Δεν ήταν λίγες βέβαια οι φορές στο παρελθόν κατά τις οποίες ο θεσμός του Χρυσού Πιολέ έχει δεχθεί κριτική, όχι μόνο για τις αποφάσεις του, αλλά και την ίδια την ύπαρξή του αφού πολλοί θεωρούν ότι σπρώχνει τους αλπινιστές στον ανταγωνισμό. Εκτός αυτού η διαμάχη που περιβάλλει το «Χρυσό Πιολέ» ή Piolet d'Or έχει να κάνει και με την μη απόλυτα μετρήσιμη φύση των ορειβατικών επιτευγμάτων αλλά και τις διαφορετικές ερμηνείες των εννοιών «ορειβασία», «αλπινισμός» και  «σεβασμός στο βουνό». Κορυφαίο παράδειγμα η άρνηση του μεγάλου αλπινιστή Marko Prezelj να λάβει το βραβείο του το 2007 θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να εκφράσει την αντίθεσή του στην στροφή προς τον ανταγωνισμό που έχει πάρει ο αλπινισμός.

Φέτος τα παρατράγουδα συνεχίστηκαν με την αποχώρηση του περιοδικού Montagnes από την συντονιστική επιτροπή του Χρυσού Πιολέ αντιδρώντας στην απόφαση της κριτικής επιτροπής να μην υπάρξουν νικητές, ή διαφορετικά, να στεφθούν και οι έξι υποψηφιότητες νικητές, κάτι πρωτοφανές στην ιστορία του θεσμού. Αυτή η απόφαση της κριτικής επιτροπής έχει διχάσει τον κόσμο της ορειβασίας και για άλλη μια χρονιά ο θεσμός των Χρυσών Πιολέ δέχεται σκληρή κριτική…

Ο Βρετανός  Stephen Venables, εκπρόσωπος της κριτικής επιτροπής δικαιολόγησε την απόφαση αυτή λέγοντας «Το 2012 ήταν μια εξαιρετική χρονιά, με καταπληκτικές αναβάσεις που αντανακλούν τις αξίες του Χρυσού Πιολέ. Η κριτική επιτροπή πραγματικά δυσκολεύτηκε να περιορίσει τις τελικές υποψηφιότητες σε έξι και αυτές που επιλέχθηκαν τελικά ήταν καταπληκτικές. Ασχέτως αν ήταν μια νέα γραμμή στα 6.000μ ή μια μεγάλη κόψη στα 8.000μ και οι έξι αναβάσεις είχαν έναν κοινό παρονομαστή. Έκαναν κορφή, η κατάβαση έγινε από διαφορετική διαδρομή και κάθε μία από αυτές είχαν εξαιρετικά μεγάλο βαθμό δυσκολίας».

Ας γνωρίσουμε καλύτερα τους νικητές των φετινών Χρυσών Πιολέ μέσα από τα βίντεο που παρουσίασαν τις υποψηφιότητές τους

Kamet (7,756m), Ινδία

Το Kamet είναι το πιο ψηλό βουνό για το οποίο μπορεί κάποιος άδεια να σκαρφαλώσει και ο 2.000 μέτρων νοτιοανατολικός τοίχος του δεν είχε σκαρφαλωθεί ποτέ. Οι Sebastien Bohin, Didier Jourdain, Sebastien Moatti και Sebastien Ratel (Γαλλία) τον σκαρφάλωσαν μέσα σε πέντε μέρες με αλπικό στυλ καθώς συνάντησαν εξαιρετικές συνθήκες εκτός από την ημέρα κορυφής όπου ο καιρός δεν τους έκανε το χατίρι και αναγκάστηκαν αφού έκαναν μπιβουάκ στα 7.500μ, να κατέβουν από τον νότιο τοίχο από διαδρομή που δεν γνώριζαν.


Shiva (6,142m), Ινδία

Η λέξη κομψότητα συνοψίζει το τραβερσάρισμα αυτού του βουνού ανατολικά του Kishtwar, ακολουθούμενο από την κατάβαση της νότιας κόψης του. Ήταν η Πέμπτη καταγεγραμμένη ανάβαση στο βουνό και πραγματοποιήθηκε από τους Mick Fowler and Paul Ramsden (Βρετανία), ορειβάτες που και το 2002 είχαν τιμηθεί με το Χρυσό Πιολέ. Εννιά μέρες χρειάστηκαν οι δύο ορειβάτες για να ολοκληρώσουν την προσπάθειά τους και είχαν να αντιμετωπίσουν πολλά παγωμένα πεδία και σχισμές αλλά και ανασφάλιστες σχοινιές σε αναβάσεις που θύμιζαν σε πολλά το στυλ της χειμερινής αναρρίχησης στο Ben Nevis το οποίο οι δύο ορειβάτες γνωρίζουν πολύ καλά!


