«Εάν η σκηνή είναι ακόμα εκεί, αυτό θα σημαίνει ότι ο Jean Christophe μπορεί να έχει πέσει σε κάποια crevasse, κάπου μεταξύ του τελευταίου bivouac και της κορυφής», αναφέρει η ομάδα υποστήριξής του από τη Γαλλία στην ιστοσελίδα του γνωστού ορειβάτη. «Αν και οι ελπίδες είναι λιγοστές, δεν μπορούμε να τα παρατήσουμε ακόμα» είπε ο Serge Koening, εκπαιδευτής βουνού του Γαλλικού Υπουργείου Νεότητας και Σπορ, και δάσκαλος αναρρίχησης στο σχολείο ENSA στο Chamonix. Τελευταία φορά που ο JCL επικοινώνησε με την γυναίκα του Katia, ήταν τηλεφωνικά την Πέμπτη 26/01, από τα 7600 μέτρα. Έλπιζε να ξεκινήσει από το σημείο που είχε διανυκτερεύσει χωρίς αντίσκηνο (bivouac) στις 5 το πρωί της επομένης (27/01), ώστε να φτάσει στην κορυφή το μεσημέρι. Είπε επίσης ότι του τελείωναν οι μπαταρίες.
Ο Γάλλος ορειβάτης πραγματοποιούσε σόλο χειμερινή ανάβαση στο βουνό. Ένας μάγειρας κι ένας βοηθός στην κουζίνα, ήταν το μόνο προσωπικό υποστήριξης στη βάση του βουνού, όπου και τον περιμένουν. Ωστόσο, απ ότι φαίνεται το προσωπικό του Base Camp δεν έχει μέσα επικοινωνίας –μόνο ο Lafaille έχει δορυφορικό τηλέφωνο μαζί του και αναφέρει τα νέα του κατευθείαν στην Katia.
Ένα ελικόπτερο ζητήθηκε να προσεγγίσει το Base Camp στα 5300 μέτρα, μόλις είναι εφικτό κάτι τέτοιο και μετά οι πιλότοι θα ζητήσουν να μάθουν λεπτομέρειες από το προσωπικό του JCL. Όμως, η διαδρομή που ακολούθησε ο Jean Christophe στο Makalu δεν είναι ορατή από από την Κατασκήνωση Βάσης, σύμφωνα με το Kairn.com. Επιπλέον, από τον αυχένα Makalu La (στα 7400μ) η διαδρομή ακολουθεί μια κόψη που βρίσκεται στην Θιβετιανή πλευρά του βουνού κι έτσι βρίσκεται εκτός οπτικού πεδίου από τις χαμηλότερες κατασκηνώσεις. Ο Lafaille αναχώρησε από το BC το πρωί της 24/01 και οι προγνώσεις του καιρού έδιναν μεταβλητές συνθήκες. Η γυναίκα του Katia ανέφερε στα γαλλικά ΜΜΕ ότι ο JCL δεν μπορούσε να κοιμηθεί τα επόμενα βράδια εξαιτίας του υψομέτρου και του δυνατού κρύου. «Όμως ο JC ένιωθε ικανός από φυσική κατάσταση και παρακινημένος», πρόσθεσε. Για τον Lafaille, το Makalu είναι η 12η 8άρα κορυφή που επιχειρεί, με τον πιο δύσκολο τρόπο μάλιστα: σόλο και χειμώνα. Μέχρι σήμερα μόνο 8 από τις 14 8άρες κορυφές έχουν πατηθεί χειμώνα και απομένει το Makalu αλλά και οι 5 8άρες που βρίσκονται στο Καρακορούμ, στα βόρεια του Πακιστάν. Από τις 8 χειμερινές πρώτες αναβάσεις, οι 7 έγιναν από Πολωνούς ορειβάτες. Πρώτη χειμερινή στην ιστορία ήταν το 1980 στο Έβερεστ ενώ η πιο πρόσφατη αυτή στο Shishapangma το 2005. Πάντως ο JCL δεν είναι ξένος στο Makalu. Την άνοιξη του 2004 κατάφερε να φτάσει και πάλι σόλο, μέχρι τη δευτερεύουσα κορυφή Makalu II. Το Makalu, του οποίου η ονομασία μεταφράζεται ως «Το Μεγάλο Μαύρο», αποτελεί μια βράχινη πυραμίδα με τέσσερις πλευρές, η οποία συνδέεται με μια δευτερεύουσα κορυφή, το Kangchungtse ή Makalu II (7678), η οποία χωρίζεται από την κύρια κορυφή με μια στενή «σέλα», το Makalu La. Οι πρώτοι άνθρωποι που ανέβηκαν το Makalu ήταν ο Jean Couzy και ο Lionel Terray, το 1955, ενώ η πρώτη σόλο ανάβαση έγινε το 1980 από τον John Roskeley.

15 Νοε 2005 - Το χρονικό του ατυχήματος που κόστισε 18 ανθρώπους στα Ιμαλάια
Ένα μήνα μετά το τραγικό ατύχημα στο Kang Guru των Ιμαλαΐων, όπου 18 άνθρωποι χάθηκαν σε μια χιονοστιβάδα, το NepalNews.com δημοσιεύει λεπτομέρειες τις οποίες έκανε γνωστές ένας από τους επικεφαλής των ερευνών στον τόπο του ατυχήματος. Ο Padam Ghale αναφέρει το ιστορικό των ερευνών στις οποίες ο ίδιος είχε πρωταγωνιστικό ρόλο, αφήνοντας παράλληλα αιχμές για την σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίστηκαν τα θέματα ασφάλειας από τα μέλη της μοιραίας γαλλικής αποστολής.
Εάν υπάρχει ένα μάθημα που πρέπει να πάρουμε από τη χιονοστιβάδα της 20ης Οκτωβρίου στη βάση του Mt Kang Guru (6800) είναι ότι τα βουνά δεν πρέπει να τα παίρνουμε στα αστεία, όσο έμπειροι κι αν είμαστε. Ατυχώς, υπήρχε κάτι που η 22μελής αποστολή (7 Γάλλοι και 15 Νεπαλέζοι) αγνόησαν. Το αποτέλεσμα ήταν να πεθάνουν δεκαοχτώ άνθρωποι.
Η αποστολή έφτασε στην Κατασκήνωση Βάσης του Kang Guru στις 19 Οκτωβρίου. Ο καιρός ήταν φανταστικά καθαρός μέχρι τότε και την επόμενη μέρα ανέβηκε μέχρι την Προωθημένη Κατασκήνωση Βάσης, στα 5700 μέτρα. Αυτό συνέβη όταν άλλαξε ο καιρός και η τύχη τους. Άρχισε να χιονίζει δυνατά και η ομάδα αποφάσισε να γυρίσει στην χαμηλότερη Κατασκήνωση Βάσης, στα 4200.
Η γαλλική ομάδα είχε την αρχηγία του 56χρονου Daniel Stolzenberg, ενός έμπειρου ορειβάτη και πρόσφατα συνταξιοδοτημένου δασκάλου στο Ecole Nationale de Ski et d’ Alpinisme, στο Chamonix της Γαλλίας. Ο επικεφαλής των Νεπαλέζων, ο Iman Singh Gurung, είχε πολύχρονη εμπειρία δουλεύοντας στο Chure Himal Treks και σαν πρόεδρος στην Εθνική Ομοσπονδία Οδηγών του Νεπάλ.
Η Κατασκήνωση Βάσης ωστόσο, βρισκόταν σε προβληματική τοποθεσία, περικυκλωμένη από πλαγιές βουνών κλίσης 35-40 μοιρών, ακριβώς στη μέση της ζώνης των χιονοστιβάδων. Εκατό μέτρα πιο κάτω από την Κατασκήνωση υπάρχει ένα στενό φαράγγι 400 μέτρα μακρύ, αρκετά βαθύ, ώστε να χρειάζεται σκάλες και ειδικό εξοπλισμό για να κατέβει κανείς εκεί μέσα. Αναφέρθηκε ότι ένας από τους βαστάζους είχε προτείνει η Κατασκήνωση να μετακινηθεί σε μια ασφαλέστερη τοποθεσία αλλά η ιδέα αγνοήθηκε το τέλος.
Η ομάδα έφτασε στην Κατασκήνωση περίπου στις 4 το απόγευμα, τα μέλη ήπιαν ένα τσάι και ακριβώς όταν έμπαιναν στα αντίσκηνά τους χτύπησε η χιονοστιβάδα, παρασέρνοντας την κατασκήνωση και θάβοντας στο χιόνι τους 18 τρέκερς. Τέσσερις Νεπαλέζοι βαστάζοι κατάφεραν να ξεφύγουν από το κύμα του χιονιού. Μετά από το αρχικό σοκ πήραν αργά το δρόμο τους πάνω στο χιονισμένο μονοπάτι για το χωριό Meta, στο οποίο έφτασαν στις 8:30 το βράδι κι εκεί είπαν τα νέα για την καταστροφή.
Την επόμενη μέρα, η Himalayan Rescue Association δημιούργησε μια ομάδα αναζήτησης και διάσωσης από έμπειρους ορειβάτες, ανάμεσα στους οποίους βρισκόμουν κι εγώ. Αλλά ο κακός καιρός στην περιοχή του Manang μας καθυστέρησε για δύο ημέρες. Τελικά, στις 23 Οκτωβρίου ο ουρανός καθάρισε κάπως κι ένα αεροπλάνο μετέφερε στο Meta την επταμελή ομάδα. Τρεις από τους τέσσερις βαστάζους που επέζησαν, μεταφέρθηκαν αεροπορικά στο Kathmandu, ενώ ο επικεφαλής έμεινε πίσω για να βοηθήσει στις έρευνες.
Στις 24 Οκτωβρίου φτάσαμε στην Κατασκήνωση Βάσης και ξεκινήσαμε να ψάχνουμε για επιζώντες αλλά με ελάχιστες ελπίδες. Την επόμενη μέρα ξαναρχίσαμε τις έρευνες στις 7 το πρωί. Στις 8:30 πμ ανακαλύψαμε το πτώμα ενός από τους Γάλλους ορειβάτες, του Bruno Syarle. Το κατεβάσαμε χαμηλότερα και επιστρέψαμε στο Meta. Την επόμενη μέρα το σώμα μεταφέρθηκε στο Meta και μετά στο Chamme, τη διοικητική πρωτεύουσα της περιοχής, πριν μεταφερθεί αεροπορικά στο Kathmandu. Τα υπόλοιπα 17 πτώματα δεν έχουν ακόμα βρεθεί και πιστεύουμε ότι βρίσκονται στο φαράγγι κάτω από την Κατασκήνωση Βάσης, εκεί όπου παρασύρθηκαν από τη χιονοστιβάδα.

