρού αγώνα (Arolla – Verbier, 26km / +1881m, -2341m), μια πάρα πολύ καλή επιλογή για οποίον θέλει να ζήσει αυτή την γιορτή του ορειβατικού σκι και να αποκτήσει εμπειρία για το μέλλον. Το φως της ημέρας μας έχει βρει για τα καλά και οι κορφές δεξιά και αριστερά μας χαμογελούν με το πρώτο φως του ήλιου.

Η κούραση χτύπα και το σχοινάκι σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η μονή λύση, υπάρχουν περιπτώσεις που μπορεί κάποιος από την ομάδα να νιώσει εξάντληση και ο σύντροφος του νιώθει καλύτερα, δένονται μεταξύ τους με ένα μικρό σχοινάκι και ο ένας τραβά τον άλλο, με αυτό τον τρόπο η ομάδα δεν σταματά και είσαι ξανά στη ροή του αγώνα.

Πλησιάζουμε στο σταθμό που διαχωρίζονται ο μεγάλος με τον μικρό αγώνα και θα πρέπει να ανέβουμε και να κατεβούμε το φημισμένο τεχνικό πέρασμα Col de Riedmatten - 2919 m.

Ένα στενό κάθετο πέρασμα σε μια απότομη ορθοπλαγιά, δυο πολύ στενά λούκια σφαλισμένα με σταθερά χοντρά σχοινιά και με αλυσίδες σε όλο το μήκος τους. Το δύσκολο δεν είναι το πέρασμα αλλά αυτό που ακολουθεί. Ανεβαίνουμε με ασφάλεια και κατεβαίνουμε προσέχτηκα, όταν αφήσεις όμως τα σχοινιά το λούκι ανοίγει πολύ αλλά η κλίση παραμένει πολύ μεγάλη, 50ο το λιγότερο. Το φρέσκο χιόνι δεν μπορεί να συγκρατηθεί λόγω της κλίσης και από κάτω είναι μόνο πάγος, η κατάβαση είναι πολύ επικίνδυνη. Έτσι και γλιστρήσεις δεν υπάρχει επιστροφή.

Στην παγωμένη κάθετη πλαγιά οι περισσότεροι αθλητές κατεβαίνουν ντεραπαζ μια τεχνική που εφαρμόζεται για πιο ασφαλή κατάβαση σε τέτοιές περιπτώσεις. Μετά την μεγάλη κατάβαση του Col de Riedmatten τα πράγματα γίνονται πιο ομαλά, πρέπει να διασχίσουμε κατά μήκος την τεράστια παγωμένη λίμνη, Lac des Dix. Η απόσταση είναι τεράστια και ο καυτός ήλιος και η αντανάκλαση του λευκού μας γονατίζει, ο ρυθμός μας είναι πολύ αργός, μέχρι το La Barma - 2458 m., χρειαστήκαμε τουλάχιστο 1h ώρα για να φτάσουμε. Μεγάλος κεντρικός σταθμός αλλά μεγάλη και η κούραση, η απόφαση μας για να ξανά μπούμε σε ρυθμό πολύ δύσκολη.

Έχουμε ανάβαση, +700 υψομετρική διαφοράς μέχρι το πέρασμα Rosablanche - 3160 m, ένα ακόμα δύσκολο λούκι που όσο το πλησιάζουμε βλέπουμε το πόσο μεγάλο είναι. Το πλήθος στην έξοδο του λουκιού είναι πολύ θερμό, « go go GRÈCE ».

Από αυτή την στιγμή πλέον είναι όλα πιο ξεκάθαρα, περάσαμε και το προτελευταίο εμπόδιο του αγώνα και πάμε με πολύ ανεβασμένο ηθικό προς το τελευταίο και πιο μικρό πέρασμα το Col de la Chaux - 2940 m.

Στο τελευταίο πέρασμα είναι στημένη ολόκληρη γιορτή και αυτό που κάνει πολύ σημαντικό τον αγώνα είναι ο κόσμος που παρακολουθεί και βρίσκεται σε όλο το μήκος της διαδρομής. Εμψυχώνουν τους αθλητές, ζητωκραυγάζουν για την προσπάθεια τους και τους δίνουν κουράγιο.

Το παράξενο παραδοσιακό μουσικό όργανο, το κόρνο των Άλπεων σηματοδοτεί την τελευταία μεγάλη κατάβαση προς το Verbier και τον τερματισμό του αγώνα. Ρωτάμε έναν φαντάρο και μας λέει ότι θέλουμε τουλάχιστο 20΄λεπτα κατάβασης. Από κάποιο σημείο και μετά η κατάβαση γίνεται μέσα στην πίστα του χιονοδρομικού και στην τελευταία στροφή μια γνώριμη φυσιογνωμία, ο Κώστας, που με μεγάλη υπομονή περιμένει να μας υποδεχτεί. Διασχίσαμε σχεδόν όλο το χωριό πριν περάσουμε την αψίδα τερματισμού « Αrrivée patrouille !! » και ακούσουμε τα ονόματα μας και την λέξη, bravo GRÈCE.

Ήταν το μεγαλύτερο συναίσθημα και πως η περίπολος των παγετώνων ήταν πραγματικά ένας άθλος για την εποχή που πραγματοποιούταν, για εμάς μέσα μας βαθιά χαραγμένη θα μείνει να μας θυμίζει πόσο σημαντική είναι η φιλία, η συνεργασία και η αποφασιστικότητα και πιο πολύ για τον Λάζαρο που είχε άλλες δυο προσπάθειες στο παρελθόν, η εξιλέωση.