Υπάρχουν ιστορίες στον αθλητισμό που μοιάζουν τόσο απίστευτες, ώστε αν τις βλέπαμε στο σινεμά θα λέγαμε ότι αποκλείεται να συνέβαιναν στην πραγματικότητα. Η ιστορία του Ιάπωνα Shizō Kanakuri είναι μία από αυτές.

Το μακρινό 1912 ταξίδεψε μέχρι τη Στοκχόλμη, στη Σουηδία, για να συμμετάσχει στον πρώτο Ολυμπιακό μαραθώνιο που θα συμμετείχε Ιάπωνας αθλητής. Δεν τερμάτισε. Για την ακρίβεια, σταμάτησε κάπου στη διαδρομή και επέστρεψε στην πατρίδα του χωρίς να ενημερώσει καν τους διοργανωτές! Εξαφανίστηκε!

Πενήντα τέσσερα χρόνια αργότερα, επέστρεψε στη Στοκχόλμη και ολοκλήρωσε τον ίδιο αγώνα, μετά από πρόσκληση των Σουηδών. Ο Kanakuri απέκτησε έτσι έναν από τους πιο παράξενους άτυπους “χρόνους τερματισμού” στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων και σίγουρα τον πιο αργό!

Για δεκαετίες, το να σπάσει ένας άνθρωπος το φράγμα των δύο ωρών στον μαραθώνιο έμοιαζε σχεδόν με επιστημονική φαντασία. Ένας στόχος τόσο ακραίος, ώστε ακόμη και ειδικοί της φυσιολογίας των δρόμων αντοχής τον χαρακτήριζαν “φυσιολογικά αδύνατο”, τουλάχιστον στις μέρες μας. Την πρώτη ένδειξη ότι είναι εφικτό την έδωσε το 2019 ο μεγάλος Eliud Kipchoge, με το 1:59:40 που πέτυχε στη Βιέννη, αλλά σε ελεγχόμενο περιβάλλον και όχι σε αγώνα. Και ήρθε ξαφνικά η 26η Απριλίου 2026, όπου ο Κενυάτης Sabastian Sawe πέρασε τη γραμμή τερματισμού του μαραθωνίου του Λονδίνου σε 1:59:30, γράφοντας ιστορία. Το ακόμη πιο απίστευτο είναι ότι και ο δεύτερος αθλητής, ο Αιθίοπας Yomif Kejelcha τερμάτισε σε 1:59:41!

Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που τρέχουν σε αγώνες δρομικούς σε άσφαλτο ή ορεινού τρεξίματος έχει μικρή “προπονητική ηλικία”. Οι περισσότεροι προσανατολίζονται σε μικρές και γρήγορες αποστάσεις, ενώ άλλοι μαγεύονται από τις υπεραποστάσεις και καταλήγουν εκεί. Πολλές φορές σε “δρομικές παρέες” ακούμε συγκρίσεις για το τι τελικά είναι πιο δύσκολο σαν στόχος για έναν νέο σε “προπονητική ηλικία αθλητή”, με επικρατέστερη σύγκριση αν είναι πιο δύσκολο να τρέξει κάποιος κάτω από 40 λεπτά ένα δεκάρι (ή σε παρόμοια σύγκριση κάτω από 3 ώρες έναν μαραθώνιο) σε σχέση με το να τερματίσει απλά εντός ορίου ένα αγώνα υπεραπόστασης, ας πούμε με διάρκεια πάνω από 24 ώρες. Απευθύναμε το ερώτημα σε δυο εξαιρετικούς προπονητές και συνεργάτες του Advendure, τον Ιωάννη Δαγκόγλου και τον Ιωάννη Τζανετάκη και ας δούμε τι μας απάντησαν.

Το 490 π.Χ, ένας Ημεροδρόμος, ο Φειδιππίδης τρέχει μέχρι τη Σπάρτη μεταφέροντας μήνυμα βοήθειας, γυρίζει στο πεδίο της μάχης του Μαραθώνα εντός περίπου τριών ημερών, μάχεται σκληρά τους Πέρσες και επιστρέφει στην Αθήνα μετά την ιστορική μάχη κουβαλώντας το μήνυμα της νίκης μαζί του και αφήνοντας εκεί την τελευταία του πνοή. ΝΕΝΙΚΗΚΑΜΕΝ. Μερικές χιλιετηρίδες μετά, ο Φειδιππίδης “τρέχει” μαζί με κάθε δρομέα, σε αγώνα ή προπόνηση, πρωινά ή νύχτες, με κάθε καιρό, σε μονοπάτια, στάδια ή δρόμους. Το βιβλίο του Πέτρου Πουρλιάκα με τον τίτλο “Νενικήκαμεν”, μας μεταφέρει με καταπληκτικό τρόπο στην αρχαία Αθήνα, μας οδηγεί να εντρυφήσουμε σε αυτό το επίλεκτο σώμα των Ημεροδρόμων, μας συστήνει τον “αιώνιο δρομέα” Φειδιππίδη και μας ταξιδεύει στα πεδία των μαχών, αλλά και τα βουνά και τα μονοπάτια της αρχαίας ελληνικής Γής. Αρχαίοι και σύγχρονοι Ημεροδρόμοι, εξοπλισμός, κρυπτογραφημένα μονοπάτια, αυταπάρνηση, ο “τρίτος παράγοντας - ψυχή”, το “Είναι” και το “Όλον”, το “Επώνυμο” και το  “Ανώνυμο”, η πνευματικότητα του τρεξίματος μεγάλων αποστάσεων, η "αλλόκοτη" ανάγκη της κίνησης … με αφορμή το εξαιρετικό του βιβλίο, μια συζήτηση με τον Πέτρο Πουρλιάκα για το αέναο ταξίδι του αρχαίου Ημεροδρόμου μέσα στις χιλιετηρίδες ..

Ερώτηση: Πως διαχειριζόμαστε την τροφοδοσία και τον ρουχισμό μας κατά τη διάρκεια του αγώνα;

Ένα πρώτος βασικός κανόνας: μην πειραματίζεστε την ημέρα του αγώνα, αλλά δοκιμάστε έγκαιρα όλες εκείνες τις στρατηγικές που θέλετε κατά την διάρκεια  των προπονήσεων και ειδικά των πιο μεγάλων από αυτές. Η  πάγια συμβουλή είναι  να προπονείστε πίνοντας το λιγότερο δυνατό για να συνηθίσετε, ειδικά εάν προετοιμάζεστε για να συμμετάσχετε σε ένα αγώνα που γίνετε με δροσερό κλίμα ( θερμοκρασία  μεταξύ 5-14 βαθμών Κελσίου).