Ο Δημήτρης Μπουραζάνης, γνωστός από παλιότερα στο κοινό της ελληνικής ορειβασίας, είναι πλέον και ένα από τα κορυφαία ονόματα στον αντίστοιχο του αλεξίπτωτου πλαγιάς, καθώς πρωταγωνιστεί και στο σχετικά νέο γι αυτόν χώρο. Οι διοργανωτές του X-Alps επέλεξαν το Δημήτρη ανάμεσα σε πολλούς ακόμα υποψήφιους χάρη στις ικανότητες και την εμπειρία του, γεγονός που εξαρχής τον κατατάσσει στην ελίτ του ακραίου αυτού αθλητικού χώρου. Το Α-Ζ θα έχει την τιμή να παρακολουθήσει από κοντά (αποκλειστικά και καθημερινά) την προσπάθειά του στις Άλπεις. Σε μια τηλεφωνική επικοινωνία λίγο πριν αναχωρήσει για την Αυστρία, μίλησε μαζί του για αυτό τον πρωτότυπο και σίγουρα σκληρό αγώνα.

Αdventure Ζone : Πώς προέκυψε Δημήτρη η δική σου συμμετοχή στο X-Alps?

Δημήτρης Μπουραζάνης : Καταρχήν ο αγώνας αυτός δεν είναι αγώνας στον οποίο εκπροσωπούνται εθνικές ομάδες κλπ, είναι ανοιχτός αγώνας για ανθρώπους που ασχολούνται με το αλεξίπτωτο πλαγιάς και ταυτόχρονα έχουν –έτσι λέει ο οργανωτής- και ορειβατικό υπόβαθρο. Μάλιστα στις αιτήσεις που ζητούνται από τους υποψήφιους συμμετέχοντες, πέρα από το ότι ζητείται να τους αναφερθεί το παρελθόν των αθλητών σαν πιλότων, δίνεται μεγάλη σημασία στο κομμάτι της ορειβατικής εμπειρίας, μιας και πετώντας πάνω από τις Άλπεις μπορεί να χρειαστεί να προσγειωθείς –το 2003 δεν έτυχε αλλά πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο- πάνω σε παγετώνες, σε δύσβατες γενικά περιοχές και υποτίθεται ότι πρέπει να μπορείς να κινηθείς εκεί. Τώρα, πώς προέκυψε η δική μου, πέρα από το ορειβατικό κομμάτι –ξέρετε λίγο πολύ τόσα χρόνια έχω κάνει κάποια πράγματα στα βουνά- υπήρχε και το πτητικό κομμάτι το δικό μου, οπότε είναι ο κατάλληλος αγώνας για να τα συνδυάσω αυτά τα δύο.

Α-Ζ : Έχεις καιρό που ασχολείσαι με το αλεξίπτωτο πλαγιάς?

Δ.Μ : Πέντε χρόνια ακριβώς.

Α-Ζ : Έχεις κατέβει σε αγώνες αλεξίπτωτου πλαγιά σ αυτό το διάστημα?

Δ.Μ : Ναι, βέβαια. Και μάλιστα το 2005 είμαι και μέλος της εθνικής ομάδας στο parapente. Και σε αγώνες στο εξωτερικό έχω πάρει μέρος, πέρυσι στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στη Βουλγαρία ήμουν 20ος στους 120. Στην Ελλάδα, πέρυσι στο πρωτάθλημα ήμουν 2ος, φέτος είμαι μέλος της εθνικής.

Α-Ζ : Άρα, αν συνυπολογίσουμε και τη μακρά σου ορειβατική εμπειρία, μάλλον πας να χτυπήσεις τον αγώνα στα ίσια μαζί με τους υπόλοιπους συναθλητές σου.