24 Οκτ 2005 – Νεκροί θεωρούνται 18 αγνοούμενοι ορειβάτες στην περιοχή του Annapurna στα Ιμαλάια
Επτά Γάλλοι και έντεκα Νεπαλέζοι, μέλη μιας 22μελούς ορειβατικής αποστολής, σκοτώθηκαν στη διάρκεια μιας χιονοθύελλας στα βουνά του βορειοδυτικού Νεπάλ, αναφέρουν σημερινά ρεπορτάζ στην τηλεόραση. Τα τέσσερα μέλη της αποστολής που επέζησαν, όλοι τους Νεπαλέζοι, διασώθηκαν από ελικόπτερο σήμερα, καθώς οι διασώστες εκμεταλλεύτηκαν ένα άνοιγμα του καιρού τέσσερις μέρες αφότου η ομάδα των ορειβατών φέρεται να έχει βρεθεί αβοήθητη, στη διάρκεια της προσπάθειάς της στην κορυφή Kanguru (6981) στην περιοχή του Manang κοντά στο Annapurna, στο κεντρικό Νεπάλ (Σημ.Α-Ζ: δεν πρόκειται για την κορυφή Kusum Kanguru, η οποία βρίσκεται στο ανατολικό Νεπάλ, στην περιοχή Khumbu και έγινε γνωστή το 2004 εξαιτίας του θανατηφόρου ατυχήματος του Γ. Κηνατίδη).
«Και τα 18 μέλη της ομάδας, στα οποία περιλαμβάνονται επτά Γάλλοι και έντεκα Νεπαλέζοι, σκοτώθηκαν στο βουνό, ενώ τέσσερις Νεπαλέζοι που είχαν παραμείνει έξω από τα αντίσκηνα κατάφεραν να σωθούν», μετέδωσε το “Nepal-1”, ένα τοπικό ιδιωτικό κανάλι. Το ίδιο ανέφερε και το κρατικό κανάλι.
Μιλώντας από το Pokhara, την πόλη που βρίσκεται κοντά στο Annapurna, στο κεντρικό Νεπάλ, ένας από τους τέσσερις βαστάζους που διασώθηκαν δήλωσε στα τηλεοπτικά κανάλια ότι αυτός και οι σύντροφοί του που σώθηκαν, τα κατάφεραν γιατί ήταν έξω απ τις σκηνές όταν πέρασε η χιονοστιβάδα.
«Τέσσερις βαστάζοι που διασώθηκαν με ελικόπτερο από την περιοχή Meta στην κοιλάδα Narphu της επαρχίας Manang, μεταφέρθηκαν στο Pokhara σήμερα το πρωί», δήλωσε ο αρχηγός της Himalayan Rescue Association, Bikram Neupane. Ο ίδιος πληροφόρησε επίσης ότι ένας από τους διασωθέντες βαστάζους βοηθούσε τα συνεργεία έρευνας και διάσωσης να βρουν τους χαμένους ορειβάτες.
Το ατύχημα φέρεται να συνέβη στις 19 Οκτωβρίου. «Δεν μπορούμε να πούμε τίποτα σχετικά με τις συνθήκες των ορειβατών που χάθηκαν στην χιονοστιβάδα. Περιμένουμε για λεπτομέρειες», είπε ο εκπρόσωπος της Νεπαλέζικης εταιρείας που είχε αναλάβει την υποστήριξη της αποστολής. Οι προσπάθειες διάσωσης εμποδίζονται από τον κακό καιρό που επικρατεί τις τελευταίες μέρες στην περιοχή. Οι έντονες χιονοπτώσεις έχουν δημιουργήσει πρόβλημα σε αρκετές ακόμα αποστολές που βρίσκονται στην περιοχή του Annapurna. Αρχηγός της αποστολής που επιχειρούσε να ανέβει την κορυφή Kanguru, ήταν ο 60χρονος Γάλλος Daniel Stolzenberg. Τα ονόματα των υπόλοιπων αγνοούμενων δεν έχουν γίνει μέχρι τώρα γνωστά.

30 Ιουλ 2005 - Τα τελευταία νέα από τις αναβάσεις στα Ιμαλάια (Καρακορούμ)
CHOGOLISA > Μια νεανική ομάδα Ιταλών βρέθηκε αυτές τις μέρες στην κοιλάδα Charakusa. Εξερεύνησαν την περιοχή του Chogolisa, όπου πραγματοποίησαν μια νέα διαδρομή (Up and Down). Οι μισοί από την παρέα έμειναν μια βδομάδα περισσότερο και σκαρφάλωσαν το Iqbal’s Wall στην τέλεια τριγωνική πυραμίδα του Naysar Brakk.
BROAD PEAK (8051) > Νέα διαδρομή με αλπικό στυλ από την ΝΔ πλευρά του βουνού για τους Denis Urubko και Serguey Samoilov. Στις 19/07 οι δύο Καζάχοι ορειβάτες ξεκίνησαν από τα 5100 μέτρα στην Concordia και χρειάστηκε να κάνουν έξι μέρες ανάβαση (πέντε μπιβουάκ) για να φτάσουν στις 25/07 στην κορυφή. Οι καιρικές συνθήκες ήταν κακές και αντιμετώπισαν σοβαρές δυσκολίες. Το τελευταίο μπιβουάκ έγινε στα 7800 μέτρα σε δύσκολο τεραίν. Ο Urubko που θεωρείται ένας από τους πιο δυνατούς ορειβάτες της εποχής μας, πέρυσι έκανε νέα διαδρομή στη Β του Baruntse.
OGRE > Τέλος για τον Βάσκο Alberto Inurrategi και την παρέα του (Jon Beloki, Jose Carlos Tamayo), οι οποίοι συνάντησαν επικίνδυνο χιόνι στα ψηλότερα τμήματα του βουνού και εγκατέλειψαν την προσπάθειά τους οριστικά, καθώς βγαίνουν και εκτός διαθέσιμων χρονικών περιθωρίων. Οι Ισπανοί επιχειρούσαν αρχικά να προσεγγίσουν το Δ Col αλλά συνάντησαν δύσκολες συνθήκες και στράφηκαν στη N κόψη (διαδρομή Bonnington, Escourt) σε αλπικό στυλ. Το Ogre ήταν μια από τις πρώτες 7άρες τεχνικές κορυφές (spires), στην περιοχή Latok, που πατήθηκε στη δεκαετία του ’70 με αλπικό στυλ από την παρέα του Chris Bonnington, σε μια αποστολή με επικό τέλος.
GASHERBRUM II > 8η οχτάρα για την Αυστριακή Gerlinde Kaltenbrunner στις 21/07, με την πετυχημένη ανάβασή της στο GII με μεγάλη ομάδα ορειβατών. Η Gerlinde ισοφάρισε έτσι το ρεκόρ της αείμνηστης Putkiewicz αλλά και της Edurne Pasaban που μία μερα νωρίτερα έκανε το ίδιο στο Nanga Parbat. Η Αυστριακή συνάντησε χιονοστιβάδα στο C3 που την καθυστέρησε για ένα 24ωρο. «Τα τελευταία 200 μέτρα μου πήραν 5.30 ώρες μέσα σε βαθύ χιόνι, που μερικές φορές έφτανε μέχρι το στήθος» είπε αργότερα η Gerlinde για τις συνθήκες του χιονιού που συνάντησε η ίδια και δύο ακόμα ορειβάτες, οι μόνοι από τους 16 που κατάφεραν να φτάσουν μέχρι την κορυφή.
NANGA PARBAT (8125) > Η πρώτη γυναίκα που ισοφαρίζει το ρεκόρ της Wanda Rutkiewicz (χάθηκε στο Kang το 1989), είναι η Ισπανίδα Edurne Pasaban, με την ανάβασή της στο Nanga Parbat στις 20/07. Η Edurne αποτελούσε μέλος μεγάλης ομάδας που ανέβηκε στην κορυφή στα πλαίσια της σειράς Al Filo d’ Impossible. Ανάμεσά τους βρίσκονταν οι Silvio Mondinelli, Ivan Vallejo και Carlos Pauner. Ανάμεσα στους υπόλοιπους ήταν και η Ελβετή Marianne Chapuisat, η οποία ανέβηκε μόνη εντελώς στην κορυφή και υπέφερε από το κρύο που ήταν δυνατό εκείνη τη μέρα. Πιο σημαντική βέβαια ήταν η προσπάθεια δύο Κορεατών να τραβερσάρουν το βουνό, ακολουθώντας τη πολυσυζητημένη διαδρομή των Reinhold και Gunter Messner, το καλοκαίρι του 1970 όταν ο Gunter λίγο πριν το τέλος χάθηκε για πάντα από το πέρασμα μιας χιονοστιβάδας. Οι Kim Chang Ho και Lee Hyun Jo δούλεψαν για δύο μήνες στην πλευρά Rupal (νότια) και αφού έστησαν την ψηλή τους κατασκήνωση λίγο κάτω από τον κώνο της κεντρικής κορυφής ολοκλήρωσαν κατεβαίνοντας από τη βόρεια (Diamir) στις 14/07, πετυχαίνοντας την πρώτη επανάληψη της διαδρομής Messner. Κάπου στις νότιες πλαγιές του βουνού βρίσκεται ακόμα ο Σλοβένος Tomaz Humar που επιχειρεί για μια ακόμα φορά μια δύσκολη ανάβαση μετά την ανεπιτυχή του το 2003.
