Μέσα μου είχα το αίσθημα της ελευθερίας επάνω στο ποδήλατο, ότι μπορώ να ξεφύγω από τα «σύνορα» της πόλης μου της Πτολεμαΐδας, να ταξιδέψω! Τότε ήταν που έτυχε από ένα βίντεο στο Youtube να δω κάτι που με τρόμαξε και με ενθουσίασε ταυτόχρονα. Ήταν ο ποδηλάτης Γιώργος Τρίμπος από την Πτολεμαΐδα που κατάφερε σε μία μέρα να φτάσει έως και τα Γιάννενα και την Ηγουμενίτσα {300 χιλιόμετρα!!!}. Έκτοτε έγινε και δικό μου όνειρο που για τα επόμενα 10 χρόνια είχε μείνει στο ράφι.

Κατάφερα σε αυτό το χρονικό διάστημα να γίνω Γυμναστής και να φτιάξω το δικό μου γυμναστήριο GSN Workout στο Κέντρο Αποκατάστασης ΙΑΣΙΣ στην Πτολεμαΐδα με τεράστιο κόπο επάνω στο Fitness Bodybuilding. Το άθλημά μου ήταν και επίσημα αυτό. Τα Βάρη! Όμως, η νοοτροπία ενός Προπονητή και Αθλητή που προσπαθεί να γίνει ο δάσκαλος για νέους αθλούμενους είναι ότι πάντα μα πάντα θα πρέπει να κυνηγάς τα όνειρά σου με πολλές φορές τον ρίσκο της αποτυχίας αλλά και τις «απολαβές» τις επιτυχίας. Πήρα το ποδήλατο μετά από χρόνια και ξεκίνησα και πάλι να νιώθω την ελευθερία επάνω σε αυτό. Περνούσα χρόνο με τον εαυτό μου κάνοντας διαδρομές που με φόβιζαν, αλλά με όλα τα ζόρια κατάφερνα να φτάσω πάντα εκεί. Πάντοτε όμως κοιτούσα δυτικά τα βουνά του Μουρικίου και την κορυφή της Κλεισούρας και έλεγα «εκεί πρέπει να πας, εκεί πρέπει να αποδείξεις ότι θα τα καταφέρεις»...

Έτσι μετά από μόλις 50 ημέρες προετοιμασίας, στις 29 Αυγούστου 2026 μαζί με τους δύο κολλητούς μου, τον Δημήτρη Λαφαζανίδη και τον Πέτρο Μάγκο που χωρίς αυτούς δεν θα τα κατάφερνα, ξεκινήσαμε για Γιάννενα.

Το άγχος ενός τέτοιου εγχειρήματος ήδη με είχε καταβάλει τον τελευταίο μήνα. Ο φόβος της αποτυχίας, του ατυχήματος, των πολλών χιλιομέτρων και των πολλών υψομετρικών, ακόμη και το δέος που μπορεί να σου προκαλέσει η άγρια φύση στα βουνά του Γράμμου και της Πίνδου. Η προσπάθειά μας ήταν οργανωμένη. Ένα αμάξι σε κοντινή απόσταση από εμένα για κάθε ενδεχόμενο, με συνεχή τροφοδοσία {κυρίως gel, mπάρες δημητριακών, μπανάνες, λίγο στέρεο φαγητό και πολύ νερό και ηλεκτρολύτες.

Ήταν 5:20 το πρωί. Ξεκίνησα με το φεγγάρι ακόμη να φωτίζει τον ουρανό και με τον φακό του ποδηλάτου να είναι η μοναδική πηγή φωτός. Έτσι ανέβηκα την Κλεισούρα και με την πρώτη ανατολή του ήλιου βρισκόμουν ήδη στην Λίμνη της Καστοριάς. Από εκεί ο δρόμος μας πήγαινε παράλληλα με τον ποταμό Αλιάκμονα και φτάσαμε στο Νεστόριο, όπου εκεί είχα να αντιμετωπίσω τον «Γολγοθά» της Κοτύλης. Μία ανηφόρα 15 χιλιομέτρων που σε οδηγεί σε υψόμετρο 1450 μ. στην Κοτύλη.