Δ.Μ : Μην το λες αυτό, γιατί πέρα από τις ικανότητές σου στο αλεξίπτωτο ή στο βουνό, οι πιθανότητες για πλασάρισμα σε καλή θέση είναι λίγες και θα σου εξηγήσω γιατί. Από τις 18 συμμετοχές, οι 10 είναι από παράλπιες χώρες, 5 μάλιστα είναι από Ελβετία-Αυστρία. Και το θέμα είναι το εξής, Το 2003 επειδή είχε σχετικά καλό καιρό για πτήση στον αγώνα, ένα μεγάλο ποσοστό ήταν πτητικό, δηλαδή ένα μεγάλο μέρος καλύφθηκε με πτήση. Αν τώρα θεωρήσουμε ότι τώρα μπορεί να επικρατήσουν οι ίδιες συνθήκες, δηλαδή σχετικά καλός καιρός θεωρητικά δεν έχω πολλές πιθανότητες στο κομμάτι της πτήσης γιατί και οι τρεις Ελβετοί που πετάνε είναι όλοι τους μέλη της εθνικής τους ομάδας και ξέρουν πάρα πολύ καλά τις Άλπεις. Υπολόγισε ότι το δικό μου πτητικό ρεκόρ είναι 100 χιλιόμετρα συνεχόμενης πτήσης πάνω από την Ελλάδα ενώ όλοι οι Ελβετοί έχουν πάνω από 200 χιλιόμετρα και άπειρες πτήσεις πάνω από τις Άλπεις. Οπότε, τις περιοχές που θα περπατήσουμε και θα πετάξουμε τις ξέρουν απ έξω κι αυτό μετράει πάρα πολύ στον αγώνα.

Α-Ζ : Κι αυτό τους δίνει ένα μεγάλο πλεονέκτημα…

Δ.Μ: Ο αγώνας δεν γίνεται «επί ίσοις όροις», οι μισοί περίπου απ αυτούς που συμμετέχουν είναι από παράλπιες χώρες ενώ οι άλλοι μισοί δεν είναι. Δηλαδή έχουμε συμμετοχές από ΗΠΑ, Μεξικό, Αγγλία, Τουρκία, Αυστραλία, Ισπανία, Ελλάδα, Ρουμανία, Ιρλανδία, χώρες δηλαδή που δεν έχουν καμιά σχέση με τις Άλπεις. Έχουμε μειονέκτημα σίγουρα και είναι αρκετά σημαντικό αυτό. Αλλά ποτέ μη λες ποτέ, δεν ξέρεις τι μπορεί να γίνει. Μπορεί ο καιρός να είναι διαφορετικός από ότι στον προηγούμενο αγώνα, να επηρεάσει την αναλογία πεζοπορικού και πτητικού τμήματος σε βάρος του δεύτερου κι αυτό να αλλάξει τα δεδομένα.

Α-Ζ : Εσύ προσωπικά τι περιμένεις από τη δική σου συμμετοχή στο X-Alps?

Δ.Μ: Θα θεωρήσω επιτυχία –άσχετα από τη θέση του πλασαρίσματος- το να τερματίσω. Μεγάλη επιτυχία… το να φτάσω στον τερματισμό.

Α-Ζ : Και σε σχέση με τον κανονισμό του 48ωρου μετά τον τερματισμό του πρώτου (Σημ.Α-Ζ: κανονισμός του αγώνα προβλέπει 48ωρη συνέχιση μετά την άφιξη του πρώτου αθλητή στον τερματισμό. Μετά ο αγώνας κλείνει).

Δ.Μ: Πάντως στον πρώτο αγώνα του 2003, από τους 17-18 που συμμετείχαν, τερμάτισαν μόνο τρεις! Οι υπόλοιποι έμειναν πίσω. Και πολλοί καλοί απ αυτούς. Ανάμεσά τους και ο Carlos Carsolio, από τους γνωστούς ορειβάτες της διεθνούς σκηνής, το ίδιο και κάποιοι ακόμα, από Αμερική κλπ. Οι ορειβάτες δηλαδή που πήραν μέρος το 2003 ήταν στις μεσαίες θέσεις, θα έλεγα προς το τέλος –δεν πήγαν καλά. Κι αυτό γιατί έπαιξε πολύ το πτητικό κομμάτι. Έτσι λοιπόν θα θεωρήσω και πάλι για μένα επιτυχία το να τερματίσω ή ακόμα καλύτερα, να καταφέρω να είμαι μέσα στη πρώτη δεκάδα.

Α-Ζ : Για να πας σ αυτό τον αγώνα χρειάστηκε και κάποια προετοιμασία –πέρα απ το οργανωτικό κομμάτι, γιατί είναι κι αυτό σαν να ετοιμάζεις μια αποστολή τελικά και όχι έναν αγώνα- έπρεπε να προπονηθείς. Πόσο κατάφερες να προετοιμαστείς και από πότε ξεκίνησες την προετοιμασία σου?