KOSHULAK (7000+) > Πενταμελής εξερευνητική ομάδα από τις ΗΠΑ προσπάθησε να ανέβει την τελευταία απάτητη 7άρα κορυφή του συμπλέγματος Kashgar στο δυτικό άκρο της Κίνας. Πιο γνωστή κορυφή του συγκροτήματος το Kongur και το Mustagh Ata). Ο κακός καιρός δεν βοήθησε τους ερασιτέχνες ορειβάτες να καταφέρουν πολλά, στην εύκολη από τεχνικής πλευράς Koskulak. Η περιοχή Akto, στην οποία βρίσκεται το βουνό, είναι μια από εκείνες που χρειάζεται κανείς ακόμα και σήμερα ειδική άδεια για να επισκεφτεί. Περιβάλλεται από ψηλές οροσειρές από τις τρεις πλευρές της (Karakorum, Pamir, Kashgar).
BATURA II (7762) > Ο επαγγελματίας Simone Moro παρέα με τον οπερατέρ και ορειβάτη Joby Ogwyn ξεκίνησαν στις 05/07 τη δουλειά στη Ν πλευρά της απάτητης αυτής κορυφής του συγκροτήματος Batura-Muztagh. Συνάντησαν κακές καιρικές συνθήκες –όπως και όλες σχεδόν οι αποστολές φέτος το καλοκαίρι στο Καρακορούμ- και τελικά κατάφεραν να φτάσουν μέχρι την χαμηλότερη Batokschi (6050) σε ένα 3ήμερο με αλπικό στυλ και σε δύσκολο τεραίν. Ο Moro επέστρεψε πρώτος στο BC και λίγο αργότερα πήρε μια κλήση στο δορυφορικό τηλέφωνο από τον Ogwyn που είχε χτυπηθεί μόλις από χιονοστιβάδα επιστρέφοντας. Κλήθηκε ελικόπτερο και η ομάδα της Βάσης έσπευσε για διάσωση. Τελικά ο Ogwyn γλύτωσε με αλαφρά τραύματα στο νοσοκομείο του Islamabad, όμως η αποστολή τελείωσε. Ελάχιστες απόπειρες έγιναν στο συγκρότημα Batura στο παρελθόν (τέσσερις από το 1958 μέχρι το 2002) και το βουνό παραμένει απάτητο και πάλι.
TRANGO (6000+) > Πολλές αποστολές έχουν εγκατασταθεί στη βάση του Nameless Tower, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ‘κυκλοφοριακό’ πρόβλημα στο βράχο. Οι συνεχόμενες βροχοπτώσεις προκάλεσαν κατολισθήσεις βράχων και λάσπης, καταστρέφοντας την Κατασκήνωση μιας Κορεάτικης αποστολής, χωρίς ευτυχώς θύματα. Εκεί βρίσκονται οι Βάσκοι αδελφοί Iker και Eneko Pou, με στόχο την ελεύθερη ανάβαση της διαδρομής Eternal Flame και προς το παρόν περιμένουν βελτίωση των συνθηκών.
Κ2 (8611) > Λίγες οι αποστολές φέτος στο Chogolisa (K2). Οι περισσότεροι ταλαιπωρούνται από τις κακές καιρικές συνθήκες και περιμένουν βελτίωση στις αρχές Αυγούστου. Ανάμεσα στις ελάχιστες, ξεχωρίζει μια Νορβηγική για επανάληψη της διαδρομής Cesen.
CHOLATSE / TAWECHE (6000+) > O 29χρονος Ελβετός Ueli Steck έκανε εξαγωγή της αλπικής φιλοσοφίας φέτος την άνοιξη στα Ιμαλάια. Σε μια σόλο αποστολή τον Απρίλιο, επιχείρησε τρεις αναβάσεις σε δύσκολες πλαγιές κορυφών στο Khumbu. Πρώτη στη σειρά ήταν η υπερβολικά δύσκολη B πλευρά της Cholatse (6442), στην οποία ξεκίνησε με ένα σακίδιο 6 κιλών και αφού έκανε δύο μπιβουάκ (ένα στη Β πλευρά ανεβαίνοντας και ένα στη Ν κατεβαίνοντας –χωρίς καθόλου τροφή). Η επιτυχία του εκεί ήταν απόλυτη και ο ίδιος την παρομοίασε με την Β του Eiger, μόνο που βρισκόταν 2500 μέτρα ψηλότερα και δεν είχε καμιά ελπίδα διάσωσης σε περίπτωση ανάγκης. Ψυχικά εξαντλημένος από την ανάβασή του ξεκουράστηκε για μία εβδομάδα στο BC και ξεκίνησε και πάλι σόλο στην Α του Taweche (6507). Εκεί, ο Steck διάλεξε μια πιο ήπια διαδρομή στον πάγο, στην αριστερή πλευρά της ορθοπλαγιάς. Ο Ελβετός έκανε πραγματικό αγώνα δρόμου και έφτασε στην κορυφή σε 4:30 ώρες! Ήταν η πρώτη σόλο ανάβαση στην ιστορία του βουνού και η πρώτη ανάβαση γενικά, τα τελευταία 7 χρόνια. Για το τέλος, ο Steck άφησε την ΒΑ του Ama Dablam (6815) και πάλι σόλο αλλά οι επικίνδυνες συνθήκες χιονιού τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει στα 5800. Οι σόλο αναβάσεις του Steck στο Khumbu φέτος την άνοιξη ήταν σίγουρα ένα από τα σπουδαιότερα γεγονότα της οροσειράς των Ιμαλαΐων.

19 Ιουλ 2005 - Πρώτες αναβάσεις από Γάλλους σε κορυφές 7000 μέτρων, στο Chomo-Lonzo των Ιμαλαΐων
Οι 7άρες δεν εξαντλήθηκαν ακόμα στα Ιμαλάια και η απόδειξη έρχεται από μια Γαλλική αποστολή που κατάφερε πρώτη ανάβαση σε δύο κορυφές του Chomo-Lonzo, βουνού-δορυφόρου του Makalu, στο ανατολικό Νεπάλ. Πρόκειται για την κεντρική και την βόρεια κορυφή του βουνού, που βρίσκεται στα σύνορα Νεπάλ-Θιβέτ. Στις 8 Μαΐου η σχοινοσυντροφιά των Christian Trommsdorf, Yannick Graziani και Patrick Wagon, έφτασε στη βόρεια κορυφή του Chomo-Lonzo από την ΒΔ κόψη, περνώντας πολύ δύσκολα πεδία βράχου στα 7000 μέτρα. Πέντε μέρες αργότερα, η ίδια ομάδα ξαναγύρισε πίσω σ αυτή την ίδια διαδρομή, με την πρόθεση να τραβερσάρει την 7500+ κεντρική κορυφή του βουνού, όμως οι ορειβάτες ανακάλυψαν ότι η θύελλα που είχε προηγηθεί είχε καταστρέψει τελείως την ψηλή κατασκήνωση που είχαν αφήσει για το σκοπό αυτό.
Στο μεταξύ, στις 16 Μαΐου, ο Stéphane Benoist και ο Patrick Glairon-Rappaz, σκαρφάλωσαν μια direct διαδρομή στην Δ πλευρά του Chomo-Lonzo North, φτάνοντας στην κορυφή σε τρεις μέρες με αλπικό στυλ. Την ίδια μέρα, η ομάδα Trommsdorf – Graziani – Wagon γύρισε πίσω από τη ΒΔ κόψη με στόχο την τραβέρσα της κεντρικής κορυφής. Δυνατοί άνεμοι και δυσκολότερο σκαρφάλωμα απ ότι περίμεναν επιβράδυνε την πορεία τους, αλλά στις 21 Μαΐου έφτασαν στην παρθένα Κεντρική Κορυφή. Επέστρεψαν στις 4 τα χαράματα στο bivouac τους και κατέβηκαν με ασφάλεια από την ίδια διαδρομή που είχαν ανέβει την επόμενη μέρα

06 Ιουν 2005 - Ερωτηματικά για τον Alan Hinkes παρά την επιτυχία του στο Kangchenjunga
Στις 30 Μαΐου, ο Βρετανός ορειβάτης Alan Hinkes πάτησε στην κορυφή του Kangchenjunga, του 3ου ψηλότερου βουνού των Ιμαλαΐων (8598) γεμίζοντας με ενθουσιασμό τους Βρετανούς, αφού για μια μερίδα της παγκόσμιας ορειβατικής κοινότητας έγινε ο 14ος άνθρωπος που πατά και τις 14 κορυφές των Ιμαλαΐων με υψόμετρο πάνω από 8000 μέτρα. Ωστόσο φαίνεται ότι μάλλον δεν θα του αναγνωριστεί η επίδοση, αφού η ανάβασή του το 1990 στο Cho Oyu (ειρωνικά την ευκολότερη 8άρα) δεν ήταν πλήρης –τότε θεωρήθηκε ότι ο Alan έφτασε στην προκορυφή και δεν καταχωρήθηκε στα επίσημα αρχεία. Για τους Βρετανούς όμως, η χαρά είναι έκδηλη και θεωρείται ο πρώτος Βρετανός που πετυχαίνει αυτό το στόχο στην πολύχρονη και πλούσια ιστορία της Γηραιάς Αλβιώνας στα Ιμαλάια. Μαζί με τον Hinkes στην ανάβασή του ήταν ο φίλος και σύντροφός του στο βουνό, Pasang Gelu.
Μιλώντας από τη βάση της αποστολής, ο Alan είπε:
«Η τελική ανάβαση για την κορυφή ήταν χωρίς αμφιβολία η σκληρότερη στη ζωή μου. Φύγαμε από την Κατασκήνωση Βάσης την Πέμπτη 26 Μαΐου και ξεκινήσαμε να προωθούμαστε στο βουνό. Ο καιρός δεν ήταν καλός τις προηγούμενες ημέρες, πράγμα που σήμαινε ότι υπήρχαν μεγάλες ποσότητες φρέσκου χιονιού για να κόψουμε. Ο κίνδυνος χιονοστιβάδας ήταν απίστευτα μεγάλος και κάθε βήμα ήταν αποτέλεσμα φυσικής και πνευματικής αντοχής. Το χιόνι ήταν τόσο βαθύ που ήταν αδύνατο να στήσουμε την κατασκήνωση 3 και έπρεπε να κάνουμε μπιβουάκ στην πλαγιά, σε υψόμετρο 7400 μέτρα. Προσπαθήσαμε για κορυφή στις 29 Μαΐου αλλά νικηθήκαμε από τον καιρό.
