Υπάρχουν μέρη που τα επισκέπτεσαι μία φορά και κρατάς όμορφες φωτογραφίες. Και υπάρχουν μέρη που, χωρίς να το καταλάβεις, γίνονται κομμάτι της ζωής σου. Για μένα, το Chamonix είναι ένα από αυτά. Κάθε φορά που το αφήνω πίσω μου, αισθάνομαι πως αφήνω εκεί και ένα μικρό κομμάτι της καρδιάς μου.

Αυτό που κάνει το Chamonix μοναδικό δεν είναι μόνο οι κορυφές που το αγκαλιάζουν. Είναι η αίσθηση ότι το βουνό βρίσκεται παντού.

Το Chamonix δεν είναι απλώς ένας προορισμός. Είναι ένας τόπος που σε κάνει να νιώθεις μικρός απέναντι στα βουνά, αλλά ταυτόχρονα σου θυμίζει πόσο μεγάλα μπορούν να γίνουν τα όνειρα. .

Κάθε φορά που επιστρέφω εκεί, νιώθω σαν να γυρίζω σε ένα μέρος που με περιμένει.

Μπαίνοντας στην κοιλάδα, το βλέμμα μου αναζητά πάντα πρώτα τον παγετώνα, που κρέμεται κυριολεκτικά πάνω από την πόλη. Είναι σαν ένα τάμα που εκπληρώνω όποτε γυρίζω εδώ. Μπορεί να έχω αντικρίσει την ίδια εικόνα αρκετές φορές στο παρελθόν, όμως, κάθε φορά, η καρδιά αρχίζει να χτυπάει δυνατά και τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα.

Και αυτή η μοναδική του ατμόσφαιρα. Στο Chamonix δεν χρειάζεται να κοιτάξεις ψηλά για να καταλάβεις ότι βρίσκεσαι στην πρωτεύουσα του αλπινισμού. Αρκεί να κοιτάξεις γύρω σου.

Ξυπνάς το πρωί, ανοίγεις το παράθυρο και το πρώτο φως της ημέρας ακουμπά τις χιονισμένες κορυφές του Mont Blanc. Η πόλη ξυπνάει ήρεμα, αλλά έχεις την αίσθηση πως χιλιάδες μικρές αποστολές ξεκινούν την ίδια στιγμή, πως η μέρα έχει ήδη αρχίσει για ανθρώπους που κυνηγούν το δικό τους βουνό.

Στους δρόμους βλέπεις ανθρώπους με σακίδια, σχοινιά, κράνη και πιολέ. Με παπούτσια αναρρίχησης κρεμασμένα στα σακίδια, με sandwich στα χέρια. Είναι η καθημερινή εικόνα της κοιλάδας. Εκεί το βουνό δεν είναι ένα χόμπι του Σαββατοκύριακου. Είναι τρόπος ζωής.

Το μικρό κόκκινο τρένο περνάει διακριτικά, οι καμπάνες της εκκλησίας αντηχούν μέσα στην κοιλάδα και τα καφέ γεμίζουν σιγά σιγά με ανθρώπους που σχεδιάζουν τη μέρα τους. Άλλοι ξεκινούν για μια μεγάλη αλπική ανάβαση. Κάποιοι επιλέγουν μια πεζοπορία στα μονοπάτια της κοιλάδας, ενώ άλλοι απολαμβάνουν την ηρεμία του υψομέτρου πίνοντας έναν καφέ με θέα τις κορυφές. Πιο ψηλά, πολύχρωμα αλεξίπτωτα πλαγιάς ζωγραφίζουν τον ουρανό, ενώ στον ποταμό άλλοι δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους στα παγωμένα νερά που κατεβαίνουν από τους παγετώνες.

Όλα, μα όλα περιστρέφονται γύρω από το βουνό.

Και εγώ...