Δ.Μ: Καταρχήν πάντα κάνω κάτι, άσχετο αν έχω κάποιον αγώνα ή όχι, δηλαδή μια σταθερή προπόνηση υπάρχει. Από εκεί και πέρα, πριν τον αγώνα δεν είχα ιδιαίτερο χρόνο να προετοιμαστώ αλλά θεώρησε ότι εκτός απ τα βουνά που είναι στάνταρ λόγω δουλειάς (Σημ.Α-Ζ: ο Δημήτρης είναι μελισσοκόμος), θα σου έλεγα 3-4 φορές την εβδομάδα, αλλά δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο, δεν είχα όμως και το χρόνο.

Α-Ζ : Από όσο γνωρίζουμε, η τελική απόφαση για συμμετοχή στο X-Alps πάρθηκε σχετικά αργά, συνεπώς δεν υπήρχε και ο απαραίτητος χρόνος για κάτι τέτοιο.

Δ.Μ: Ναι, η απόφαση για τη συμμετοχή πάρθηκε στις αρχές Μαΐου. Ωστόσο ένα υπόβαθρο φυσικής κατάστασης πάντα υπάρχει. Δεν μπορώ να πω ωστόσο ότι υπήρξε εντατική προετοιμασία. Να σου πω όμως και την αλήθεια, δεν περίμενα ότι θα επιλεγώ. Δεν ήξερα ούτε πόσες αιτήσεις υπάρχουν και ξέρεις, οι Έλληνες αθλητές δεν φημίζονται ιδιαίτερα για τις επιδόσεις τους στο αλεξίπτωτο πλαγιάς, ούτε και υπάρχει κάποια παράδοση γι αυτό το άθλημα στη χώρα μας. Περίμενα ότι η διοργάνωση θα επέλεγε κυρίως αθλητές από παράλπιες χώρες αλλά τελικά με επέλεξε. Και μάλιστα ήμουν ανάμεσα στους πρώτους δέκα, γιατί η Red Bull (Σημ.Α-Ζ: διοργανώτρια εταιρεία του X-Alps) επέλεξε αρχικά 10 αθλητές και δήλωσε ότι τους υπόλοιπους θα τους ανακοινώσει αργότερα.

Α-Ζ : Τώρα, το άλλο κομμάτι της προετοιμασίας αφορά το οργανωτικό, το οποίο χαρακτηρίζω ως προετοιμασία μιας αποστολής, έτσι δεν είναι πάνω-κάτω?

Δ.Μ: Σε γενικές γραμμές θέλει αρκετή προετοιμασία ένα τέτοιο γεγονός. Σκέψου ότι ο αγώνας μπορεί να διαρκέσει μέχρι και 23 μέρες. Από εκεί και πέρα πρέπει να βρεις πληροφορίες για ολόκληρη τη διαδρομή που θα ακολουθήσεις

Α-Ζ : Αυτό είναι ευθύνη των αθλητών?

Δ.Μ: Ναι βέβαια. Να αναλύσεις τη διαδρομή: πού μπορείς να κινηθείς. Υπάρχουν δύο υποχρεωτικά σημεία που πρέπει να περάσεις, από εκεί και πέρα η διαδρομή είναι ελεύθερη. Είναι το Zugspitze στη Βαυαρία και η κοιλάδα του Chamonix στη Γαλλία. Από εκεί και πέρα η διαδρομή σου είναι ελεύθερη. Συνεπώς και το οργανωτικό κομμάτι είναι σημαντικό σε όγκο. Πρέπει βέβαια να πούμε ότι και το κόστος συμμετοχής στον αγώνα είναι μεγάλο. Χωρίς κάποια χορηγία το εγχείρημα θα ήταν δύσκολο έως ακατόρθωτο. Αν εξαιρέσεις τη χορηγία της “Moto Market” και του συλλόγου για τον οποίο εργάζομαι, του «Βριλησού», τα υπόλοιπα είναι δική μου επιβάρυνση.

Α-Ζ : Μια και ήρθαμε στο οικονομικό ζήτημα που συνήθως καίει, γιατί πιστεύεις ότι δεν επιδείχθηκε το ενδιαφέρον από χορηγούς –έστω κι αν αυτοί λέγονται ιδιώτες ή λέγεται πολιτεία. Γιατί τους είναι άγνωστο ή γιατί τους ξενίζει αυτό που ετοιμάζεσαι να κάνεις?

