Η πρώτη φορά …

Από 23 Δεκ 2017

Λένε ότι η πρώτη φορά – σε ότι είναι σημαντικό για τον καθένα μας στη ζωή – παραμένει για πάντα ανεξίτηλη σαν μνήμη .. δεν λησμονιέται ποτέ. Έχουν δίκιο φυσικά. Είτε μιλάμε για τον πρώτο έρωτα, είτε για την πρώτη μας δουλειά, είτε για την πρώτη φορά που θα κρατήσουμε το παιδί μας στα χέρια μας, είτε για άλλα πράγματα που είναι σταθμοί στη ζωή μας. Αντιστρέφοντας αυτό το γνωμικό θα έλεγα ότι όταν θυμόμαστε έντονα μετά από πολλά χρόνια κάτι που κάναμε παλιά, τότε αυτό είναι πολύ σημαντικό στην ζωή μας. Θυμάμαι λοιπόν σαν να είναι σήμερα την πρώτη φορά που βγήκα για να τρέξω σε ένα πευκοδάσος …

Έχουν περάσει πάνω από τρεις δεκαετίες από εκείνο το απόγευμα της Άνοιξης. Τότε έπαιζα μπάσκετ – άλλος μεγάλος έρωτας! – στην σχολική ομάδα και θυμάμαι το πόσο βαρετό μας φαινόταν το τρέξιμο πριν αρχίσουμε τα “παιχνίδια με την μπάλα” και τις μπασκετικές κόντρες στο γήπεδο. Εμένα όμως μου είχε κολλήσει στο μυαλό μια φιγούρα ενός ανθρώπου - που δυστυχώς δεν είναι εδώ και χρόνια μαζί μας – αλλά τον βλέπαμε καθημερινά να τρέχει ατελείωτες φορές πέρα-δώθε, στον Πευκιά στο Ξυλόκαστρο. Ήταν μαραθωνοδρόμος και κάθε φορά που τύχαινε να κουβεντιάζουμε μας προέτρεπε να βγούμε και να τρέξουμε.

 

Εκείνο το απόγευμα λοιπόν, φόρεσα τα Converse All-Star μου (για όσους τα θυμούνται, μεγάλο hit της εποχής, αλλά παντελώς ακατάλληλα για τρέξιμο στο χαλίκι και το χώμα του Πευκιά), το σορτσάκι μου και μια μπλούζα και … βγήκα για τρέξιμο. Ούτε ρολόι φόραγα, ούτε με ενδιέφερε άλλωστε ο χρόνος. Απλά ήθελα να τρέξω, όπως έκανε ο κύριος Χρήστος, ο μαραθωνοδρόμος του Πευκιά.

 

Ήταν σαν να μπήκα σ’ έναν εντελώς καινούργιο κόσμο. Η μαγεία του να βάζεις ένα καλάθι στα γήπεδα του μπάσκετ είχε αντικατασταθεί από την μαγεία αυτού του τόσο μοναχικού, αλλά και τόσο θυελλώδους για την ψυχή και το μυαλό αθλήματος. Όλα έπρεπε να κατακτηθούν από την αρχή. Ο έλεγχος του ρυθμού, της ανάσας. Η τροφοδοσία όταν έτρεχα για περισσότερη ώρα. Οι σκέψεις μου την ώρα που έτρεχα και δυσκόλευε η προσπάθεια ... τα ρούχα και τα παπούτσια μου. Το ρολόι που σιγά-σιγά μπήκε και αυτό στο παιχνίδι.

 

Συνέχισα να τρέχω σποραδικά για κάποιο διάστημα, μιας και το μπάσκετ ήταν αυτό που με ενδιέφερε τότε, αλλά σιγά-σιγά το τρέξιμο με κέρδιζε ολοκληρωτικά. Έτρεξα και την πρώτη μου κούρσα κάποια στιγμή προ το τέλος του Γυμνασίου αν θυμάμαι καλά, μέσα στον Πευκιά. Το τρέξιμο στα βουνά ήρθε πολύ αργότερα, αλλά εκείνη την πρώτη φορά - που θυμάμαι σχεδόν κάθε βήμα της και κάθε εικόνα του Πευκοδάσους και της θάλασσας που περνούσε μπροστά από τα μάτια μου – δεν μπορούσα να φανταστώ τι  ρόλο θα έπαιζε τελικά στη ζωή μου το τρέξιμο. Και είναι κάτι που αναπολώ με ευτυχία γιατί καθόρισε τελικά πολύ θετικά τη ζωή μου μετά από χρόνια.

 

Και η πρόταση μου … πέρα από τα μονοπάτια!

