Σταυρός Θεσσαλονίκης! Ένα όνομα που μόνο σε «σταύρωση» δεν σε παραπέμπει! Ένα όνομα που σε οδηγεί κατευθείαν στην Ανάσταση και την ανάταση της ψυχής. Κυριακή των Βαΐων συνέπεσε φέτος ο αγώνας των φίλων απ’ τον Ορειβατικό Φυσιολατρικό Όμιλο του Σταυρού. Αρχή της Μεγάλης Εβδομάδας των παθών του Κυρίου. Ανοιξιάτικη, όμορφη, καταγάλανη μέρα ξημέρωσε και στο όμορφο παραδοσιακό χωριό του Σταυρού. Με μεράκι και πολύ κέφι η παρέα του Σταυρού έστησε και μας παρουσίασε έναν καταπράσινο αγώνα στο Στρατονικό Όρος! Άξια θα ονομαζόταν και αγώνας Natura. Τέτοιο σύμπλεγμα δέντρων, φυτών αλλά και ζώων δεν βρίσκεις εύκολα στην Ελλάδα και μάλιστα τόσο εύκολα προσβάσιμα απ’ όπου κι αν έρχεσαι! Ένα μέρος βγαλμένο μέσα από διηγήσεις παραμυθιών με όμορφο τέλος. Αλλά και ποια γωνιά της Ελλάδας μας δεν είναι παραμυθένιο;

Η Βίκυ Καρπούζα, μια σπουδαία αθλήτρια με μεγάλη ιστορία αλλά και σημαντική ενεργή συμμετοχή στον χώρο του ορεινού τρεξίματος και η Άντζυ Τερζή, μια εξαιρετική ανερχόμενη αθλήτρια με επιτυχίες σε αγώνες υπεραπόστασης τόσο στο βουνό όσο και στην άσφαλτο, γυμνάζονται από τις αρχές του 2015 υπό τις οδηγίες του Ιωάννη Δαγκόγλου, ανήκοντας πλέον στην ομάδα της smartrun.

Ξένη ορολογία που μεταφράζεται σε «υποστήριξη». Όλοι μας ξέρουμε την έννοιά της, τη σημασία της και την χρησιμότητά της. Άλλοι την έχουν υποστεί και άλλοι τη προσφέρουν… απλόχερα. Άλλοι και τα δυο, ανάλογα από ποια πλευρά του αγώνα βρίσκονται. Θεωρώ πολύ σημαντικό να έχει περάσει κάποιος αθλητής και από τη θέση του support. «Βλέπει» αλλιώς τον αγώνα, τον αγωνιζόμενο και τις συνθήκες. Κάποιος επιπόλαια σκεπτόμενος θα έλεγε ότι είναι εύκολη υπόθεση να ταΐζεις και να συμπαραστέκεσαι σε έναν αθλητή. Κάποιος σοβαρά σκεπτόμενος όμως θα έλεγε ότι είναι πολύπλευρη υπόθεση να συμπάσχεις σε όλα τα επίπεδα υποστήριξης του. Γιατί είναι πολύπλευρη η υποστήριξη, όπως και να το κάνουμε.

Αν παρατηρήσουμε προσεκτικά το κολάζ των τριών εικόνων που συνθέτουν την κεντρική φωτογραφία του άρθρου θα δούμε πόσο πολύ έχουν εξελιχτεί οι τεχνολογίες των ρούχων και του εξοπλισμού για το ορεινό τρέξιμο, από την στιγμή του πρώτου αγώνα που έγινε στην χώρα μας – πίσω στο 1986 - μέχρι και σήμερα. Αυτό είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό και συμβαίνει σε παγκόσμιο επίπεδο, αφού ένα άθλημα που ξεκίνησε δειλά-δειλά πριν κάποιες δεκαετίες από ανθρώπους που ήταν παθιασμένοι για το βουνό, έχει γνωρίσει τεράστια εξέλιξη την οποία φυσικά ακολούθησαν οι εταιρείες που παράγουν αθλητικό εξοπλισμό.

Οι μυρωδιές από θυμάρι και ρίγανη κατά μήκος της διαδρομής σε συνδυασμό με την υπέροχη θέα της μαγευτικής Κρήτης, ήταν η πιο πολύτιμη ανάμνηση για τους 200 Έλληνες και ξένους δρομείς που πήραν μέρος στον 4ο διεθνή ορεινό αγώνα του Ψηλορείτη. Στα χνάρια του Δια, εκεί που λέγεται ότι έκανε τα πρώτα του βήματα μεγαλώνοντας (και προστατευόμενος των Κουρητών) βάδισαν και οι τολμηροί δρομείς δοκιμάζοντας τις δυνάμεις τους στα 35χλμ από τη Νίδα, στα Ανώγεια, ως τους Κουρούτες, περνώντας από το Ιδαίον Άντρον και τρέχοντας σε μια επίπονη διαδρομή σε χώμα, μονοπάτια και άσφαλτο, μέχρι το φινάλε.