Δ.Μ: Φαντάζομαι ότι υπάρχουν δύο λόγοι που συνέβη αυτό. Ο ένας λόγος είναι ότι οι εταιρείες που προσέγγισα μόλις δύο μήνες πριν –αφού τότε ανακοινώθηκε η συμμετοχή μου στον αγώνα- μου δήλωσαν ότι ήταν πολύ αργά και ότι είχαν κλείσει ήδη τα διαφημιστικά τους κονδύλια, κάτι που όπως γνωρίζεις καλά θα μπορούσε να είναι και πραγματικότητα, όπως θα μπορούσε να είναι και μια δικαιολογία. Το δεύτερο είναι ότι το ενδιαφέρον που υπάρχει γύρω απ αυτά τα αθλήματα είναι πολύ μικρό στη χώρα μας, δυστυχώς δεν είμαστε παράλπια χώρα. Αρκεί να σου πω ότι από τους αθλητές του αγώνα που προέρχονται από παράλπιες χώρες, ο καθένας έχει από τουλάχιστον 5 χορηγούς, μεγάλους. Υπολόγισε ότι στην Ελβετία υπάρχουν εγγεγραμμένοι στην ομοσπονδία αλεξίπτωτου πλαγιάς περίπου 30.000 πιλότοι!

Α-Ζ : Το αντίστοιχο νούμερο στην Ελλάδα?

Δ.Μ: Στην ομοσπονδία υπάρχουν γραμμένοι με το ζόρι 1.000, όμως οι ενεργοί δεν είναι πάνω από 300. Οπότε καταλαβαίνεις, όταν μια εταιρεία στην Ελβετία διαφημίζεται μέσω ενός πιλότου στο X-Alps, αυτομάτως σε πόσους περνάει το μήνυμα και σε πόσους περνά στην Ελλάδα. Εκτός αυτού το αλεξίπτωτο πλαγιάς και τα σπορ βουνού στην Ελλάδα είναι …ξεχασμένη ιστορία για τις μεγάλες εταιρείες. Αν ήταν ποδόσφαιρο ή κάτι τέτοιο, φαντάζομαι θα έβρισκαν τα λεφτά. Εκτός αυτού, όλοι ζητούσαν να τους έχω εξασφαλίσει τηλεοπτικό χρόνο, κάτι το οποίο εγώ αδυνατώ βέβαια να κάνω…

Α-Ζ : Άσχετα για το αν πρόκειται για κάτι εξαιρετικά θεαματικό –είμαι βέβαιος ότι η τηλεόραση θα έδειχνε πλάνα από αυτό τον αγώνα. Ας πάμε όμως σε κάτι άλλο, σχετικό με τα προηγούμενα: τι θα μπορούσε να προσφέρει στο ελληνικό κοινό η συμμετοχή ενός Έλληνα αθλητή σ έναν τέτοιο αγώνα? Δηλαδή μιλάμε για ένα άθλημα εντελώς άγνωστο στο ελληνικό κοινό…

Δ.Μ: Θες να σου απαντήσω ειλικρινά? (γέλια)

Α-Ζ : Φυσικά!

Δ.Μ: Λοιπόν, νομίζω ότι καταρχάς το μήνυμα θα απευθύνεται σε εξαιρετικά περιορισμένο κοινό, γιατί αφορά ένα πολύ περιορισμένο κοινό –δεν ξέρω εσύ τι άποψη έχεις.

Α-Ζ : Συμφωνώ μαζί σου ότι αφορά πολύ λίγους.

Δ.Μ: Μπορείς να πεις ότι απευθύνεται σε δύο ειδών ανθρώπους: τους ανθρώπους του αλεξίπτωτου πλαγιάς και εκείνους που μπορούν να το δουν πιο συνολικά, σαν ένα αγώνα περιπέτειας.

Α-Ζ : Μιλώ για το μέσο τηλεθεατή που θα καθίσει μπροστά στην τηλεόρασή του και θα δει αυτό το πράγμα. Τι μήνυμα θα δώσει?

Δ.Μ: Να σου απαντήσω ειλικρινά, γιατί ξέρω. Επειδή έχω μιλήσει με ανθρώπους που δεν ασχολούνται και τους τόχω αναφέρει, οι περισσότεροι μου είπαν «καλά τρελός είσαι». Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις τι θέλω να σου πω, αλλά για τους περισσότερους αυτό το πράγμα δε λέει τίποτα. Από εκεί και πέρα, αν αυτό μπορεί να μιλήσει σε κάποιους, μπορεί να τους δώσει ένα έναυσμα να κάνουν κάτι περισσότερο, σε ανθρώπους που ασχολούνται ήδη με το σπορ.

