Καταλήγω ότι όλα αυτά ισχύουν γιατί δεν είναι απλώς ένας αγώνας, αλλά ένα αριστοτεχνικά στημένο αφήγημα. Και το αφήγημα είναι πολύ πιο ισχυρό από την ίδια τη δυσκολία.

Υπάρχουν κι άλλοι σκληροί αγώνες στον πλανήτη. Υπάρχουν αγώνες με τεράστια υψομετρικά, πολύ πιο ακραίες καιρικές συνθήκες, πολύ μεγαλύτερη διάρκεια, σε εντυπωσιακές τοποθεσίες. Αλλά αυτό που δεν έχουν είναι το τρίπτυχο:

Μύθος και cult “στήσιμο” + σπανιότητα τερματισμών + ελεγχόμενη και ασαφής πληροφορία.

Ιδιαίτερα το τελευταίο είναι πραγματικά μεγαλοφυές. Η μεγάλη μυστικοπάθεια λειτουργεί σαν αντίστροφο marketing, ιδιαίτερα στην εποχή μας. Σε μια εποχή που υπάρχει απίστευτος υπερκορεσμός πληροφορίας, το Barkley κάνει κάτι σχεδόν επαναστατικό: κρύβεται!

Δεν πουλάει εικόνα, μας αναγκάζει να τη φανταστούμε. Και η φαντασία είναι πάντα πιο ισχυρή από την πραγματικότητα. Μα πάντα! Σκεφτείτε μέσα σε 40 χρόνια που γίνεται πόσο ελάχιστες φωτογραφίες και βίντεο έχουμε δει από την διαδρομή, ενώ τα αλλόκοτα ονόματα τοποθεσιών και βιβλίων, αφήνουν την φαντασία μας να οργιάσει και αυτό ενισχύει συνεχώς το μύθο.

Επίσης ο απόλυτα cult χαρακτήρας δεν είναι απλώς marketing, αλλά ολόκληρη τελετουργία:

• η διαδικασία επιλογής και η ασαφής ημερομηνία / ώρα εκκίνησης
• οι κανόνες που αλλάζουν συνεχώς
• η απουσία live κάλυψης
• η σχεδόν εχθρική στάση προς τον θεατή
• το ότι οι περισσότεροι – αν όχι όλοι – αποτυγχάνουν
• Οι ονομασίες αθλητών όπως:  “ψηλός με γενειάδα, η γέρικη μορφή, ο άνθρωπος του μεσονυκτίου κ.α” που που ο Keith Dunn – o οποίος αποτελεί την μόνη πηγή μετάδοσης και συμπληρώνει με τέλειο τρόπο τον Lazarus Lake - δίνει σε αθλητές ώστε να μαντεύουμε ή να ψάχνουμε ποιος να είναι..

Όλα αυτά και άλλα πολλά δημιουργούν ένα αφήγημα αποτυχίας και κυνηγιού του ακατόρθωτου. Και οι άνθρωποι έλκονται από αυτές τις ιστορίες πολύ περισσότερο απ’ ό,τι από ιστορίες νίκης σε έναν κανονικό αγώνα.

Σε αντίθεση με πολλούς extreme αγώνες που προβάλλουν επιδόσεις, το Barkley προβάλλει το ερώτημα: Μέχρι που θα φτάσεις;

Άλλωστε αν το προσέξετε, οι επιδόσεις πολλές φορές δεν αναφέρονται καν. Το θέμα είναι αν έφτασες και πόσο σου κόστισε. Αυτό δεν είναι αθλητισμός, είναι κάτι άλλο, ας πούμε μια σχετικά ελεγχόμενη μορφή περιπέτειας, με την έννοια ότι μια περιπέτεια έχει αβέβαιο τέλος και κίνδυνο ενώ ένα αθλητικό γεγονός έχει σαφείς κανόνες και δομή.

Αυτός ο “αγώνας” λοιπόν είναι κάτι σαν σκηνικό, σαν ένα έργο που παίζεται. Το πραγματικό προϊόν είναι ο μύθος. Και ο μύθος “πουλάει” πολύ!

Αυτό είναι το Barkley...

Και επειδή πολλοί θα ήθελαν να μπουν σε αυτό αλλά λίγοι το καταφέρνουν και νιώθουν ευτυχισμένοι, τους αφιερώνω ένα από τα ρητά του αγαπημένου μου Oscar Wilde: “Όταν οι θεοί θέλουν να μας τιμωρήσουν, απαντούν στις προσευχές μας ”!

Δημήτρης Τρουπής