«Μια δεύτερη προσπάθεια μας βρήκε να ξεκινάμε στη 1 τα ξημερώματα της 30ης Μαΐου. Ακόμα περισσότερο χιόνι είχε πέσει αλλά τα πήγαμε καλά. Ο σύντροφός μου Pasang, έπρεπε να σταματήσει περίπου 15 λεπτά πριν την κορυφή επειδή είχε εξαντληθεί. Έφτασα τελικά μόνος στην κορυφή στις 7 το απόγευμα της ίδιας μέρας, μέσα σε συνθήκες θύελλας με παρασυρόμενο χιόνι. Ήταν οι χειρότερες συνθήκες που μπορώ να θυμηθώ μέχρι τώρα. Τράβηξα την απαραίτητη φωτογραφία και πέρασα περίπου 10 λεπτά στην κορυφή πριν ξεκινήσω την επιστροφή μου. Ήταν περίπου 9 το βράδυ όταν συνάντησα τον Pasang αλλά χωρίς φακό στο κεφάλι μου ήταν δύσκολο να τον εντοπίσω και νόμισα προς στιγμή ότι ήταν νεκρός. Ήταν μεγάλη η χαρά μου που τον βρήκα και ξαναγυρίσαμε μαζί στο σημείο του μπιβουάκ για να διανυκτερεύσουμε, περίπου 27 ώρες μετά το ξεκίνημά μας. Οι επόμενες δύο μέρες μας βρήκαν να επιστρέφουμε προς την Κατασκήνωση Βάσης μέσα σε φρέσκο βαθύ χιόνι με κίνδυνο για χιονοστιβάδες.
Να σημειώσουμε δύο παραμέτρους της ανάβασης του Hinkes στο Kang: η πρώτη αφορά το γιορτασμό των 50 χρόνων από την πρώτη ανάβαση του βουνού (από τους συμπατριώτες του Joe Brown και George Band) και η δεύτερη το γεγονός ότι ο εξαίρετος ορειβάτης αποτέλεσε και τον μοναδικό άνθρωπο που πάτησε φέτος στην κορυφή του γίγαντα του ανατολικού Νεπάλ!
Το ιστορικό των 14 κορυφών για τον Hinkes είναι: 1987 Shisha Pangma, 1988 Manaslu, 1990 Cho Oyu, 1991 Broad Peak, 1995 K2, 1996 Everest, 1996 Gasherbrum I & II, 1997 Lhotse, 1998 Nanga Parbat, 1999 Makalu, 2002 Annapurna, 2004 Dhaulagiri, 2005 Kangchenjunga.

04 Μαϊ 2005 – Χιονοστιβάδα και δυο θάνατοι στο Έβερεστ στην κορύφωση της ανοιξιάτικης περιόδου
Το Έβερεστ δείχνει την κακή του πλευρά στους ορειβάτες τις τελευταίες μέρες: δύο θάνατοι και μια χιονοστιβάδα, είναι τα μηνύματα του βουνού προς τους επίδοξους «κατακτητές». Μόλις σήμερα το πρωί (τοπική ώρα) μια μεγάλη χιονοστιβάδα χτύπησε την Κατασκήνωση 1, στο τέλος του Khumbu Icefall, εκεί που ξεκινά το Western Cwm, η μεγάλη παγωμένη κοιλάδα στη βάση του κώνου του Έβερεστ. Σύμφωνα με την πληροφόρηση που έστειλε ο Vern Tejas, αρχηγός εμπορικής αποστολής στη νότια πλευρά, η χιονοστιβάδα χτύπησε το C1 περίπου στις 5:15 τα ξημερώματα. Ξεκίνησε από την αποκόλληση ενός κομματιού παγετώνα (ενός σεράκ), που κρέμεται 1500 μέτρα ψηλότερα από την κατασκήνωση. Για καλή τύχη των αποστολών, η κατασκήνωση ήταν σχεδόν άδεια από κόσμο. Όμως κάποιοι είχαν διανυκτερεύσει εκεί και βρέθηκαν μισοθαμμένοι στο χιόνι με τραύματα αρκετά σοβαρά, κάποιοι απ αυτούς. Ένας Σέρπα χτυπήθηκε άσχημα, σύμφωνα με τον Tejas, και η κατάστασή του είναι κρίσιμη. Τρία μέλη της ίδιας αποστολής –αμερικάνικης όπως αναφέρει ο Tejas- τραυματίστηκαν ελαφρότερα και γλύτωσαν τη ζωή τους. Τραυματίστηκαν επίσης ένας Καναδός κι ένας Πολωνός. Όλα σχεδόν τα αντίσκηνα της κατασκήνωσης καταστράφηκαν, με εξαίρεση αυτά της Ιρανικής γυναικείας αποστολής που είναι εγκατεστημένη λίγες δεκάδες μέτρα μακρύτερα. Σύντομα το νέο έφτασε το BC, απ όπου ξεκίνησαν ομάδες διάσωσης που έφτασαν λίγο αργότερα στο τόπο του ατυχήματος και πρόσφεραν βοήθεια στους τραυματίες. Σύμφωνα με άλλη μαρτυρία, του Willie Benegas, αρχηγού άλλης εμπορικής αποστολής, οι τραυματίες έφτασαν τους επτά.
Στο μεταξύ, δύο θάνατοι σημάδεψαν την εξέλιξη της περιόδου στο Έβερεστ. Στις 29/04 ο 63χρονος Καναδός Dr Sean Egan πέθανε καθοδόν από την Κατασκήνωση Βάσης προς το ιατρικό κέντρο που λειτουργεί στον οικισμό Pheriche, περίπου 15 χιλιόμετρα μακρύτερα. Σύμφωνα με το Υπουργείο Τουρισμού του Νεπάλ, ο θάνατος οφείλεται σε πνευμονικό οίδημα, ενώ κάποιοι αυτόπτες μάρτυρες αναφέρουν ότι ο Egan πέθανε από καρδιακή προσβολή. Στις 01/05 ένας ακόμα θάνατος συνέβη στο Khumbu Icefall, από πτώση σε crevasse. Ο 39χρονος Αμερικανός Michael Corey O’Brien ήταν ανασφάλιστος καθώς κατέβαινε από το C1, όταν γλίστρησε και έπεσε σε βάθος 10 μέτρων. Ο θάνατός του ήταν ακαριαίος και οι αυτόπτες μάρτυρες αναφέρουν ότι επρόκειτο για ένα απλό γλίστρημα που δυστυχώς απέβη μοιραίο.
Μετά την είδηση της «ασφάλισης» της διαδρομής της βόρειας πλευράς του Έβερεστ (έχει ήδη ολοκληρωθεί με την τοποθέτηση 10 χιλιομέτρων (!) σχοινιών, κυκλοφόρησε η είδηση ότι η Himex –υπεύθυνη για τα σχοινιά της βόρειας πλευράς- σκέφτεται να τοποθετήσει μεταλλική σκάλα στο «Βήμα του Χίλαρυ» (Hillary Step), ώστε να βοηθηθούν οι ορειβάτες που ανεβαίνουν από τη νότια πλευρά στο Έβερεστ. Προς το παρόν πάντως δεν υπάρχει κάτι περισσότερο σαν πληροφόρηση, αλλά αν αυτό συμβεί θα κάνει αναμφισβήτητα πολύ ευκολότερο το έργο της ανάβασης στο Έβερεστ. Πρέπει να σημειώσουμε ότι τέτοια σκάλα υπάρχει εδώ και 45 χρόνια στη βόρεια πλευρά (είχε τοποθετηθεί από Κινέζικη αποστολή το 1960 και από τότε χρησιμοποιείται από τις αποστολές.
KANGCHENJUNGA: Δύο μόνο αποστολές βρίσκονται στο 3ο ψηλότερο βουνό των Ιμαλαΐων, που φέτος γιορτάζει τα 50 χρόνια από την πρώτη του ανάβαση. Η πιο ενδιαφέρουσα είναι αυτή του Βρετανού Alan Hinkes που ξεκίνησε μόλις, με την τελετή puja στο Base Camp. Σε εξέλιξη όμως είναι η αντίστοιχη του Γερμανού Norbert ‘Noppa’ Joos, που για την ώρα γλίτωσε τα χειρότερα, αφού μέλος της αποστολής ανασφάλιστο έπεσε στο κενό από ύψος 20 μέτρων, ευτυχώς χωρίς μοιραία αποτελέσματα. Λίγες μέρες νωρίτερα Σέρπα της αποστολής απομακρύνθηκε σοβαρά άρρωστος με ελικόπτερο από την Κατασκήνωση Βάσης. Ο Joos κάνει την 13η 8άρα του και αν τα καταφέρει θα του μένει μόνο το Έβερεστ.
ANNAPURNA: Μετά τις απαίσιες καιρικές συνθήκες της προηγούμενης εβδομάδας, ο καιρός είναι βελτιωμένος και από τη νότια πλευρά είναι σε εξέλιξη μια ακόμα δύσκολη προσπάθεια, από την αποστολή του Piotr Pustelnik, που του απομένουν δύο 8άρες για να συμπληρώσει τις 14. Η αποστολή mBank Lotto Annapurna βρίσκεται μετά από 45 ημέρες στο φιξάρισμα σχοινιών για το C2 και υπάρχει ακόμα αρκετός δρόμος μέχρι τα 8091 μέτρα της κορυφής. Στη βόρεια πλευρά, η ιταλική αποστολή του Silvio Mondinelli ετοιμάζεται για μια δεύτερη προσπάθεια κορυφής, μετά τις ευνοϊκές προβλέψεις για τον καιρό των επόμενων ημερών. Στο βουνό κατέφθασε και ο Ed Viesturs μετά την εγκατάλειψη της ‘προπόνησης’ στο Cho Oyu, όπου αναγκάστηκε να επιστρέψει στη βάση για να βοηθήσει τον φίλο του Jimmy Chin που υπέφερε από συμπτώματα πνευμονικού οιδήματος. Για τον 45χρονο Viesturs απομένει μόνο το Anna για να συμπληρώσει και τις 14 8άρες κι αν συμβεί αυτό θα είναι ο πρώτος Αμερικανός που το πετυχαίνει.
