Ο Οκτώβριος, εδώ και 12 χρόνια, αποτελεί τον μήνα της κορυφαίας διοργάνωσης αθλητικού τουρισμού στη χώρα: του Navarino Challenge. Στην καρδιά της Μεσσηνιακής γης, με επίκεντρο τις εκπληκτικές εγκαταστάσεις της Costa Navarino και όμορφες περιοχές - στη στεριά και στη θάλασσα - του Δήμου Πύλου / Νέστορος, η διοργάνωση συνδυάζει μοναδικά τον αθλητισμό, την ευεξία και τη γαστρονομία. Φέτος, το Navarino Challenge κατέγραψε νέο ρεκόρ, με 63 δράσεις και 4.000 συμμετοχές από 28 χώρες, αποδεικνύοντας ότι κάθε χρόνο γίνεται πιο πλούσιο και εντυπωσιακό. Οι ιδέες εξελίσσονται, το event αποκτά βαθύτερη σύνδεση με τους ανθρώπους και το συναίσθημα, ενώ η βραδιά απονομής βραβείων ήταν η πιο συγκινητική που έχουμε ζήσει μέχρι σήμερα.

Ο Μιχάλης Στύλλας για τους ανθρώπους που ασχολούνται με τα αθλήματα βουνού σε όλες τις εκφάνσεις τους δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Μόνιμος κάτοικος του βουνού των Θεών τα τελευταία χρόνια ως διαχειριστής του καταφυγίου «Κάκαλος» είναι ίσως από τους λίγους που αποφάσισαν να κάνουν πράξη τα όνειρά τους. Για τους περισσότερους ο 'Mike' είναι γνωστός για τα περίφημα κατορθώματά του στις ψηλές βουνοκορφές και στις απότομες ορθοπλαγιές σε βουνά σε όλον τον κόσμο. Σίγουρα λιγότεροι είναι αυτοί που γνωρίζουν όμως ότι ο Μιχάλης Στύλλας έχει πάρει μέρος σε μερικές από τις πιο δύσκολες και απαιτητικές αγωνιστικές προκλήσεις στον πλανήτη. Το Badwater στην Κοιλάδα του Θανάτου και το Iditarod στην Αλάσκα είναι μόνο μερικά από αυτά. Έτσι, παρότι η παρουσία του σε αγώνες ορεινού τρεξίματος περιοριζόταν τα τελευταία χρόνια στην συμμετοχή του στον ROUT της Ροδόπης, η ανάγνωση του ονόματός τους στις λίστες προεγγραφέντων για τον Tor des Geants δεν μας έκανε έκπληξη. Δεν αντισταθήκαμε λοιπόν στην ανάγκη να μάθουμε περισσότερα για ένα αν μη τι άλλο δυνατό comeback του Mike σε μεγάλους αγώνες στο εξωτερικό.

Δημοσιεύουμε σήμερα στο Advendure μια επιστολή, από την κυρία Νίκη Πολυχρονιάδη, η οποία έχει να κάνει με την μνήμη ενός ενεργού ανθρώπου των βουνών – του πατέρα της – και την πραγματοποίηση ενός ονείρου της που ήταν η διάθεση του ορειβατικού του εξοπλισμού, ο οποίος κουβαλάει μια πολύ μεγάλη “ιστορία” εξορμήσεων και συγκινήσεων, στο καταφύγιο "Χρ. Κάκαλος" στον Όλυμπο τα οποίο διαχειρίζεται ο πολύ καλός φίλος, ο Μιχάλης ο Στύλλας. Τα δικά μας λόγια περιττεύουν…

(Όλα άρχισαν στις 29 Σεπτεμβρίου 2000, κάπου στην California)

…φεύγω από τον 4ο σταθμό βοήθειας 39 μίλια μέσα στον αγώνα και νιώθω πάλι καλά, αφού πριν από δύο ώρες τα πόδια μου τα ένιωθα βαριά σαν μολύβι.
-" Έτσι είναι οι αυτοί οι αγώνες", λέω και ξαναλέω στον εαυτό μου, "την μια νιώθεις χάλια και την άλλη πετάς".
Και πράγματι, δεν είναι η πρώτη φορά που τρέχω τέτοια απόσταση αλλά σήμερα κάτι δεν πήγε καλά από την αρχή του αγώνα. Φεύγω λοιπόν από τον σταθμό βοηθείας χαρούμενος που βρήκα πάλι τον εαυτό μου και μπαίνω στο λεγόμενο Cooper Canyon με δυο λίτρα νερό, παρά τις παροτρύνσεις των ανθρώπων που βρισκόταν εκεί να πάρω περισσότερο νερό και Cytomax (διάλυμα υδατανθράκων) μιας που το επόμενο σκέλος περιλάμβανε 11 "ζεστά" μίλια μέσα στο φαράγγι, αλλά εγώ σαν μικρό παιδί ή ακόμα καλύτερα σαν τελείως άπειρος τους λέω: "It's OK, I will be fine…"