ΜΙΑ ΑΝΑΒΑΣΗ, ΕΝΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ...

Πρίν από 2 χρόνια πέθανε ο πατέρας μου, Διομήδης Πολυχρονιάδης, πλήρης ημερών, έχοντας ζήσει μια πολυτάραχη ζωή γεμάτη εναλλαγές, εμπειρίες και δραστηριότητες. Σίγουρα από τις μεγαλύτερες και αυθεντικότερες συγκινήσεις του τις πρόσφεραν οι εξορμήσεις στα ελληνικά βουνά με τον Ε.Ο.Σ. στον οποίο ήταν μέλος ως ορειβάτης και χιονοδρόμος από το 1948.

Μαζεύοντας μετά τον θάνατό του τα πράγματά του, βρέθηκα μπροστά στον παλιό χιονοδρομικό του εξοπλισμό, δύο ζευγάρια ξύλινα σκί (Kandahar) με τα οποία τον είχα δει από παιδί σε τόσες φωτογραφίες στις διάφορες βουνοκορφές.

Από την πρώτη στιγμή το όνειρό μου ήταν να τα διαθέσω ως διάκοσμο σε κάποιο καταφύγιο, και αφού υπήρχε φιλική σχέση με τον αξιόλογο Έλληνα ορειβάτη και υπεύθυνο του καταφυγίου "Χρ. Κάκαλος" στον Όλυμπο, Μιχάλη Στύλλα, το όνειρό μου να βρεθούνε στην υψηλότερη κορυφή της Ελλάδος, φάνταζε πραγματοποιήσιμο.

Όμως τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά. Μια ανάβαση με τόσο "άβολο" και βαρύ φορτίο πάνω σε δύσβατα μονοπάτια που συχνά απαιτούν και αναρρίχηση, είναι σχεδόν ανέφικτη, και το γνώριζα καλά.

Αν δεν βρισκόταν η κατάλληλη "ομάδα δράσης" αποτελούμενη από τους: Γιώργο Ψάϊλα, υπερμαραθωνοδρόμο και Σπαρταθλητή, άνθρωπο με ακλόνητη θέληση και απίστευτο μεράκι, μα πάνω απ΄ όλα φίλος από τους λίγους, όπως απέδειξε, τον φίλο του δρομέα Παύλο Τύπο που δυστυχώς ακόμα δεν έχω γνωρίσει προσωπικά, και τον δικό μου συνοδοιπόρο και σύντροφο ζωής, υπερμαραθωνοδρόμο Σπαρταθλητή Απολλώνιο Γκόγκο, αυτό το όνειρο μάλλον θα παρέμενε όνειρο.

Αιφνίδια πριν από 2 εβδομάδες ο Γιώργος φόρτωσε όλο τον ορειβατικό εξοπλισμό του πατέρα μου στο τζιπ του και μου είπε με το ομηρικό του χαμόγελο και το παιδιάτικο κέφι που τον διακρίνει "πάμε τον Διομήδη στον Όλυμπο".

Δεν μπορώ να περιγράψω την διαδρομή γιατί δεν ήμουνα μαζί, δεν έζησα αυτά που έζησαν, άρα και μια περιγραφή με δικά μου λόγια θα περιοριζόταν στην σφαίρα της φαντασίας μου. Από τις διηγήσεις τους και τις φωτογραφίες που είδα μετά κατάλαβα ότι ήταν μια πορεία υπέρβασης και ψυχής. Για όσους γνωρίζουν τον Όλυμπο δεν χρειάζονται περιγραφές. Φόρτωσαν τα σκι στα μουλάρια στη Γκορτσιά, και ακολούθησαν το πιο ταχύ μα και πιο δύσκολο μονοπάτι (με την μπλε σήμανση) και φτάσανε μέσα από κρύο, ομίχλη, καταιγίδες, πριν από τα μουλάρια στο καταφύγιο, όπου μετά τα παρέδωσαν. Το ίδιο μεσημέρι κατηφόρισαν πάλι.

Όταν το βράδυ μου ανακοίνωσαν λακωνικά "αποστολή εξετελέσθη", με διαπέρασε πρώτα ανακούφιση ότι ήταν αυτοί καλά, και μετά μια απερίγραπτη και παράξενη αίσθηση ελαφρότητας και ευδαιμονίας. Ένα κομμάτι του πατέρα μου ήταν πλέον στην ψηλότερη κορυφή της Ελλάδας! Ήταν αναμφίβολα ένα από τα ομορφότερα δώρα που έχω δεχτεί και η ευγνωμοσύνη μου για αυτούς που το πραγματοποίησαν ίσως να περιγράφεται το ίδιο δύσκολα όσο και η ανάβαση που κάνανε.

Θέλω να πω και στους τρείς σας ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, όπως επίσης και στον Μιχάλη τον Στύλλα και την ομάδα του στο καταφύγιο που δέχτηκαν να φιλοξενήσουν και να τιμήσουν την μνήμη του πατέρα μου, και φυσικά τον Θόδωρο  με τα μουλάρια. Να είσαστε πάντα καλά και γεροί, να τρέχετε, να ανεβαίνετε στις ψηλότερες κορυφές (πραγματικά και μεταφορικά), και να δίνετε το ζωντανό παράδειγμα στις νεότερες γενεές ότι οι μεγαλύτερες χαρές και συγκινήσεις δεν εξαργυρώνονται με κανένα νόμισμα του κόσμου!

Νίκη Πολυχρονιάδη