DHAULAGIRI: O Inaki Ochoa (επέστρεψε σύντομα στα Ιμαλάια μετά το ατύχημά του στο Shisha) και ο Christian Stangl, ξεκίνησαν σήμερα το πρωί για μια ακόμα προσπάθεια ταχύτητας από το BC για την κορυφή. Οι δύο ορειβάτες είχαν επιστρέψει μόλις χθες από μια αποτυχημένη προσπάθεια, από το παχύ στρώμα χιονιού που συνάντησαν ψηλά στο βουνό. Περίπου 20 ορειβάτες (κυρίως Ιταλοί και Κορεάτες) βρίσκονται στο Dhaula και περιμένουν καλυτέρευση συνθηκών για να επιχειρήσουν κορυφή. Ανάμεσά τους αρκετοί είναι έτοιμοι μόλις ολοκληρώσουν την ανάβασή τους να κατευθυνθούν για το κοντινό Annapurna.
SHISHA PANGMA: Κορυφή για τον Αυστριακό Gerfried Goeschl χθες 03/05. Είναι η πρώτη ανάβαση της κορυφής μετά τη χειμερινή των Moro/Morawski στις 14/01/05. Ο Goeschl αποτελεί μέλος της αποστολής Northland, η οποία κατάφερε να ανεβάσει όλα τα μέλη της στην Central Peak του βουνού αλλά μόνο αυτός συνέχισε μέχρι την Κύρια.
MANASLU: Το δίδυμο των Serguey Bogomolov και Gia Tortladze ενώθηκε με την ισπανική αποστολή που επιχειρεί φέτος εκεί. Ο Bogomolov που έχει στο ενεργητικό του 11 8άρες, έστειλε ένα μήνυμα αυτές τις μέρες καθώς έφτανε στη βάση του βουνού, λέγοντας ότι οι Μαοϊστές αντάρτες εισπράττουν λεφτά από τις αποστολές αλλά και από τους πεζοπόρους που βρίσκονται στο βουνό αυτό του κεντρικού Νεπάλ. Στο βουνό υπάρχουν εκτός από τους Ισπανούς και Γερμανοί αλλά και Γιαπωνέζοι. Το Manaslu παραμένει απάτητο από το 2003, όταν ο Piotr Pustelnik και ο Krzystof Tarasewicz ήταν οι μόνοι που ανέβηκαν στην κορυφή εκείνη τη χρονιά.

22 Απρ 2005 - Οι ειδήσεις από τις ορειβατικές αποστολές στα Ιμαλάια
Χωρίς σπουδαίες ειδήσεις για την ώρα εξελίσσεται η ανοιξιάτικη περίοδος των αναβάσεων στα Ιμαλάια. Περισσότερες είναι οι εξαγγελίες αποστολών για το ερχόμενο καλοκαίρι και αμέσως μετά ακολουθούν οι ματαιώσεις και εγκαταλείψεις.
Η πιο σοβαρή είδηση είναι η αναχώρηση για το βουνό της ομάδας Menlungtse με την προσθήκη του Αμερικανού βετεράνου Carlos Buhler, στο δίδυμο των Yuri Koshelenko – Nikolay Totmyanin. Παρότι 3μελής η ομάδα, υπέστη δύο αλλαγές, την πρώτη με την αποχώρηση του Ilias Tukhvatullin και τη δεύτερη με την προσθήκη ως τρίτου του Buhler. Είχε προηγηθεί η επιλογή ανάμεσα σε Gauri Shankar και Menlungtse και όταν αποφασίστηκε το τελευταίο, ξεκίνησαν οι επαφές του Koshelenko με τον Buhler, καθώς εκείνος ήταν ένας από τα μέλη της αποστολής που το 1999 προσπάθησε να ανέβει τη βόρεια του Menlungtse αλλά χωρίς επιτυχία. Μετά από πολλές συζητήσεις για λεπτομέρειες του βουνού δεν άργησε να πεισθεί ο Buhler να συμμετάσχει κι εκείνος στη νέα αποστολή, που αν τα καταφέρει (με αλπικό στυλ) θα είναι η δεύτερη πετυχημένη στην σχεδόν παρθένα κορυφή των 7181 μέτρων –μόνο οι Stremfelj και Prezlj έχουν ανέβει για πρώτη και τελευταία φορά το 1992 από τη νότια πλευρά. Το Menlungtse βρίσκεται απομονωμένο στα σύνορα Θιβέτ-Νεπάλ και μακριά από κατοικημένες περιοχές.
Στο Έβερεστ, όπως κάθε χρόνο κόσμος πάει κι έρχεται με όλα όσα αυτό συνεπάγεται: διασημότητες, εκκεντρικότητες και πολλές-πολλές άχρηστες ειδήσεις, που ενδιαφέρουν περισσότερο το στενό κύκλο των μελών των αποστολών, που χάρη στο καλά οργανωμένο δίκτυο τηλεπικοινωνιών καταφέρνουν να στέλνουν καθημερινά έναν απίστευτο όγκο πληροφοριών προς τα έξω.
Ίσως η πιο χαρακτηριστική είδηση είναι η ανακοίνωση της πλήρους ασφάλισης της κλασικής διαδρομής της βόρειας πλευράς με μόνιμα σχοινιά. Την προηγούμενη εβδομάδα λοιπόν, η Κινέζικη Ομοσπονδία Ορειβασίας υπέγραψε συμφωνία με την “Himex” μια από τις μεγάλες εταιρείες αποστολών, να φιξαριστούν σχοινιά από το ABC (6400) μέχρι την κορυφή (!) του Έβερεστ. Αυτό θα γίνει με την εργασία που θα προσφέρουν (με το αζημίωτο όπως πάντα) 12 Θιβετιανοί και 20 Νεπαλέζοι οδηγοί βουνού. Είναι η πρώτη φορά που γίνεται κάτι τέτοιο και το μόνο θετικό που βγαίνει από την υπόθεση αυτή είναι ότι αποφεύγονται οι προστριβές προηγούμενων ετών, ως προς το ποιος και γιατί θα αναλάβει να ασφαλίσει μεγάλα τμήματα της διαδρομής. Αυτό φαίνεται να ευνοεί τελικά τις μικρές αποστολές που δεν διαθέτουν μεγάλα ποσά αλλά και ελαφρύνει τις μεγάλες, που δεν χρειάζεται να επιβαρυνθούν αυτό το κόστος εξ ολοκλήρου. Εννοείται βέβαια ότι όλοι όσοι θα ανέβουν πάνω από το ABC θα πρέπει να πληρώσουν για την χρήση των σχοινιών. Και φυσικά, αν υπολογίσουμε ότι οι περισσότερες φετινές αποστολές του Έβερεστ γίνονται από τη βόρεια (Θιβετιανή) πλευρά λόγω της κατάστασης που επικρατεί στο Νεπάλ, τότε προβλέπονται χρυσές δουλειές στην «εθνική οδό» των σχοινιών.
Από αναβολές, είχαμε αρκετές, με πιο χαρακτηριστική αυτή της ομάδας του Supercouloir, η οποία εδώ και αρκετές μέρες ανακοίνωσε ότι αναβάλλει τα σχέδιά της για το φθινόπωρο. Αν θυμηθούμε τα περσινά φαινόμενα με τις άδειες φιάλες οξυγόνου να φεύγουν σαν βολίδες στο κενό πάνω από τα κεφάλια των ανδρών της ρωσικής τότε αποστολής, ίσως να έχουν δίκιο οι Dujmovits, Kaltenbrunner & Takeuchi που ανέβαλαν για το φθινόπωρο, οπότε και οι αποστολές είναι σχεδόν ανύπαρκτες στις πλαγιές του Έβερεστ.
Αναπάντεχοι θάνατοι στο Pumori. Στις αρχές του μήνα ένας Σέρπα κι ένας πελάτης εμπορικής αποστολής πέθαναν πάνω στο βουνό-γείτονα του Έβερεστ. Δεν χρειάστηκε να περάσουν πολλές μέρες για να πεθάνουν δύο ακόμα, μέλη Κορεάτικης αποστολής. Τα νέα κυκλοφόρησαν πολύ γρήγορα στην κοιλάδα Khumbu αλλά μόλις πρόσφατα το Υπουργείο Τουρισμού του Νεπάλ, επιβεβαίωσε τους θανάτους.
Στο Έβερεστ και πάλι, προχθές υπήρξε και το πρώτο ατύχημα της σεζόν, όταν ο Καναδός Ben Webster έπεσε σε ρωγμή του παγετώνα στο Khumbu icefall και έσπασε το πόδι του. Χάρη στην καλή οργάνωση που επικρατεί στη νότια πλευρά με την εποχιακή «κλινική» που λειτουργεί κάθε άνοιξη, ο τραυματίας δέχτηκε τις περιποιήσεις των γιατρών και πέταξε με ελικόπτερο για το Κάτμαντου. Φέτος είναι πολλές οι αναφορές για την έντονη κινητικότητα του icefall. Πολλές αποστολές από τη νότια πλευρά αναφέρουν ότι όλα βρίσκονται σε διαρκή κίνηση και είναι πολύ δύσκολο να σταθεροποιηθούν οι σκάλες που συνδέουν τις ρωγμές του παγετώνα και χρησιμεύουν σαν γέφυρες. Οι περισσότερες αποστολές από το νότο έχουν περάσει ήδη μέχρι το C1 πάνω από το icefall και υπάρχει ένα συνεχόμενο πήγαινε-έλα με το Base Camp για μεταφορά υλικών και εγκλιματισμό.
Η πρώτη κορυφή για τη σεζόν ήταν βέβαια στο Cho Oyu, όπου στις 16/04 ο Τσέχος Martin Minarik έφτασε μόνος του στα 8201, όντας ο μόνος άνθρωπος πάνω στο βουνό και χωρίς να χρησιμοποιήσει φιξαρισμένα σχοινιά. Ήδη, η ομάδα του Ed Viesturs (Veikka Gustafson) βρίσκεται ένα βήμα πριν να κάνει κι αυτή το ίδιο, καθώς την περιμένει στη συνέχεια το Dhaulagiri και το Annapurna και θα πρέπει να βιαστεί. Στο Cho Oyu έφτασαν και οι Καζάχοι Pivtsov και Zhymayev που λίγες μέρες νωρίτερα έχασαν όλο τον εξοπλισμό τους στο αεροδρόμιο του Dehli. Αυτό δεν τους πτόησε, καθώς συνέχισαν για Kathmandu και με τη βοήθεια φίλων ξαναμάζεψαν τα απαιτούμενα και τώρα βρίσκονται στον προορισμό τους.