Muztagh Tower (7,284m), Πακιστάν

Δεκαεπτά ολόκληρες μέρες χρειάστηκαν οι ρώσοι Dmitry Golovchenko, Alexander Lange και Sergey Nilov για να σκαρφαλώσουν την πολυσυζητημένη νοτιοδυτική μεριά που μέχρι σήμερα δεν είχε γνωρίσει ανάβαση. Σε αλπικό στυλ οι τρεις σχοινοσύντροφοι προωθούνταν αργά αλλά σταθερά εν μέσω άσχημων καιρικών συνθηκών. Το πολύ απότομο βράχινο πέρασμα ανάμεσα στα 6.600μ και στα 6.900μ τους δυσκόλεψε και τους καθυστέρησε και καθώς οι προμήθειές τους τελείωσαν αφού έκαναν κορφή αποφάσισαν να καταρριχηθούν ευθεία κάτω τον βόρειο τοίχο.


Baintha Brakk (Ogre, 7,285m), Πακιστάν

Το Baintha Brakk ή πιο γνωστό ως Ogre, πρωτοσκαρφαλώθηκε με μία επική ανάβαση το 1977 και με μια επικότερη κατάβαση από τους θρυλικούς Doug Scott και Chris Bonington. Διαβάστε εδώ σε παλαιότερο άρθρο του Αdvendure, την υπόθεση της θρυλικής πρώτης ανάβασης του Baintha Brakk. Μετά από 20 αποτυχημένες προσπάθειες, χρειάστηκε να περάσουν 24 χρόνια για να γνωρίσει το βουνό δεύτερη ανάβαση, κάτι που κατάφεραν οι Urs Stocker, Iwan Wolf, και Thomas Huber στις 21 Ιουλίου του 2001. Η τρίτη λοιπόν φορά ήταν πέρυσι μέσω μιας νέα γραμμής από τους Αμερικάνους Kyle Dempster και Hayden Kennedy. Ο σχοινοσύντροφός τους Josh Wharton εγκατέλειψε την προσπάθεια λίγο πριν την κορυφή, στα 6.800μ με εμφανή τα σημάδια της νόσου του υψομέτρου. Το γεγονός της ασθένειας του Wharton έκανε την κατάβαση των τριών ορειβατών δύσκολη και επικίνδυνη…


Nanga Parbat (8,125m), Δυτικά Ιμαλάια, Πακιστάν

Η κόψη Mazeno του Nanga Parbat ήταν αναμφίβολα μία από τις πιο διάσημες ασκαρφάλωτες γραμμές στην μεγάλη οροσειρά του Karakoram στα Ιμαλάια, κόψη που είχε γνωρίσει πολλές αποτυχημένες προσπάθειες από μερικούς από τους μεγαλύτερους αναρριχητές στον κόσμο. Είναι σίγουρα η μεγαλύτερη σε μήκος κόψη σε οποιαδήποτε 8άρα κορφή με μήκος που έχει υπολογιστεί από 10-13χλμ. Οι βετεράνοι Ιμαλαϊστές Sandy Allan και Rick Allen (Βρετανία), συνοδευόμενοι κατά ένα μεγάλο μέρος από τους Cathy O'Dowd (Ν.Αφρική), Lhakpa Rangdu Sherpa, Lhakpa Zarok Sherpa και Lhakpa Nuru Sherpa (Νεπάλ), έκαναν μια καταπληκτική προσπάθεια εγκλιματιζόμενοι στο πρώτο κομμάτι της κόψης, πριν γυρίσουν πίσω στο basecamp και εφορμήσουν σε αλπικό στυλ για την κορφή. Διέσχισαν και τις οκτώ κορφές της κόψης Mazeno και μετά από ένα bivouac στα 7.200μ είχαν μια αποτυχημένη προσπάθεια συνεχίζοντας στην γραμμή της κόψης προς την κορφή. Σε αυτό το σημείο όλοι πλην των Allan και Allen εγκατέλειψαν την προσπάθεια και οι Βρετανοί ορειβάτες τραβερσάρισαν την βόρεια πλευρά προς την κορφή και έκαναν μία δύσκολη κατάβαση ολοκληρώνοντας μία επική προσπάθεια 18 ημερών.

Kyashar (6,770m), Νεπάλ

Μία πολυπόθητη γραμμή η οποία ήταν στόχος τουλάχιστον επτά προηγούμενων αποτυχημένων αποστολών. H πρώτη ανάβαση του 2.200 μέτρων νότιου πυλώνα του Kyashar σκαρφαλώθηκε επιτυχώς τον Νοέμβριο του 2012 από τους Ιάπωνες Tatsuya Aoki, Yasuhiro Hanatani και Hiroyoshi Manome σε μία προσπάθεια που διήρκησε έξι μέρες. Ήταν η μόλις δεύτερη γνωστή συνολικά ανάβαση στο βουνό. Οι τρεις ορειβάτες καταρριχήθηκαν στην δυτική κόψη κάνοντας ένα αναγκαστικό bivouac.