 

Η πρώτη φορά είναι πολύ σημαντική, αλλά το ίδιο ισχύει και για την τελευταία σε ορισμένες περιπτώσεις. Πριν λίγες ημέρες έλαβα ένα εξαιρετικό δώρο από τον πολύ καλό φίλο μου, τον Νίκο Καλοφύρη. Μια φιάλη κρασιού, πολύ ιδιαίτερη και με πολύ όμορφο design και θέμα. “Μάρε Ούρσα”, δηλαδή Μεγάλη Αρκούδα, είναι το όνομα της ετικέτας και είναι ένα συλλεκτικό κρασί από το Κατώγι Αβέρωφ. Τιμά την καφέ Αρκούδα, που συχνά-πυκνά περιδιαβαίνει τα αμπέλια του κτήματος στο Μέτσοβο, δοκιμάζοντας τα σταφύλια, αλλά με τρόπο ευγενικό .. σαν την κυρά του αμπελώνα. Οι πατημασιές της βέβαια προδίδουν το πέρασμα της, ενώ το βράδυ πριν τον τρύγο κάνει την τελευταία μεγαλοπρεπή εμφάνιση της, για να απολαύσει τα πιο γλυκά και μεστά σταφύλια.  Είναι η εμφιάλωση του τελευταίου Cabernet Sauvignon (εσοδεία 2012) που έβγαλε το Κτήμα Αβέρωφ σε 1.000 μόνο φιάλες και επιδέχεται μεγάλη παλαίωση.

 

Αν το δοκίμασα; όχι φυσικά .. ένα τέτοιο κρασί θέλει την ιδιαίτερη στιγμή του και η δικιά μου θα είναι κάπου στα μέσα Ιανουαρίου …

 

Στην υγειά μας, χρόνια πολλά και καλές γιορτές!

 

Δημήτρης Τρουπής

Δημήτρης Τρουπής

Κατάγεται από το Ξυλόκαστρο Κορινθίας και ζει μόνιμα στην Πάτρα. Συμμετείχε στην συντακτική ομάδα του Adventure Zone από το 2009, ενώ μαζί με τον Τάκη Τσογκαράκη ίδρυσαν και "τρέχουν" το Advendure.  Το τρέξιμο στα μονοπάτια των βουνών και η μεταφορά εικόνων και συναισθημάτων μέσα από τα άρθρα του αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του. Παθιάζεται με τους αγώνες ορεινού τρεξίματος, υπεραντοχής και  περιπέτειας. Έχει πολλές συμμετοχές και διακρίσεις σε αγώνες ορεινού τρεξίματος όλων των αποστάσεων, με έμφαση στους αγώνες ultra trail.  Θεωρεί ότι το τρέξιμο και η πεζοπορία στη φύση είναι μια εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου, μας φέρνει πιο κοντά σε αυτήν και μας κάνει να αγαπήσουμε περισσότερο το περιβάλλον.

www.advendure.com

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

"@Sportiva Jackal - Ένα τσακάλι των βουνών στα πόδια σας", δοκιμή και παρουσίαση από το @Advendure_Net :… https://t.co/OTd3LZTaOE
Χριστίνα Φλαμπούρη - Η πρώτη Ελληνίδα που ολοκλήρωσε το 7 Summits project μιλάει στο @Advendure_Net Advendure:… https://t.co/RaPOCVRs4h
Μετά-covid19 εποχή: Αργός και Υπο-Τουρισμός έναντι Μαζικού και Υπερ-Τουρισμού: https://t.co/jfdIm2Qq2W https://t.co/0jmQQvbFt1
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Μοναχική διάσχιση του 370 χιλιομέτρων "Epirus Trail" ο Π. Παναρίτης!

Κινητοποιήσεις ενάντια στην εγκατάσταση αιολικού πάρκου στη Δίρφη!

Επιστολή προς φίλους του ορεινού τρεξίματος και όλων των ορεινών δραστηριοτήτων

La Sportiva Jackal - Ένα τσακάλι των βουνών στα πόδια σας!

Χριστίνα Φλαμπούρη - Η πρώτη Ελληνίδα που ολοκλήρωσε το 7 Summits project μιλάει στο Advendure!

Μετά-covid19 εποχή: Αργός και Υπο-Τουρισμός έναντι Μαζικού και Υπερ-Τουρισμού!

Έτοιμοι; (Ξανά) - Φύγαμε!

Η προστασία της κοινωνίας και των αθλητών είναι ηθική υποχρέωση των διοργανωτών!

DYNAFIT Ultra 100: Ultra προστασία, σταθερότητα & αίσθηση!

Αντιοξειδωτικά και άσκηση!

Και τώρα τι ....

Σουηδική Λαπωνία - Πεζοπορώντας στο μαγευτικό Βορρά!