Στο Annapurna οι Ιταλοί βρίσκονται μόνοι στην βόρεια πλευρά και έχουν ήδη προωθηθεί μέχρι τα 6300, ενώ θύελλα χτύπησε στη νότια πλευρά.
Ο Inaki Ochoa έγινε καλά μετά την άτυχη στιγμή του στο Shisha και επέστρεψε στα Ιμαλάια. Πριν από λίγες μέρες έφτασε μαζί με τον Pete Gugemos στη βάση του Dhaulagiri πεζοπορώντας μέσα από την κοιλάδα του Kali Gandaki και ανέφερε την προβληματική κατάσταση που επικρατεί στη χώρα του Νεπάλ, λέγοντας ότι το Kathmandu μοιάζει με πολιορκημένη πόλη.
Αρκετοί ορειβάτες μαζεύτηκαν φέτος στο Manaslu, όπου φαίνεται ότι θα υπάρχουν ενδιαφέρουσες εξελίξεις τις επόμενες εβδομάδες. Ανάμεσά τους και ο Ρώσος Sergey Bogomolov, που έφτασε προχθές στο Νεπάλ.
Ματαίωση στο Makalu για τον Ισπανό Carlos Soria, ο οποίος ήταν από τους ελάχιστους που είχαν άδεια για το βουνό αυτό, το οποίο γιορτάζει φέτος τα 50 του χρόνια από την πρώτη ανάβαση. Όμως δίπλα, στο γίγαντα γείτονά του Chomo Lonzo (7700) μια μικρή τριμελής γαλλική αποστολή ετοιμάζεται για ανάβαση.
Δεν υπάρχει κανένα νέο από τον Alan Hinkes που προγραμματίζει την ανάβασή του στο Kangchenjunga, με την οποία (αν τα καταφέρει) θα ολοκληρώσει τον κύκλο του στις 14 8άρες.

11 Απρ 2004 – Αιματηρή επίθεση ανταρτών στο Νεπάλ με θύμα Ρώσο ορειβάτη
Για πρώτη φορά στον 10χρονο εμφύλιο πόλεμο στο Νεπάλ πολίτες άλλων χωρών τραυματίζονται σε επίθεση ανταρτών. Το Σάββατο 09/04, περίπου 100 χιλιόμετρα μακριά από το Kathmandu πάνω στον αυτοκινητόδρομο Arniko που οδηγεί στο Θιβέτ αλλά και στο Jiri (αφετηρία για πεζοπορία προς το Έβερεστ), Μαοϊστές αντάρτες επιτέθηκαν σε αυτοκινητοπομπή με χειροβομβίδες, με αποτέλεσμα ένας Ρώσος να τραυματιστεί σοβαρά στο πόδι. Το επεισόδιο ξετυλίχτηκε καθώς ένα κομβόι αυτοκινήτων κατευθυνόταν προς τα σύνορα με το Θιβέτ, όπου ο άτυχος Ρώσος μαζί με ένα φίλο του κατευθύνονταν για να βρουν την υπόλοιπη αποστολή με τελικό προορισμό την βόρεια πλευρά του Έβερεστ. Ένα αυτοκίνητο με αντάρτες πλησίασε το τελευταίο όχημα της πομπής, το οποίο ατυχώς δεν έφερε ειδικό αυτοκόλλητο με την ένδειξη “only tourists” που χρησιμοποιείται από τέτοια οχήματα στο Νεπάλ, προς αποφυγή τέτοιων επεισοδίων. Οι αντάρτες έφτασαν δίπλα στο όχημα και πέταξαν τρεις χειροβομβίδες με αποτέλεσμα η έκρηξη που προκλήθηκε να τραυματίσει τον Serguey Karnachnikow. Ο οδηγός του αυτοκινήτου κατάφερε να το οδηγήσει για λίγα ακόμα μέτρα μέχρι το τέλος του ανήφορου, απ όπου θα μπορούσε να έχει επαφή μέσω ασυρμάτου με περιπόλους και το επεισόδιο έληξε κάπου εκεί, καθώς οι αντάρτες απομακρύνθηκαν με το φόβο της πιθανής παρουσίας κυβερνητικών στρατιωτών. Ο Serguey νοσηλεύεται σε νοσοκομείο στο Kathmandu, όπου υποβλήθηκε ήδη σε δύο επεμβάσεις αφαίρεσης θραυσμάτων. O ίδιος ο Karnachnikow πιστεύει ότι οι αντάρτες δεν είχαν στόχο ξένους αλλά έκαναν λάθος στην εκτίμησή τους ότι μέσα στο αυτοκίνητο υπήρχαν Νεπαλέζοι.
Είναι η πρώτη φορά που ξένος πέφτει θύμα βομβιστικής επίθεσης στον δεκαετή εμφύλιο του Νεπάλ. Τόσο ο κυβερνητικός στρατός όσο και οι Μαοϊστές αντάρτες έχουν δηλώσει ότι σέβονται και προστατεύουν τους ξένους τουρίστες που κυκλοφορούν στη χώρα. Ωστόσο, μόλις πριν από λίγες μέρες η Ρωσική κυβέρνηση προειδοποίησε τους πολίτες της ότι δεν είναι ασφαλείς στο Νεπάλ και θα πρέπει να αποφεύγουν να ταξιδεύουν εκεί. Μόλις αυτό το Σ/Κ σκοτώθηκαν περίπου 100 αντάρτες σε διάφορα επεισόδια, σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές. Στις 4/4 οι αντάρτες κήρυξαν 11ήμερη γενική απεργία στη χώρα και όλα έχουν νεκρώσει στην πρωτεύουσα. Ο στρατός έχει επιτάξει αρκετά ελικόπτερα στην προσπάθειά του να πατάξει τους αντάρτες ενώ τεθωρακισμένα συνοδεύουν συχνά τις αυτοκινητοπομπές στους δρόμους. Παρά το γεγονός ότι η κατάσταση στη χώρα είναι έκρυθμη ουσιαστικά τους τελευταίους μήνες, αυτό δεν φαίνεται να πτοεί τους ορειβάτες που και αυτή τη σαιζόν κατέφθασαν στην οροσειρά, ενώ μια σημαντική μείωση φαίνεται να παρουσιάζεται στους trekkers.

[b]29 Μαρ 2005 - Ο Bruno Brunod ετοιμάζεται για ανάβαση ταχύτητας χωρίς οξυγόνο στο Έβερεστ[/b]
Ο Ιταλός skyrunner και speed climber, Bruno Brunod, ξεκινά τον Απρίλιο για την βόρεια (Θιβέτ) πλευρά του Έβερεστ, όπου θα δοκιμάσει ανάβαση ταχύτητας χωρίς τη χρήση συμπληρωματικού οξυγόνου. Η είδηση είναι σημερινή και τη δημοσιεύει το ExplorersWeb.com. Η αποστολή “Everest Vitesse 2005” αποτελείται από 8 οδηγούς βουνού και έναν ερευνητή, ο οποίος θα υποστηρίξει ιατρικά τον αθλητή στην προσπάθειά του. Η αποστολή που υποστηρίζεται οικονομικά από την “Αυτόνομη Επαρχία της Κοιλάδας της Aosta” θα φτάσει στο Θιβέτ στα μέσα Απριλίου.
Το ρεκόρ ανάβασης του Έβερεστ χωρίς οξυγόνο, κατέχει ο Marc Batard με 22 ώρες και 29 λεπτά, από το 1990, ενώ το απόλυτο ρεκόρ ανάβασης κατέχει ο Pemba Dorjie Sherpa, με 8 ώρες και 10 λεπτά από το 2004.
Προς το παρόν δεν είναι γνωστά περισσότερα στοιχεία, μια και το site της αποστολής παρουσιάζεται μόνο στα ιταλικά. Ο 42χρονος Bruno είναι από τους πιο γνωστούς αθλητές του skyrunning, με πολλές διακρίσεις αλλά και ρεκόρ στο ενεργητικό του. Το 1995 κάνει τη διαδρομή Aosta-Matterhorn (κορυφή) σε 3:14.44 και την επόμενη χρονιά αναδεικνύεται πρωταθλητής στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Skyrunning και δημιουργεί νέο ρεκόρ στο “Vertical Kilometer” της Val d’Isere στη Γαλλία. Το 1997 δημιουργεί νέο ρεκόρ ανάβασης στο Monte Rosa των Άλπεων. Το 2000 καταρρίπτει το ρεκόρ ανάβασης/κατάβασης στο Aconcagua των Άνδεων, με 4 ώρες και 52 λεπτά. Το 2001 καταρρίπτει το ρεκόρ ανάβασης/κατάβασης στο Κιλιμάντζαρο (διαδρομή Marangu) με 8:34.52. Το 2004 κερδίζει το Climbathlon στο Kinabalu του Μπόρνεο.

22 Μαρ 2005 – Σώος βγήκε από χιονοστιβάδα ο Inaki Ochoa στο Shishapangma
Άτυχος αλλά και τυχερός την ίδια στιγμή ο Inaki Ochoa de Olza μετά από ένα ατύχημα που είχε με χιονοστιβάδα στις 17/03 στο Shishapangma. Ο Ισπανός ορειβάτης επιχειρούσε σόλο ανάβαση στην Β ράχη του βουνού όταν τον χτύπησε χιονοστιβάδα που τον παρέσυρε για 100 μέτρα περίπου, χωρίς όμως ευτυχώς να τραυματιστεί. Ο Inaki είχε στήσει λίγο νωρίτερα κατασκήνωση στα 6000 μέτρα αλλά αποφάσισε να συνεχίσει, για να ανοίξει μονοπάτι στο χιόνι για την τελική προσπάθεια της επόμενης μέρας. «Πήγαινα καλά, αλλά αφού τραβερσάρισα ένα πλατό στα 6500 μέτρα, πρόσεξα ότι οι συνθήκες του χιονιού ήταν κακές. Ο κίνδυνος χιονοστιβάδας ήταν μεγάλος γι αυτό και γύρισα προς τα πίσω. Δευτερόλεπτα αργότερα άκουσα ένα μουγκρητό πίσω μου. Γύρισα για να ελέγξω τι συμβαίνει: δεν υπήρχε κάτι που μπορούσα να κάνω, με άρπαξε και με παρέσυρε 100 μέτρα στην πλαγιά. Ήταν τόσο τρομερό!». Ο Inaki γύρισε στο BC ασφαλής αλλά με ένα πόνο στον δεξί ώμο. Μετά από το συμβάν αποφάσισε να επιστρέψει πίσω στην πατρίδα του, ματαιώνοντας φυσικά το Shisa και ελπίζοντας να καταφέρει να ανακάμψει μέχρι τα μέσα Απριλίου, οπότε και θα πρέπει να βρίσκεται στο Dhaulagiri αλλά και στο Annapurna για αναβάσεις με φίλους. Για την ώρα πάντως το σχέδιο του Inaki ανατρέπεται, αφήνοντας έξω το πρώτο από τα τρία σκέλη του φιλόδοξου ανοιξιάτικου σχεδίου του.