Είχα γράψει ήδη 100 χιλιόμετρα όταν αντίκρισα τα βουνά του Γράμμου από ψηλά. Δάση σαν αλπικό τοπίο και πέρα μακριά η βραχώδης απολήξεις των Στενών του Σαρανταπόρου. Πίστευα ότι τώρα τελείωσε το δύσκολο κομμάτι, αλλά δεν είχα υπολογίσει τον άσχημα συντηρημένο δρόμο για τα επόμενα 120 χιλιόμετρα.

Η κατάβαση του Γράμμου είναι 18 χιλιόμετρα,. με απότομες στροφές και τον δρόμο γεμάτο ρωγμές και «ρυτίδες» που σε ένα ποδήλατο δρόμου το καθιστούν επικίνδυνο και ακατάλληλο. Από εκεί συνεχίζαμε δυτικά και παράλληλα με τον ποταμό Σαραντάπορο για 45 χιλιόμετρα ακολουθούσαμε ένα δρόμο με συνεχόμενα ανεβοκατεβάσματα {Rolling hills} που σε συνδυασμό με τον καύσωνα με εξάντλησαν. Οι δύο μου φίλοι ήταν συνεχώς πίσω μου. Πηγαίνοντας με το αμάξι και με την ταχύτητα του ποδηλάτου για πολλά χιλιόμετρα.

Η Κόνιτσα βρισκόταν τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά. Το νερό που συνεχώς έλουζα τον εαυτό μου εξατμιζόταν σε μόλις λίγα λεπτά και ο αέρας φυσούσε καυτός στο πρόσωπό μου. Τότε ήταν που εμφανίστηκε το δέος της Τύμφης μπροστά μου σαν θεόρατο τείχος και το ακριτικό χωριό της Κόνιτσας. Σταμάτησα σε ένα παλιό συνεργείο μη έχοντας δυνάμεις πλέον. Εκεί ο μηχανικός Γιάννης με βοήθησε να συνέλθω και επί μία ώρα προσπαθούσα να βρω τις δυνάμεις για την συνέχεια. Μου απόμεναν 65 χιλιόμετρα για τον τελικό στόχο. Πέρα ψηλά στην Τύμφη η έντονη ζέστη είχε προκαλέσει πυρκαγιές και συνεχώς πάνω από το κεφάλι μου πετούσαν ελικόπτερα που ανεφοδίαζαν νερό από τον ποταμό Αώο. Πέρασα την Βοιδομάτη και τότε ξεκίνησε η τελευταία ανηφόρα της Βίγλας Καλπακίου. Από τα ανατολικά έχασκε το Φαράγγι του Βίκου και ο ήλιος είχε κρυφτεί πίσω από το βουνό. Αυτό με βοήθησε έστω προσωρινά να συνεχίσω αλλά ένιωθα ότι δεν είχα δυνάμεις.

Ο Δημήτρης και ο Πέτρος ήταν που μου έλεγαν αυτό που κάποτε έλεγα εγώ «λίγο ακόμη και λίγο ακόμη. Η ανηφόρα τελειώνει». Η κατάβαση για το Καλπάκι ήταν το τελευταίο βουνό και ο Πέτρος ήταν που τότε χαμογέλασε και μου είπε «30 χιλιόμετρα και έφτασες!». Ήταν σαν να ξύπνησα και να βρήκα δυνάμεις ξανά. Με ορθοπεταλιές και τέρμα το «γκάζι» ξεκίνησα τα τελευταία 30 χλμ. Πλησίαζα στα Γιάννενα και συνεχώς σηκωνόμουν ψηλά στο ποδήλατο προσπαθώντας να αντικρίσω την Λίμνη. Τότε είδα τα βουνά των Ιωαννίνων και η πινακίδα έγραφε «Ιωάννινα 12». Ο Δημήτρης πέρασε με το αυτοκίνητο με ψηλά της γροθιά του. Και άλλο «γκάζι» και όλο ορθοπεταλιά.

Η ώρα ήταν 19:30 όταν μπήκα στα Γιάννενα κλαίγοντας για το όνειρο που πέτυχα! Το κοντέρ έγραψε 220 χιλιόμετρα , 3.500 θετικής υψομετρικής και 11:42:25 καθαρής ποδηλασίας. Τον αδερφό μου πήρα πρώτα τηλέφωνο «Κώστα έφτασα!» και τον προπονητή μου Σταύρο Παπαδόπουλο «Δάσκαλε το κατάφερα».

Τρεις το καταφέραμε ο Πέτρος, ο Δημήτρης και εγώ!

Βασίλης Δεληγιάννης

Προπονητής / Αθλητής