Α-Ζ : Το ερώτημα δεν αναφέρεται σ αυτό, σε κάποιους ανθρώπους δηλαδή που θα παρακινήσει να κάνουν το ίδιο αλλά τι μήνυμα θα δώσει στο μέσο τηλεθεατή.

Δ.Μ: Νομίζω ότι για το μέσο θεατή δεν θα σημάνει πολλά πράγματα, έξω απ το ότι μπορεί να κάνει κάποια σχόλια όπως αυτά που σου είπα. Και ξέρεις γιατί το λέω αυτό? Γιατί παίρνω σαν παράδειγμα το feedback από την αποστολή του Έβερεστ, που πήγαν τα παιδιά (Σημ.Α-Ζ: Αποστολή Hellas-Everest 2004, με την πρώτη ελληνική ανάβαση). Στον κόσμο τελικά αυτό που κατάφεραν δεν σήμαινε τίποτα, παρόλη την οργανωτική επιτυχία της αποστολής, στον ορειβατικό κόσμο –στον οποίο έχω άμεση πρόσβαση- δεν σήμαινε απολύτως τίποτα! Από ποια άποψη? Από την άποψη ότι ούτε έφερε νέο κόσμο στο βουνό, ούτε τίποτα, τίποτα. Κυριολεκτικά, εγώ είμαι απογοητευμένος. Ξέρεις, είμαστε ένας λαός που η κουλτούρα μας ξέρεις τι κουλτούρα είναι, διαφέρει εντελώς απ αυτή των κεντροευρωπαίων στο θέμα των σπορ. Διαφωνείς μ αυτό που λέω?

Α-Ζ : Δυστυχώς συμφωνώ.

Δ.Μ: Δηλαδή περίμενα ότι θα γίνει η αποστολή του Έβερεστ και κάτι θα γίνει, αλλά δεν έγινε απολύτως τίποτα, το παραμικρό. Και το ξέρω για τι βλέπω τι γίνεται στις σχολές ορειβασίας.

Α-Ζ : Μήπως ήταν κακό το timing, γιατί όταν ανέβηκαν στην κορυφή, «έπαιζε» η Eurovision? Εντάξει, ακούγεται λίγο αστείο αλλά…

Δ.Μ: Όπως καταλαβαίνεις η συντριπτική πλειοψηφία ασχολήθηκε με τη Eurovision παρά με το Έβερεστ. Δεν περίμενα βέβαια και κάτι διαφορετικό, απλά ίσως ήμουν λίγο περισσότερο αισιόδοξος απ ότι έπρεπε. Οπότε αν με ρωτάς και θες να σου απαντήσω ευθέως, για το μέσο θεατή δε σημαίνει απολύτως τίποτα.

Α-Ζ : Το ερώτημα έχει να κάνει με το συναισθηματικό φορτίο που θα αναπτυχθεί στο μέσο τηλεθεατή: θα είναι θετικό, αρνητικό ή ουδέτερο?

Δ.Μ: Θα έλεγα ουδέτερο. Πιστεύω ότι σε ανθρώπους που δεν έχουν καμιά σχέση με το χώρο δεν σημαίνει τίποτα.

Α-Ζ : Ας γυρίσουμε τότε και πάλι στα αγωνιστικά ζητήματα και να σε ρωτήσω τι είναι αυτό που σε φοβίζει περισσότερο σ έναν αγώνα που διαρκεί τρεις εβδομάδες.

Δ.Μ: Ένας αγώνας που γίνεται με αλεξίπτωτο πλαγιάς, γίνεται στις Άλπεις και είναι παρατεταμένος, εμπερικλείει πραγματικούς κινδύνους, κινδύνους που σχετίζονται με τον καιρό, με τις συνθήκες στα βουνά κλπ.

Α-Ζ : Με έναν υπαρκτό κίνδυνο δηλαδή για ατύχημα.