17 Μαρ 2005 – Ο Κατάλογος των αποστολών της άνοιξης στα Ιμαλάια
EVEREST (8850) – Για μια ακόμα χρονιά, κοσμογονία στην «Στέγη του Κόσμου», παρά τα πολιτικά προβλήματα στο Νεπάλ –εξάλλου οι μισές και πλέον αναβάσεις γίνονται από την πλευρά του Θιβέτ (Κίνα).
ΒΟΡΕΙΑ ΠΛΕΥΡΑ : 27 Αποστολές
Hornbein/Japanese Couloir, των Ralf Dujmovits, Gerlinde Kaltenbrunner και Hirotaka Takeuchi, που θα επιχειρήσει με αλπικό στυλ και το Shisha (νότια πλευρά) πριν μετακινηθεί στο Έβερεστ. Η ακριβής διαδρομή τους είναι το Supercouloir, ένας συνδυασμός του Hornbein και του Γιαπωνέζικου και το οποίο ανέβηκαν στην ιστορική τους απόπειρα οι Loretan-Troillet το 1986 χωρίς οξυγόνο. Τελευταία φορά που το κατάφερε κάποιος, ήταν το 1991 από τον Σουηδό Lars Cronlund. Και οι τρεις της ομάδας συγκεντρώνουν από αρκετές 8άρες ο καθένας, ενώ οι δύο έχουν ανέβει ήδη στο Έβερεστ στο παρελθόν.
North Face (Directissima), από Ρώσους, Αμερικανούς και Αυστραλούς, αφιερωμένη στα 60 χρόνια από τη νίκη των Συμμάχων στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Περίπου 20 μέλη στην αποστολή, που ελπίζει να ολοκληρώσει αυτό που δεν κατάφερε η αντίστοιχη ρωσική το 2004, ώστε να μην αποκλίνει περισσότερο από 3 μέτρα από την απόλυτη ευθεία! (είναι κι αυτό κάτι που δεν έγινε μέχρι τώρα στο Έβερεστ). Αρχηγός της αποστολής ο Vladimir Prihodjko και αρχηγός ανάβασης ο Kazbek Hamitsaev. Περισσότερα στο RussianClimb.com
Everest Traverse, από τους συνεχιστές του Rob Hall στην Adventure Consultants, από τις κορυφαίες εταιρείες αποστολών στο Έβερεστ. Οι Luis Benitez και Piers Buck θα επιχειρήσουν να κάνουν την τραβέρσα του Έβερεστ από το νότο στο βορρά (κλασική διαδρομή). Με καλή οργάνωση το καταρχήν δύσκολο εγχείρημα είναι αρκετά πιο εύκολο, χωρίς να υποβαθμίζεται η σημασία του.
Alone w/o O2 – Μόνος χωρίς οξυγόνο απλά, από τον 34χρονο Νορβηγό Jarle Tra που θα επιχειρήσει κάτι που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο. Όχι βαστάζοι, όχι μάγειρες, ελαφρύς εξοπλισμός, όλα μόνος του και μόνο χρήση φιξαρισμένων σχοινιών σε εκτεθειμένα σημεία. Από το ABC προς την κορυφή (τελική απόπειρα), θα μεταφέρει αντίσκηνο, υπνόσακο και τροφή. Μαζί σου Jarle! Κάτι παρόμοιο θα επιχειρήσει και ο Gerfried Goschl, αγνώστων λοιπών στοιχείων.
Από τις υπόλοιπες της βόρειας πλευράς αναφέρουμε επιγραμματικά: ο Ranulph Fiennes, η γνωστή φιγούρα του 60χρονου Βρετανού που έγινε διάσημος από τη διάσχιση της Ανταρκτικής, με την εμπορική αποστολή της Jagged Globe, στην οποία θα συμμετέχει και ο Sibusiso Vilane, ο πρώτος μαύρος Αφρικανός που ανέβηκε στο Έβερεστ (2003). Οι Νορβηγίδες Sigrid Hammer (πιλότος επιβατικών αεροπλάνων) και Aud Jovall, η Αμερικανίδα επιχειρηματίας Monika Kalozdi που θα παρακολουθεί τις επιχειρήσεις και τα παιδιά της (!) δορυφορικά από το BC. Η Ινδική Αεροπορία ετοιμάζεται εδώ και τρία χρόνια σε κορυφές του Garhwal και έχει αρχηγό τον Amit Chowdhury. Γυναικεία αποστολή από το Ιράν με τη συνδρομή των ανδρών συμπατριωτών τους. Πολωνική αποστολή που περιλαμβάνει τον 73χρονο Jerzy Michalski. Κι ακόμα, οι 4 Κινέζοι (μη ορειβάτες) που θα ξαναμετρήσουν το ύψος του Έβερεστ, χρησιμοποιώντας GPS και ραντάρ (υπάρχουν υποψίες ότι το βουνό έχασε 2 μέτρα από το ύψος του εξαιτίας του Φαινόμενου του Θερμοκηπίου). Αυτή η αποστολή θα ολοκληρωθεί με τη βοήθεια μιας άλλης, της Κινέζικης/Ιαπωνικής γυναικείας αποστολής. Άλλη μια Κινέζικη αποστολή θα αναλάβει να καθαρίσει τη βόρεια πλευρά από τα σκουπίδια με σκοπό τη βοήθεια στην λαμπαδηδρομία που θα πραγματοποιηθεί στις πλαγιές του βουνού τις παραμονές των Ολυμπιακών του Πεκίνου, το 2008! Πιστή και φέτος στη βόρεια και η Ρωσική 7 Summits Club (γνωστή μέχρι πέρυσι ως Alpindustria – Adventure team). Οι Κορεάτες επιστρέφουν για να πάρουν τους τρεις νεκρούς τους από το 2004 (στις 20 Μαΐου 2004 δύο Κορεάτες χάθηκαν κι ένας τρίτος βγήκε να τους αναζητήσει. Δεν έζησε κανείς. Άλλοι ορειβάτες τους συνάντησαν και μια μαρτυρία αναφέρει ότι ένας απ αυτούς ήταν ξαπλωμένος στο χιόνι με σπασμένο πόδι, τον σκέπασαν με χιόνι κι ύστερα κοιμήθηκε…). Τέλος, ο περιβόητος Ρουμάνος-Αμερικανός Gheorghe Dijmaresku με την Νεπαλέζα σύζυγό του Lhakpa, επιστρέφουν στο Έβερεστ (πέρυσι δέχτηκε σκληρή κριτική από πελάτες του για βία, πορνεία, εκβιασμούς και κλοπές στη διάρκεια της αποστολής!)
ΝΟΤΙΑ ΠΛΕΥΡΑ : 16 ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ
Ο Ισπανός Carlos Pauner επιχειρεί χωρίς οξυγόνο από την κλασσική διαδρομή. Αποστολή από τη Σιγκαπούρη θα επιχειρήσει την πρώτη ανάβαση για λογαριασμό της χώρας της και μάλιστα χωρίς οξυγόνο. Πέντε Γερμανοί από τη Λειψία θα απαντήσουν κι αυτοί στην πρόκληση του «χωρίς οξυγόνο». Εμπορικές αποστολές από τις Alpine Ascents, Adventure Consultants, Mountain Madness και IMG. Ο 37χρονος Αμερικανός Will Cross, διαβητικός, θα κάνει το όνειρό του πραγματικότητα και θα αποδείξει ότι η ασθένεια νικιέται όταν υπάρχει θέληση και ο Will (=θέληση) έχει πολλή, αφού το 2004 έφτασε 500 μέτρα πριν την κορυφή και οπισθοχώρησε από προβλήματα στη συσκευή οξυγόνου του. Ισπανοί από τη Βαλέντσια ξαναγυρίζουν στο Έβερεστ και η επιστροφή με πολλά αστέρια είναι αυτή του Apa Sherpa που θα ανέβει για 15η φορά (κάτοχος του ρεκόρ αναβάσεων) μαζί με την ομάδα “Climb for a Cure”, που όπως κι ο συμπατριώτης τους Will θα προσπαθήσουν να βοηθήσουν να νικηθεί η επάρατος με τις αναβάσεις στις ψηλές κορυφές (climbingforacure.com)
ANNAPURNA (8091) – Οι Ed Viesturs και Veikka Gustafson θα βρεθούν στην βόρεια πλευρά του βουνού και φέτος, μετά την περσινή τους ατυχία, αφού περάσουν από το Cho Oyu για προσαρμογή. Αν τελικά καταφέρει ο Viesturs να πατήσει στην κορυφή, θα γίνει ο πρώτος Αμερικανός που ανεβαίνει και στις 14 8άρες. Την άδεια του Viesturs μοιράζονται και οι επώνυμοι Inaki Ochoa, Nives Meroi και η παρέα τους και εφόσον όλα πάνε καλά θα δουλέψουν μαζί στις πλαγιές του βουνού.
Ο Πολωνός Piotr Pustelnik ετοιμάζει την δεύτερη απόπειρά του από την άγρια νότια πλευρά του βουνού (διαδρομή Bonington) με τη συμμετοχή Πολωνών και Σλοβάκων. Το 2004 επιχείρησε ξανά αλλά ο κακός καιρός ανάγκασε την αποστολή να εγκαταλείψει καθώς εξέπνεε η προθεσμία της άδειάς της.
Ο Ιταλός Silvio ‘Gnaro’ Mondinelli με την παρέα του θα βρεθούν στην κλασσική διαδρομή στη βόρεια πλευρά, στο ξεκίνημα του τριπλού στόχου του Gnaro για φέτος: Annapurna, Nanga Parbat και Shishapangma.
