Ο Ερύμανθος είναι το τέταρτο ψηλότερο βουνό της Πελοποννήσου, μετά τον Ταΰγετο, τη Ζήρεια και τον Χελμό. Είναι ένα από τα πιο όμορφα, άγρια και αλπικά βουνά της χώρας μας, προστατευόμενη περιοχή του οικολογικού δικτύου NATURA 2000, ζώνη ειδικής προστασίας (ΖΕΠ) για την ορνιθοπανίδα και σημαντική περιοχή για τα πουλιά (ΙΒΑ).

Χαρακτηριστικά, οι διοργανωτές είχαν καλέσει επιστημονικό προσωπικό του ΟΦΥΠΕΚΑ, το οποίο έκανε περιβαλλοντική ενημέρωση στους συμμετέχοντες του αγώνα και ειδικότερα στα παιδιά. Οι προστατευόμενες περιοχές Natura 2000 και η σπάνια βιοποικιλότητά του απειλούνται από “επενδύσεις” αιολικής ενέργειας. Το Γυμναστικό Αθλητικό Σωματείο Αχαΐας “Ηράκλειος Άθλος” συμμετέχει ενεργά από το 2018 στον αγώνα φορέων και πολιτών ενάντια σε εταιρείες αιολικών που απειλούν τις προστατευόμενες περιοχές Natura 2000 του βουνού. Είναι η πρώτη διοργάνωση που πρόβαλε την προστασία των βουνών από έργα ΑΠΕ και έκτοτε το αγωνιστικό t-shirt φέρει το λογότυπο “ο Ερύμανθος εκπέμπει SOS”.

Σε μια εποχή όπου το άθλημα του ορεινού τρεξίματος εξελίσσεται συνεχώς, κυρίως στο εξωτερικό, και γιγαντώνεται με περισσότερους χορηγούς, εταιρείες και διαφήμιση, χαίρομαι πολύ που εξακολουθούν να υπάρχουν οι χαμηλών τόνων, συλλογικοί αγώνες. Το περασμένο Σαββατοκύριακο βρέθηκα, λοιπόν, ξανά στον Ερύμανθο. Στάθηκα στη γραμμή εκκίνησης του ιδιαίτερου και εντυπωσιακού αυτού αγώνα ορεινού τρεξίματος. Είχα την τύχη να είμαι ο τελευταίος αθλητής (σκούπα), ο οποίος φροντίζει για λογαριασμό της διοργάνωσης το ασφαλές πέρασμα και τον τερματισμό όλων των αθλητών. Είχα, λοιπόν, όλο τον χρόνο να σταθώ, να θαυμάσω, να μυρίσω, να ακούσω, να αισθανθώ και να γευτώ το βουνό.

Ο αγώνας των 21K με 1.850 μέτρα θετικής υψομετρικής θα τολμούσα να πω πως είναι ίσως ο πιο απαιτητικός στον οποίο έχω βρεθεί ποτέ. Στη γραμμή εκκίνησης βρέθηκαν αρχάριοι και βετεράνοι, νέοι και έμπειροι δρομείς, αλλά και επισκέπτες από άλλες πόλεις. Ένας αγώνας χαμηλών τόνων αλλά με ψυχή. Είναι οι αγώνες που όλοι τρέξαμε για πρώτη φορά – κάποιοι πιο δύσκολοι, κάποιοι πιο εύκολοι. Είναι ο αγώνας που μας θυμίζει πως το ορεινό τρέξιμο είναι η αγάπη και ο σεβασμός για το βουνό, ο σεβασμός και η σύνδεση με όσες και όσους τρέχουμε μαζί. Είναι η έννοια του συλλογικού, της κοινής αφετηρίας και πορείας σε ένα βουνό που σε αγκαλιάζει από την πρώτη στιγμή.

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά από το πρωί της Κυριακής, φτάνοντας στο όμορφο χωριό της Τσαπουρνιάς και συναντώντας δρομείς που είχα καιρό να δω από κοντά (γιατί ίσως επιλέγουμε να τρέχουμε διαφορετικούς αγώνες και δεν βρισκόμαστε συχνά). Επίσης, είχα τον χρόνο, τη διάθεση και την τύχη να γνωρίσω καινούργιους δρομείς, ανθρώπους που μοιραζόμαστε μονοπάτια και διαδρομές αλλά δεν έτυχε να συναντηθούμε ως τώρα. Γνώρισα επίσης τους εθελοντές του αγώνα, ανθρώπους που έγιναν ένα με αυτόν, χαρίζοντάς μας ό,τι καλύτερο είχαν: στην προετοιμασία του αγώνα, όπου απαιτείται πολλή συλλογική και συντροφική εργασία για τον καθαρισμό και την περιποίηση των μονοπατιών· κατά τη διάρκεια, στους σταθμούς και στο σύνολο της διαδρομής, χαρίζοντάς μας το πείραγμα και το χαμόγελο που έχουμε τόσο ανάγκη για να συνεχίσουμε· και στο τέλος, με μια αγκαλιά, κουβέντες και πειράγματα.