Δ.Μ: Για ατύχημα, βέβαια. Από μετεωρολογική σκοπιά, η πτήση στις Άλπεις είναι επικίνδυνη, γιατί πετάς πάνω από ορθοπλαγιές βουνών, πάνω από παγετώνες, είναι δεδομένο ότι κινδυνεύεις. Από εκεί και πέρα προσπαθείς να είσαι συγκεντρωμένος, να κοντρολάρεις όσο καλύτερα μπορείς το αλεξίπτωτο και να συνεχίζεις. Το μοναδικό πράγμα που μπορώ να πω ότι με ανησυχεί είναι αυτό. Από εκεί και πέρα ξέρω πολύ καλά ότι θα υπάρχει σωματική καταπόνηση αλλά έχω συνηθίσει τόσα χρόνια και δεν με ενοχλεί. Πιθανότατα κάποιες στιγμές να είμαι πεσμένος ψυχολογικά λόγω της κούρασης αλλά αυτό ξεπερνιέται. Κυρίως αν θα έλεγα ότι έχω να ανησυχήσω για κάτι, αυτό είναι οι πτητικές συνθήκες, τίποτα άλλο.

Α-Ζ : Τα υπόλοιπα δηλαδή δεν πιστεύεις ότι θα σε πτοήσουν, το γεγονός δηλαδή ότι πρέπει να βαδίζεις νύχτα σ ένα άγνωστο τεραίν.

Δ.Μ: Όχι, μάλιστα θα σου έλεγα ότι αυτό μ αρέσει κιόλας, σαν πρόκληση μ αρέσει πραγματικά.

Α-Ζ : Είναι και μια όαση στο άγχος των πτήσεων πάνω από επικίνδυνες περιοχές.

Δ.Μ: Παρότι θα κουβαλάς και 15-20 κιλά για ατελείωτες ώρες. Εντάξει ωστόσο, είναι σίγουρα ευχάριστο.

Α-Ζ : Αλήθεια μέσα στα 15-20 κιλά, πέρα από το αλεξίπτωτο, τι άλλο περιλαμβάνεται?

Δ.Μ: Το αλεξίπτωτο ζυγίζει 6 κιλά, άλλα 4 το κάθισμα με το εφεδρικό αλεξίπτωτο, κράνος, νερό (2 λίτρα περίπου), ρούχα που κουβαλάς όταν δεν πετάς –όταν πετάς τα φοράς γιατί κάνει κρύο στον αέρα- όργανα πτήσης (το vario, που σου δείχνει τις διάφορες παραμέτρους όπως υψόμετρο, τάση ανόδου-καθόδου κι αυτό είναι συνδεδεμένο με ένα κινητό τηλέφωνο, το οποίο κάθε 2 λεπτά στέλνει σήμακι έτσι έχουμε 24ωρη κάλυψη του αγώνα), βάλε λίγα τρόφιμα που θα κουβαλάς κι έναν μικρό υπνόσακο γιατί μπορεί να προσγειωθείς στο βουνό και να είσαι μακριά από τον υποστηρικτή σου, οπότε ξεπερνάμε αρκετά τα 15 κιλά.

Α-Ζ : Ο κάθε αθλητής μπορεί με κάποιον ασύρματο να επικοινωνεί με τον υποστηρικτή του?

Δ.Μ: Με ασύρματο και με κινητό τηλέφωνο, να του δώσει το στίγμα του για να τον προσεγγίσει, να του πάει φαγητό και όποια άλλη βοήθεια.

Α-Ζ : Άρα ο υποστηρικτής παίζει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του αγώνα, με το πόσο άμεσα μπορεί να δράσει, να΄ρθει κοντά σου κλπ. Δημήτρη τελειώνοντας την συζήτησή μας, ευχόμαστε σε σένα και στην Μαρίνα, την supporter (υποτηρίκτρια) σου καλή δύναμη και καλή τύχη στη δύσκολη προσπάθειά σας.

Δ.Μ: Κλείνοντας θα μου επιτρέψεις να ευχαριστήσω δημόσια τους χορηγούς της προσπάθειάς μου: την εταιρεία “Moto Market” και τον Σταμάτη τον Δημητριάδη προσωπικά, έναν άνθρωπο με αρκετές ανησυχίες και αναζητήσεις. Επίσης θέλω να ευχαριστήσω το σύλλογο «Βριλησό», που κι αυτός ανταποκρίθηκε στο αίτημά μου για υποστήριξη. Ακόμα, τη σχολή αλεξίπτωτου πλαγιάς “Cumulus Paragliding” στη Θεσσαλονίκη και τον Σάββα Κακουλίδη προσωπικά, για τη βοήθειά του όλα αυτά τα χρόνια. Χωρίς αυτούς το όνειρό μου για συμμετοχή στο X-Alps δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί.

Α-Ζ : Ευχαριστούμε για τη συνομιλία και πάλι σου ευχόμαστε καλή τύχη.