Ίσως όμως η πιο εντυπωσιακή προσπάθεια είναι αυτή των Abele Blanc (Ιταλία) και Christian Kuntner (Αυστρία), που επίσης από τη βόρεια, αν τα καταφέρουν συμπληρώνουν και οι δύο τις 14 8άρες. Οι δύο ορειβάτες δουλεύουν αθόρυβα εδώ και χρόνια και έχουν φτάσει ένα βήμα πριν από την ολοκλήρωση (ο Kuntner έχει ανέβει και τις 13 μέχρι τώρα χωρίς οξυγόνο).
KANGCHENJUNGA (8586) – Το βουνό γιορτάζει φέτος τα 50 χρόνια της πρώτης ανάβασης και ο Βρετανός Alan Hinkes θα το γιορτάσει προσπαθώντας με την ανάβασή του να μπει στο κλαμπ, αφού έχει μέχρι τώρα 13 8άρες και του απομένει μόνο το Kang.
MAKALU (8485) – Η Ισπανική τηλεοπτική παραγωγή “Al Filo de lo Impossible” με επίλεκτη ομάδα του Ισπανικού Στρατού επιχειρεί το Δυτικό Πιλιέ του Makalu που κι αυτό γιορτάζει τα 50 του χρόνια από την πρώτη ανάβαση. (αμέσως μετά η ομάδα θα επιχειρήσει το Nanga Parbat).
O 65χρονος Ισπανός Carlos Soria (ο γηραιότερος summiteer του Κ2, 2004) και ο συμπατριώτης του Vicente Lagunilla θα δοκιμάσουν την κορυφή χωρίς οξυγόνο.
Τέλος, μια εμπορική αποστολή (Arun International) θα δοκιμάσει την τύχη της στην ΒΔ κόψη του βουνού.
DHAULAGIRI (8167) – Η ομάδα των Ochoa, Meroit, Benet, Vuerich και Guggemos πριν βρεθεί στο Annapurna θα επιχειρήσει την κοντινή αυτή 8άρα, που της ταίριαξε απόλυτα, αφού και κοντά στο Anna βρίσκεται αλλά και κανένας τους δεν την έχει ανέβει μέχρι τώρα. Μαζί τους θα είναι και ο Κολομβιανός Ivan Vallejo που ματαίωσε το Kangchenjunga και θα μοιραστεί την άδεια των υπολοίπων και στα δύο βουνά.
MANASLU (8163) – Ισπανοί από τη Ναβάρα, οι Ricardo Valencia, Joseba Gutierrez και Ruben Jimenez θα βρίσκονται την άνοιξη στο βουνό του κεντρικού Νεπάλ. Εκεί θα βρίσκεται και η εμπορική Amical με τον Rainer Pischer.
SHISHAPANGMA (8036) – Ο Inaki Ochoa πριν συναντήσει τους φίλους του στο Dhaulagiri ώστε όλοι μαζί να συνεχίσουν για Annapurna, θα περάσει κάποιες μέρες στο Shishapangma για μια σόλο ανάβαση από τη βόρεια πλευρά (μόνος του με έναν μάγειρα στο BC).
To τρίο Dujmovits, Kaltenbrunner, Takeuchi, θα χρησιμοποιήσει το Shisha για προετοιμασία για το Supercouloir του Εβερεστ. Θα δοκιμάσουν τη διαδρομή Scott-McIntyre στη νότια πλευρά.
Ακόμα, στο Shisha θα βρεθούν οι Ιταλοί του Annapurna (Mondinelli κλπ) όπως και μια Βασκική τετραμελής ομάδα, που κι αυτή θα επιχειρήσει τη Βρετανική διαδρομή.
LHOTSE (8516) – O Dan Mazur έχει την άδεια και ανεβαίνοντας για το Έβερεστ με εμπορική αποστολή θα πεταχτεί μέχρι το Lhotse.
CHO OYU (8201) – Εδώ θα εγκλιματιστούν οι Viesturs και Gustafsson πριν πετάξουν με ελικόπτερο για Annapurna. Η Jagged Globe συνεργάζεται με τον Tashi, εγγονό του Tenzing Norgay σε εμπορική αποστολή. Εμπορική αποστολή κάνoυν Amical και ΙMG.
GAURI SHANKAR (7134) - Νέο project για τον Jury Koshelenko (Piolet d’Or 2003) και τον Ilias Tukhvatullin (και οι δύο μαζί στην περσινή βόρεια του Έβερεστ), προβλέπει νέα διαδρομή στη βόρεια πλευρά του Gauri Shankar (7134) ή του Menlungste (7181), από την πλευρά του Θιβέτ. Η απόπειρα θα γίνει σε αλπικό στυλ, στο διάστημα από αρχές Απριλίου μέχρι τέλος Μαΐου. Για πολλά χρόνια απαγορευόταν στους ορειβάτες να ανέβουν στην κορυφή του και μόλις το 1979 οι John Rokseley και Dordzhe Sherpa το ανέβηκαν για πρώτη φορά από την ΝΔ πλευρά του. Όσο για το Menlungtse, παρά το γεγονός ότι αρκετές δυνατές αποστολές επιχείρησαν να το ανέβουν –ο Bonington ανέβηκε στην Κεντρική Κορυφή- αρκετά πρόσφατα κάποιοι ανέβηκαν στην Κύρια κορυφή του και ήταν οι τρομεροί Σλοβένοι Marco Prezelj και Andrej Stremfelj, μόλις το 1992 από την ΝΑ πλευρά του με αλπικό στυλ.
Πηγή : ExplorersWeb.com

17 Δεκ 2004 - Ο Jean-Christophe Lafaille στην πρώτη χειμερινή (και σόλο) στο Shisha Pangma
Το γεγονός της σεζόν για τα Ιμαλάια που θα συζητηθεί περισσότερο απ οτιδήποτε άλλο (και ήδη άρχισε) είναι σίγουρα η μοναχική ανάβαση του Jean-Christophe Lafaille στο Shisha Pangma (8036). Ο σπουδαίος Γάλλος ορειβάτης βρέθηκε στις 11/12 στις 7 το πρωί στην κορυφή του βουνού, έχοντας ακολουθήσει μια διαδρομή (εναλλακτική όπως αναφέρει η σύζυγός του που εκτελεί χρέη υποστήριξης και εκπροσώπου Τύπου και όχι ‘νέα’) από την δύσκολη νότια πλευρά του βουνού (η διαδρομή που ακολούθησε αποτελεί εναλλακτική της Βρετανικής του 1982). Όπως ανέφερε στη σύντομη επικοινωνία του ο Lafaille από την κορυφή «Είναι υπέροχα, μαγικά, είδα στο βάθος τα φώτα του Kathmandu… φυσούσε λίγος αέρας αλλά ήμουν καλά προετοιμασμένος…».
Η ανάβαση του Lafaille στο Shisha Pangma, η οποία μάλιστα έγινε και χωρίς οξυγόνο, μπορεί να χαρακτηριστεί σαν η πρώτη «χειμερινή» στο συγκεκριμένο βουνό, αφού μέχρι σήμερα ποτέ δεν κατάφερε κάποια αποστολή αυτό τον στόχο. Ωστόσο, η αμφισβήτηση έρχεται να σκιάσει το μέγεθος της επιτυχίας του Γάλλου ορειβάτη και φυσικά οι συζητήσεις που ξεκίνησαν εστιάζονται στο κατά πόσο η 11η Δεκεμβρίου αποτελεί χειμερινή ημέρα ή φθινοπωρινή! Κατά πολλούς ο χειμώνας αρχίζει στις 21/12 ενώ για κάποιους στις 1/12. Απ ότι δείχνουν οι εκτιμήσεις πάντως, σύμφωνα και με τα όσα επίσημα ορίζουν Νεπάλ και Κίνα, η ανάβαση του Lafaille θα αναγνωριστεί ως χειμερινή, αφού η χειμερινή περίοδος αναβάσεων αρχίζει στις 1/12. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Lafaille βρέθηκε σ αυτή την κορυφή. Όλα ξεκίνησαν το 1994, όταν ανέβηκε σόλο από τη βορινή πλευρά, από νέα διαδρομή και μάλιστα δύο φορές στη διάρκεια της ίδιας αποστολής! Το χειμώνα του 1996 προσπάθησε να προσεγγίσει το βουνό από εναλλακτική διαδρομή αλλά στην πορεία του βρήκε πολύ χιόνι και εγκατέλειψε και το 2003 ενώ βρισκόταν ήδη πάνω στο βουνό αναγκάστηκε να εγκαταλείψει επειδή πληροφορήθηκε άσχημα νέα για την υγεία του πατέρα του.
Μια άλλη αποστολή στο μεταξύ, που φιλοδοξεί να κάνει την πρώτη χειμερινή στο βουνό, ετοιμάζεται αυτές τις μέρες κάνοντας εγκλιματισμό στην κοιλάδα του Khumbu στο Νεπάλ. Πρόκειται για την ομάδα του Ιταλού Simone Moro και τεσσάρων Πολωνών ορειβατών, οι οποίοι επανέρχονται τον φετινό χειμώνα στο βουνό, για να δοκιμάσουν και πάλι, μετά την περσινή τους προσπάθεια που τους έφερε λίγο πριν την επιτυχία, όταν οι Moro και Morawski υποχώρησαν λίγο πριν την κορυφή εξαιτίας του κρύου.
Σε σχόλιο που έκανε ο Moro εκ μέρους της αποστολής του στο προσωπικό του site αναφέρει ότι εκπλήσσεται από το γεγονός ότι από αρκετούς αναφέρεται σαν "νέα διαδρομή" αυτή του Lafaille, αφού όπως λέει "...το 50% της διαδρομής του JC είναι πάνω στην περσινή μας διαδρομή" και κλείνει την αναφορά του λέγοντας ότι "δεν θέλουμε να κάνουμε άλλες συζητήσεις ούτε και καυγάδες για το θέμα. Ο κόσμος είναι ήδη γεμάτος από πολέμους και προβλήματα, δε χρειάζεται να μεγαλώσουμε αυτό το μπορντέλο περισσότερο με ηλίθιες συζητήσεις"...