Με έναν καφέ στο χέρι, από το μπαλκόνι του “σπιτιού μας” κοιτάζω το Mont Blanc και τις άλλες χιονισμένες κορυφές γύρω, σκεπτόμενη πόσο τυχερή νιώθω που βρίσκομαι εδώ. Έχω συλλάβει τον εαυτό μου πολλές φορές να χαζεύει τον κόσμο που πηγαινοέρχεται. Αναρωτιέμαι που τους οδηγεί η καρδιά τους σήμερα. Τα διάφορα μαγαζιά έχουν αρχίσει σιγά - σιγά να ανοίγουν. Μπροστά στο μικρό φούρνο βλέπω κόσμο να περιμένει υπομονετικά για τον πρώτο πρωινό καφέ. Λίγο πιο κάτω, οι κρεμαστές γλάστρες με τα χρωματιστά λουλούδια γεμίζουν νερό, καθώς οι άνθρωποι του δήμου τις ποτίζουν πριν ξυπνήσει για τα καλά η πόλη. Το μικρό super market έχει ήδη ανοίξει, βγάζοντας τα φρέσκα φρούτα έξω στους πάγκους, ενώ το διπλανό μαγαζί με τα τουριστικά είδη είναι έτοιμο να υποδεχθεί τους πρώτους επισκέπτες.

Δεν είμαι επαγγελματίας ορειβάτισσα, ούτε θεωρώ τον εαυτό μου σπουδαία αλπινίστρια. Είμαι απλώς ένας άνθρωπος που αγαπάει το βουνό. Ίσως και λίγο... υπερβολικά. Και κάθε φορά που βρίσκομαι στο Chamonix, νιώθω αυτή την αγάπη να μεγαλώνει ακόμα περισσότερο.

Κάθε φορά που επιστρέφω, η καρδιά μου λαχταρά να βρεθεί ξανά εκεί. Ταυτόχρονα όμως νιώθω και ένα μικρό τρέμουλο για τις διαδρομές που της έχω τάξει. Είναι ο τόπος όπου δοκιμάζω τα όριά μου. Εκεί όπου η αδρεναλίνη συναντά την απόλυτη εσωτερική γαλήνη και όπου έχω ζήσει τις πιο δυνατές στιγμές της ζωής μου.

Όμως, κάθε διαδρομή είχε το δικό της αποτύπωμα. Υπήρχαν μέρες που κάτω από τις μπότες μου υπήρχε μόνο βράχος. Άλλες φορές πατούσα πάνω στον παγετώνα, ακούγοντας τον χαρακτηριστικό ήχο του πάγου κάτω από τα κραμπόν. Και υπήρξαν στιγμές σε στενές κόψεις όπου κάθε βήμα απαιτούσε απόλυτη συγκέντρωση. Καθεμία είχε τις δυσκολίες της, τις ομορφιές της και τις δικές της μοναδικές εικόνες.

Και όμως, όταν σήμερα κλείνω τα μάτια, δεν θυμάμαι πρώτα τις τεχνικές λεπτομέρειες. Θυμάμαι το πρώτο φως να χρωματίζει τις κορυφές. Θυμάμαι την απόλυτη ησυχία λίγο πριν ξημερώσει. Θυμάμαι τη στιγμή που σταματούσα για λίγα δευτερόλεπτα - όχι για να ξεκουραστώ, αλλά για να συνειδητοποιήσω πού βρισκόμουν.

Θυμάμαι το δέος που ένιωθα όταν αντίκριζα τις κορυφές να ξεπροβάλλουν μέσα απ΄τα σύννεφα, προκαλώντας μου δάκρυα συγκίνησης. Κρατάω μέσα μου τις εικόνες που καμία φωτογραφική μηχανή δεν μπορεί να αποτυπώσει, αυτές που μένουν πάντα χαραγμένες στο μυαλό.

Στο βουνό ο χρόνος κυλά διαφορετικά. Δεν μετρούσα υψομετρικά, ώρες ή χιλιόμετρα. Μετρούσα στιγμές.