Η μέρα ήταν ιδανική για τρέξιμο, ηλιόλουστη. Η καθαρότητα του ουρανού ήταν δώρο για να απολαύσει κάποιος τα μονοπάτια, τις κορυφές του βουνού αλλά και τη θέα από εκεί. Από το 2ο μόλις χιλιόμετρο βρισκόμαστε σε ανηφορικό μονοπάτι μέσα σε ένα ονειρεμένο ελατόδασος, με ένα ταυτόχρονα δύσκολο και απαιτητικό ανέβασμα. Μην σκεφτεί κανείς να τρέξει έναν τέτοιο αγώνα χωρίς στοιχειώδη προετοιμασία. Η άφιξη στον πρώτο σταθμό (5ο χιλιόμετρο), εκτός από χαμόγελα και φροντίδα, περιείχε ακόμη και θεατρικό δρώμενο με τον Ηρακλή να κυνηγάει τον κάπρο. Η Γεωργία και ο Αντρέας μας θυμίζουν πώς οφείλουν να είναι οι σταθμοί τροφοδοσίας σε αυτούς τους αγώνες.

Η διαδρομή των 21Κ συνεχίζει σε ανηφορικό μονοπάτι μέσα στο ελατόδασος, ενώ αυτή των 9Κ επιστρέφει στην Τσαπουρνιά. Σύντομα το μονοπάτι αφήνει πίσω του τα έλατα και αποκτά αλπικό χαρακτήρα. Η διαδρομή μέχρι τον δεύτερο σταθμό στη Σκάλα του Κεντριά είναι μοναδική – να μην θέλεις να τελειώσουν οι ανηφόρες. Αφού εισπράξαμε το χαμόγελο και τη φροντίδα των εθελοντών και στον δεύτερο σταθμό, με την Ομάδα Διάσωσης παρούσα, ξεκινήσαμε προς τη σκάλα Μουγγίλας - Ωλενού με το νέο αλπικό άπλωμα μπροστά μας. Βρίσκω το κομμάτι αυτό του αγώνα πιο ήπιο από το πρώτο, αν και οι ανηφόρες συνεχίζουν.

Σαν να σε βάζει το βουνό να μοχθήσεις λίγο περισσότερο για να βρεθείς στο διάσελο. Αλπικά λιβάδια και τρεχούμενα νερά μας συντροφεύουν μέχρι το 13ο χιλιόμετρο, τον τρίτο σταθμό της διαδρομής. Ζήλεψα όταν ο Χρήστος ο Κατσιρόπουλος μου είπε πως έμεινε στο διάσελο το Σάββατο βράδυ για να είναι έτοιμος ο σταθμός το πρωί. Είχα την τύχη έναν Αύγουστο να μείνω με καλούς φίλους δρομείς σε αυτό το διάσελο και αχάραγα να ανεβούμε στην κορυφή για να μας λούσει το πρώτο φως της ανατολής.

Από το 13ο χιλιόμετρο, φεύγοντας από τον σταθμό, μέχρι τον τερματισμό συναντάμε χωμάτινα κυρίως μονοπάτια με υπέροχη θέα, για να ξεγελάς το μάτι όταν θέλεις να τρέξεις πιο γρήγορα. Η ομορφιά συνεχίζει να είναι παρούσα: η σάρα, το διάσελο των Λαπάτων, το πυκνό ελατόδασος με το απαιτητικό κατηφορικό μονοπάτι μέχρι την Τσαπουρνιά και τον τερματισμό. Η γιορτή συνεχίζεται στο χωριό. Ο Δημήτρης με περιμένει με μια μπίρα στο χέρι.

Οι Μάκης Φόρτης και Γιώργος Δρόσος αναδείχθηκαν μεγάλοι νικητές στα 21Κ με χρόνο 2:57:53. Στην τρίτη θέση τερμάτισε ο Βασίλης Τσώλης με 3:10:51.

Στις γυναίκες, πρώτη τερμάτισε η Παναγιώτα Δημακάκου με χρόνο 3:17:27, δεύτερη η Μαρία Τασολάμπρου με 3:59:54 και τρίτη η Έλη Μητσοπούλου με 4:08:52.

Στον αγώνα των 9Κ, νικητής στους άνδρες ήταν ο Γιάννης Χονδρογιάννης με χρόνο 1:02:03, ενώ στις γυναίκες η Γεωργία Άνχελ τερμάτισε πρώτη με 1:23:07.

Εδώ μπορείτε να δείτε τα συνολικά αποτελέσματα των αγώνων, ενώ η διοργάνωση περιελάμβανε και έναν όμορφο παιδικό αγώνα.

Κωνσταντίνος Κορόζης