Κάθε κορυφή έχει τη δική της ομορφιά. Όσο όμως περνούν τα χρόνια, συνειδητοποιώ πως αυτό που κουβαλάω στην επιστροφή δεν είναι η ανάμνηση της κορυφής. Είναι όλα όσα προηγήθηκαν για να φτάσω εκεί. Οι δυσκολίες στον βράχο, η έκθεση στο κενό, οι στιγμές αμφιβολίας αλλά και η ανάγκη για απόλυτη ισορροπία είναι εκείνα που, τελικά, με διδάσκουν να πατάω πιο γερά όχι μόνο στο βουνό αλλά και στην καθημερινή ζωή.

Πολλοί πιστεύουν ότι ένα ταξίδι στο Chamonix αφορά μόνο τις αναβάσεις. Για μένα δεν ήταν ποτέ μόνο αυτό. Το Chamonix είναι για μένα κάτι περισσότερο από βουνά. Είναι οι στιγμές που μοιραζόμαστε με τον Κώστα μου.

Είναι τα πρωινά που πίναμε μαζί τον πρώτο καφέ, κοιτάζοντας τις κορυφές. Οι ήσυχες βόλτες στα στενά της πόλης μετά από μια γεμάτη, έντονη μέρα. Οι συζητήσεις για όσα ζήσαμε και για όσα ονειρευόμαστε ακόμη. Και η σιωπή. Εκείνη η όμορφη σιωπή που δεν χρειάζεται εξηγήσεις, γιατί και οι δύο ξέρουμε ακριβώς τι νιώθουμε.

Ο Κώστας δεν βρισκόταν δίπλα μου στις αναβάσεις. Ήταν όμως πάντα εκεί, δίπλα μου σε όλο το ταξίδι. Και αυτό, για μένα, έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία.

Υπάρχουν ταξίδια που τα κάνεις μόνος σου. Και υπάρχουν ταξίδια που τα μοιράζεσαι, ακόμη και όταν δεν περπατάς στο ίδιο μονοπάτι με τον άνθρωπό σου. Γιατί, τελικά, αυτό που μένει δεν είναι μόνο οι κορυφές που πάτησες. Είναι ο άνθρωπος με τον οποίο γύρισες σπίτι έχοντας κάτι όμορφο να θυμάστε μαζί. .

Κάθε φορά που το αεροπλάνο απογειώνεται, κοιτάζω από το παράθυρο μέχρι να χαθούν οι κορυφές μέσα στα σύννεφα. Είναι μια στιγμή που επαναλαμβάνεται σε κάθε ταξίδι και, όμως, ποτέ δεν γίνεται πιο εύκολη.

Επιστρέφω στην καθημερινότητα. Στην Αθήνα. Στη δουλειά. Στις υποχρεώσεις. Όμως κάτι από το Chamonix ταξιδεύει πάντα μαζί μου. Ίσως είναι η ηρεμία που νιώθω όταν σκέφτομαι τις κορυφές. Ίσως οι εικόνες που επιστρέφουν ξαφνικά μέσα στην ημέρα. Ίσως η υπενθύμιση ότι υπάρχουν ακόμη μέρη όπου ο χρόνος κυλά διαφορετικά.

Δεν ξέρω πότε θα επιστρέψω ξανά στην κοιλάδα. Ξέρω όμως ότι κάθε φορά που φεύγω, αφήνω εκεί ένα μικρό κομμάτι της καρδιάς μου. Και αυτός είναι ο πραγματικός λόγος που πάντα γυρίζω πίσω. Όχι μόνο για να ανέβω σε μια ακόμα κορυφή, αλλά για να ξαναβρώ αυτό το συναίσθημα.

Ίσως γιατί εκεί δεν κυνηγάω τα υψόμετρα. Κυνηγάω αυτό που μου αφήνουν τα βουνά όταν επιστρέφω. Και αυτό, ευτυχώς, δεν εξαντλείται ποτέ.

Chamonix, je t'aime

Dragana Cejovic